The Effects of a Mindfulness Training Program on Reducing Hallucinations in Schizophrenic Patients
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This quasi-experimental research aimed to study the effects of a mindfulness training program to reduce the severity of auditory hallucinations in schizophrenic patients. The samples consisted of 24 schizophrenic patients purposive sampling from the in-patient department of a psychiatric hospital. Participants were divided into two groups, each with twelve members: the experimental group and the control group. The experimental group was treated with a mindfulness training program developed by the researcher. The intervention consisted of 30 minutes a day of use group therapy with a discussion about hallucinations and mindfulness and meditation practices for five consecutive days. The control group received standard care. Data were collected using: 1) The Characteristics and Severity of Auditory Hallucination Scale (CSAH). Cronbach's alpha reliability was .78. 2) Brief Psychiatric Rating Scale (BPRS). The confidence value was .89, and 3) The general information questionnaire. Data were analyzed using the Wilcoxon Signed Rank Test and Mann-Whitney's U test. The results showed that 1) the severity of auditory hallucinations in patients with schizophrenia after being treated with a mindfulness training program was lower than before being treated, and 2) the severity of hearing loss in schizophrenic patients treated with a mindfulness training program was significantly lower than that of the standard intervention at a statistical significance of .05.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ชิดชนก โอภาสวัฒนา. (2563). คู่มือระบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง สำหรับสถาบัน/โรงพยาบาล สังกัดกรมสุขภาพจิต. นนทบุรี: กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.
ธนพล บรรดาศักดิ์. (2564). บทบาทพยาบาลในการดูแลผู้ป่วยโรคจิตเภท: กรณีศึกษา. เวชสารแพทย์ทหารบก 2564, 74(3),221-232.
ธิดารัตน์ คนึงเพียร. (2548). ผลของโปรแกรมการจัดการอาการต่อลักษณะและความรุนแรงของอาการหูแว่วในผู้ป่วยจิตเภท (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล.
นันทวัช สิทธิรักษ์ และคณะ. (2559). จิตเวชศิริราช DSM-5 พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทย.
นิภา ยิ้มเฟือง, ปภาจิต บุตรสุวรรณ และอริสา สุวรรณทวีลาภ. (2557). การประเมินโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษารูปแบบ SLA. วารสารโรงพยาบาลศรีธัญญา, 15(1), 1-7.
ปลดา เหมโลหะ, ประไพ ทยายุทธ และจันทนา เจริญเวช. (2562). การจัดการความเครียดร่วมกับการเจริญสติของผู้ป่วย จิตเภทแผนกผู้ป่วยนอก. สุราษฎร์ธานี: กลุ่มภารกิจการพยาบาลโรงพยาบาลสวนสราญรมย์.
พิมพ์ชนา ศิริเหมอนนต์, อัจฉราพร สี่หิรัญวงศ์ และอทิตยา พรชัยเกตุ โอว ยอง. (2555). การบำบัดการรู้คิด-ปรับพฤติกรรม เพื่อลดอาการทางบวกในผู้ป่วยจิตเภท : การทบทวนหลักฐานเชิงประจักษ์เพื่อใช้ในการปฏิบัติ. วารสารสมาคม จิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 57(2), 235-248.
มาโนช หล่อตระกูล และปราโมทย์ สุคนิชต์. (2558). จิตเวชศาสตร์รามาธิบดี พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิมลพร เกียรติวุฒินนท์ และคณะ. (2551). ประสิทธิผลของโปรแกรม การจัดการอาการหูแว่วต่อลักษณะและความรุนแรงของอาการหูแว่วและอาการทางจิตของผู้ป่วยจิตเภท. วารสาร สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา, 2(2), 1-12.
Bergmann, N., et al. (2021). The Relationship Between Mindfulness, Depression, Anxiety, and Quality of Life in Individuals with Schizophrenia Spectrum Disorders. Frontiers in psychology, 12, 708808.
Chadwick P. (2014). Mindfulness for psychosis. The British journal of psychiatry: the journal of mental science, 204, 333–334.
Chadwick, P. et al. (2016). Group mindfulness-based intervention for distressing voices: A pragmatic randomised controlled trial. Schizophrenia research, 175(1-3), 168–173.
Úbeda-Gómez, M.G. et al. (2015). Relationship between self-focused attention, mindfulness and distress in individuals with auditory verbal hallucinations Cognitive Neuropsychiatry, 20(6), 482-488.
Julious, S.A., & Swank, D.J. (2005). Moving statistics beyond the individual clinical trial: applying decision science to optimize a clinical development plan. Pharmaceutical Statistics, 4(1), 37-46.
Liu, Y. C., Li, I. L. & Hsiao, F. H. (2021). Effectiveness of mindfulness-based intervention on psychotic symptoms for patients with schizophrenia: A meta-analysis of randomized controlled trials. Journal of advanced nursing, 77(6), 2565–2580.
Louise, S., Rossell, S. L., & Thomas, N. (2019). The Acceptability, Feasibility and Potential Outcomes of an Individual Mindfulness-Based Intervention for Hearing Voices. Behavioural and cognitive psychotherapy, 47(2), 200–216.
Pandarakalam, J. P. (2016). Pharmacological and Non-Pharmacological Interventions for Persistent Auditory Hallucinations in Schizophrenia British journal of medical practitioners, 9(2), 1-8.
Perona-Garcelán, S. et al. (2014). Relationship between self-focused attention and mindfulness in people with and without hallucination proneness. The Spanish journal of psychology, 17, E20.
Sheng, J.L. et al. (2019). The effects of Mindfulness Meditation on hallucination and delusion in severe schizophrenia patients with more than 20 years’ medical history. CNS Neuroscience & Therapeutics, 25, 147-150.
Silvia Escudero-Pérez, et al. (2016). Dissociation and mindfulness in patients with auditory verbal hallucinations, Journal of Trauma & Dissociation, 17(3), 294-306.
Strauss, C., Thomas, N., & Hayward, M. (2015). Can we respond mindfully to distressing voices? A systematic review of evidence for engagement, acceptability, effectiveness and mechanisms of change for mindfulness-based interventions for people distressed by hearing voices. Frontiers in psychology, 6, 1154. 1-12.
Tsang, A. et al. (2021). The relationship between appraisals of voices (auditory verbal hallucinations) and distress in voice- hearers with schizophrenia-spectrum diagnoses: A meta-analytic review. Schizophrenia research, 230, 38–47.
Turkington, D., Lebert, L., & Spencer, H. (2016). Auditory hallucinations in schizophrenia: Helping patients to develop effective coping strategies. BJPsych Advances, 22(6), 391-396.
Waters, F. et al. (2018). Auditory hallucinations, not necessarily a hallmark of psychotic disorder. Psychological medicine, 48(4), 529–536.
