Self Development for Potential Speaking Success of Phrabrahmapund (Prayoon Dhammachitto)
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Phra Brahmapundit (Prayoon Dhammacitto) is an accomplished public speaker, namely a preacher in both Thai and English also known as a keynote speaker. He has been invited to give Dhamma talks on Thai radio and television. He has annually delivered lectures not only throughout Thailand but also around the world. In addition, he is also the Chief Abbot of the Wat Prayurawongsawas waraviharn where is the origin of the Salikaponyua speaking style. His speaking development begins and being impression of speaking. He then develops himself by following famous speakers and starts his speech with a debate that is a popular platform at that time. As a result, he becomes self-confident and able to speak in public. He can achieve success like this because of using psychological concept such as Inspiration, Modeling theory, Self-theory, Self-analysis and Buddhist principles such as Patirupadesa and Salikaponyua speaking style as a tool for his self-development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ธัญญภัสร์ ศิรธัชนราโรจน์. (2560). จิตวิทยากับการพัฒนาตน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2551). ประวัติวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร 180 ปี. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2558). หลักแม่บทของการพัฒนาตน. กรุงเทพฯ: ผลิธัมม์.
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2559). ปรัชญากรีก: บ่อเกิดภูมิปัญญาตะวันตก. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2562). ประวัติวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร 180 ปี. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมศัพท์จิตวิทยา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ธนาเพรส.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 34. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2565). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
สหไทย ชัยพันธ์. (2555). แนวคิดทฤษฎีการพูดสื่อสารในสังคม. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาส ราชนครินทร์, 4(3),140-154.
สัมภาษณ์ พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). เจ้าอาวาสวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร. 20 กุมภาพันธ์ 2561.
สิริอร วิชชาวุธ และคณะ. (2547). จิตวิทยาทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อรสา รัตนวงษ์. (2533). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: มิตรภาพ.
Ernest R. Hilgard, Richard C. Atkinson, Rita L. Atkinson. (1976). Introduction to Psychology. Sixth edition. New Delhi: Oxford & IBH Publishing.
Maslow, A.H. (1954). Psychological Review. New York, NY: Harper & Row Publishers.
