ผลของการปรึกษากลุ่มทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นต่อการกำกับตนเอง ของเด็กและเยาวชนที่กระทำผิดในศาลเยาวชนและครอบครัว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการปรึกษากลุ่มทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นต่อการกำกับตนเองของเด็กและเยาวชนที่กระทำผิดในศาลเยาวชนและครอบครัว โดยมีวัตถุประสงค์เฉพาะเพื่อ 1) เปรียบเทียบระดับการกำกับตนเองของเด็กและเยาวชนที่กระทำผิดในกลุ่มทดลอง ระหว่างระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล และ 2) เปรียบเทียบระดับการกำกับตนเองของเด็กและเยาวชนที่กระทำผิดระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับการปรึกษากลุ่มทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นกับกลุ่มควบคุมที่ได้รับบริการตามปกติ ในระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล กลุ่มตัวอย่างคือ เด็กและเยาวชนที่กระทำผิด จำนวน 20 คน ซึ่งมีคะแนนการกำกับตนเองอยู่ในระดับต่ำถึงปานกลาง และได้รับการสุ่มเข้ากลุ่มด้วยวิธีจับสลาก แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดการกำกับตนเอง และโปรแกรมการปรึกษากลุ่มทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้น กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการปรึกษากลุ่ม สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 45–60 นาที รวม 6 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับบริการตามปกติของศาลเยาวชนและครอบครัว กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มได้รับการประเมิน 3 ระยะ ได้แก่ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล 4 สัปดาห์ หลังสิ้นสุดโปรแกรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำที่มีหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม เมื่อพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จึงเปรียบเทียบรายคู่ด้วยวิธีบอนเฟอร์โรนี
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองที่ได้รับการปรึกษากลุ่มทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นมีคะแนนเฉลี่ยการกำกับตนเองในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผลสูงกว่าระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ไม่พบปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิธีการทดลองและระยะเวลาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิจัยพบว่า คะแนนการกำกับตนเองของกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นภายในกลุ่ม แต่ยังไม่พบหลักฐานว่าการปรึกษากลุ่มตามทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นให้ผลเหนือกว่าการบริการตามปกติ การวิจัยครั้งต่อไปควรเพิ่มขนาดกลุ่มตัวอย่าง ขยายระยะเวลาติดตามผลและควบคุมตัวแปรแทรกซ้อนที่เกี่ยวข้องอย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2565). รายงานผลการดำเนินงานกิจกรรมแก้ไข บำบัด ฟื้นฟู เด็กและเยาวชนรายบุคคลและรายกลุ่ม. กรุงเทพฯ: กระทรวงยุติธรรม.
กวินทิพย์ จันทนิยม, เพ็ญนภา กุลนภาดล และ ดลดาว วงศ์ธีระธรณ์. (2563). ผลการปรึกษาออนไลน์รายบุคคลทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นต่อความเครียดในการทำงานของพนักงานบริษัท. วารสารการวัดผลการศึกษา, 37(101), 114-126.
ปริญญา เหลืองอุทัย. (2544). ปัจจัยที่มีผลต่อบทบาทของเด็กและเยาวชนกระทำผิดในการปฏิบัติตามระเบียบวินัยของสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน: ศึกษากรณี สถานฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนชาย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปวีร์ ม่วงชื่น. (2563). ผลการใช้โปรแกรมกิจกรรมทางกายตามทฤษฎีการกำกับตนเองที่มีต่อการลดพฤติกรรมติดเกมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(3), 184-196.
พนิดา ทัพทวี, วรากร ทรัพย์วิระปกรณ์ และ เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2567). ผลของการปรึกษากลุ่มทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นต่อความเข้มแข็งภายในตนเองของเยาวชนที่ติดสารเสพติด. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 19(1), 86-100.
ศุภมาส หวานสนิท. (2561). ผลของการปรึกษากลุ่มตามทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นต่อความสามารถในการแก้ปัญหาของนิสิตมหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 14(4), 193-202.
Brown, J. M., Miller, W. R., & Lawendowski, L. A. (1999). The self-regulation questionnaire. In L. V. Creek & T. L. Jackson (Eds.), Innovations in clinical practice: A source book (Vol. 17, pp. 281–289). Sarasota, FL: Professional Resource Press.
Cavanagh, C. (2022). Healthy adolescent development and the juvenile justice system: Challenges and solutions. Child Development Perspectives, 16(3), 141–147.
Chen, Y.F., et al. (2015). Secular trends and evaluation of complex interventions: The rising tide phenomenon. BMJ Quality & Safety, 24(5), 377–382.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences. (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Corey, G. (2009). Theory and practice of counseling and psychotherapy. (8th ed.). Belmont, CA: Brooks/Cole, Cengage Learning.
Duncan, L. G., Coatsworth, J. D., & Greenberg, M. T. (2009). A model of mindful parenting: Implications for parent–child relationships and prevention research. Clinical Child and Family Psychology Review, 12(3), 255-270.
Giancola, P. R., Mezzich, A. C. & Tarter, R. E. (1998). Executive cognitive functioning, temperament, and antisocial behavior in conduct-disordered adolescent females. Journal of Abnormal Psychology, 107(4), 629–641.
Gingerich, W. J., & Eisengart, S. (2000). Solution-focused brief therapy: A review of the outcome research. Family Process, 39(4), 477–498.
Howell, D. C. (2007). Statistical methods for psychology (6th ed.). Belmont, CA: Thomson Wadsworth.
Hsu, K. S., et al. (2021). Solution-focused brief therapy for behavior problems in children and adolescents: A meta-analysis of treatment effectiveness and family involvement. Children and Youth Services Review, 120, Article 105620.
Kim, J. S. (2008). Examining the effectiveness of solution-focused brief therapy: A meta-analysis. Research on Social Work Practice, 18(2), 107–116.
Kim, J. S., et al. (2010). Is solution-focused brief therapy evidence-based. Families in Society, 91(3), 300–306.
Linden, A. (2013). Assessing regression to the mean effects in health care initiatives. BMC Medical Research Methodology, 13, 119.
McCambridge, J., Kypri, K., & McElduff, P. (2014). Regression to the mean and alcohol consumption: A cohort study exploring implications for the interpretation of change in control groups in brief intervention trials. Drug and Alcohol Dependence, 135, 156–159.
Neipp, M. C., & Beyebach, M. (2022). The global outcomes of solution-focused brief therapy:
A revision. The American Journal of Family Therapy, 51(5), 521–537.
Newsome, W. S. (2004). Solution-focused brief therapy (SFBT) groupwork with at-risk junior high school students: Enhancing the bottom-line. Research on Social Work Practice, 14(5),
336–343.
Park, I. Y., et al. (2024). Comparing the effectiveness of solution-focused brief therapy for adolescent outcomes in schools between the U.S. and East Asian studies: A systematic review and meta-analysis. Research on Social Work Practice, 34(2), 145–158.
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70.