การเสริมสร้างสัมพันธภาพในครอบครัวของเยาวชนที่กระทำผิด ด้วยการปรึกษาครอบครัวทฤษฎีเล่าเรื่องออนไลน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการเสริมสร้างสัมพันธภาพในครอบครัวของเยาวชนที่กระทำผิดด้วยการปรึกษาครอบครัวทฤษฎีเล่าเรื่องออนไลน์ โดยเป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-experimental research) กลุ่มตัวอย่างคือบิดาเลี้ยงเดี่ยวหรือมารดาเลี้ยงเดี่ยวที่มีบุตรกระทำผิด อายุ 15 - 18 ปี ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกเข้าการวิจัยครั้งนี้ จำนวน 20 ครอบครัว (40 คน) แบ่งเป็น 2 กลุ่ม ด้วยวิธีจับคู่ คือ กลุ่มทดลอง จำนวน 10 ครอบครัว (20 คน) และกลุ่มควบคุม จำนวน 10 ครอบครัว (20 คน)เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบประเมินสัมพันธภาพในครอบครัวของเยาวชนที่กระทำผิดและโปรแกรมการปรึกษาครอบครัวทฤษฎีเล่าเรื่องออนไลน์ เพื่อเสริมสร้างสัมพันธภาพในครอบครัวของเยาวชนที่กระทำผิด จำนวน 8 ครั้ง ครั้งละ 45 - 60 นาที แบ่งระยะการทดลองเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลการทดลอง (2 สัปดาห์) วิเคราะห์ความแปรปรวนวัดซ้ำ ประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม เมื่อพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จึงทดสอบความแตกต่างรายคู่โดยวิธี บอนเฟอร์โรนี
ผลวิจัยพบว่ากลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการปรึกษาครอบครัวทฤษฎีเล่าเรื่องออนไลน์ มีคะแนนสัมพันธภาพในครอบครัวของเยาวชนที่กระทำผิดระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลการทดลองสูงกว่าระยะก่อนการทดลอง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 นอกจากนี้กลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมการปรึกษาครอบครัวทฤษฎีเล่าเรื่องออนไลน์มีคะแนนสัมพันธภาพในครอบครัวของเยาวชนที่กระทำผิดระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผลการทดลอง สูงกว่ากลุ่มควบคุมมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
สรุป ทฤษฎีเล่าเรื่องมาประยุกต์ใช้ผ่านระบบออนไลน์ ช่วยให้สมาชิกในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวสามารถปรับเปลี่ยนมุมมอง ลดความขัดแย้ง และร่วมกันสร้างเรื่องราวความสัมพันธ์ใหม่ที่ดีขึ้นได้ แม้อยู่ในบริบทที่มีข้อจำกัด ก่อให้เกิดประโยชน์โดยเป็นทางเลือกที่มีประสิทธิภาพสำหรับนักจิตวิทยาและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการนำไปประยุกต์ใช้เพื่อฟื้นฟูสัมพันธภาพของครอบครัวกลุ่มเสี่ยงได้อย่างสะดวก รวดเร็ว และเข้าถึงได้ง่ายยิ่งขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ วังมณี และ ศิวภรณ์ สองแสน. (2564). โปรแกรมการให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยารายบุคคลแบบออนไลน์เพื่อการปรับตัวทางสังคมภายใต้สถานการณ์โควิด-19 ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(2), 29–42.
กรมกิจการสตรีและครอบครัว. (2562). รายงานสถานการณ์ความรุนแรงในครอบครัว ประจำปี พ.ศ. 2562. สำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. สืบค้นเมื่อ 25 ธันวาคม 2567, จาก http://www.dwf.go.th
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2563). รายงานสถิติคดี ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2563. กระทรวงยุติธรรม. สืบค้นเมื่อ 25 ธันวาคม 2567, จาก https://www.djop.go.th/storage/files/2/year63-2.pdf
กองยุทธศาสตร์และแผนงาน กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2563). รายงานสถิติคดี ประจำปี 2563. สืบค้นเมื่อ 25 ธันวาคม 2567, จาก http://www.djop.go.th
เทอดพงษ์ แตงไทย, เพ็ญนภา กุลนภาดล, & ประชา อินัง. (2564). ผลการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องต่อความเครียดเชิงวิชาการของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารการวัดผลการศึกษา, 38(103), 184–194.
พชรพรรณ จิรังนิมิตสกุล, & ธีรพัฒน์ วงศ์คุ้มสิน. (2563). สัมพันธภาพในครอบครัว ความฉลาดทางจริยธรรม การเผชิญความเครียด และความผาสุกทางใจของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. Journal of Social Sciences and Humanities Research in Asia, 26(2), 172–187.
วนัญญา แก้วแก้วปาน. (2560). สัมพันธภาพครอบครัวกับปัญหาการกระทำความผิดในวัยรุ่น. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(1), 361–371.
ศิริวรรณ กมลสุขสถิต. (2563). แนวทางในการป้องกันและแก้ไขการกระทำผิดซ้ำของเด็กและเยาวชนในคดีความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดโดยอาศัยปัจจัยทำนายทางอาชญาวิทยา. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 7(1), 1–19.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). Statistical yearbook of Thailand 2022. กระทรวงมหาดไทย. สืบค้นเมื่อ 25 ธันวาคม 2567, จาก https://www.nso.go.th/public/e-book/Statistical-Yearbook/SYB-2022/
Carpenter, S., & Sarkar, A. (2024). Narrative exposure therapy in a child protection context: Breaking intergenerational cycles by providing a pathway through past trauma. Australian and New Zealand Journal of Family Therapy, 45(4), 464–476.
Cheung, F. F. Y., Tsang, C., Hsu, Y. C., & Yip, P. S. F. (2024). A pilot study of a narrative approach in an adolescent parenting program for enhancing parenting competency during the COVID-19 pandemic in Hong Kong. British Journal of Guidance & Counselling.
Ghavibazou, E., Hosseinian, S., Ghamari Kivi, H., & Ale Ebrahim, N. (2022). Narrative therapy: Applications and outcomes—A systematic review. Preventive Counseling, 2(4), 1–11.
Juda, N. (2024). Single fathers, family structure, and adolescent male delinquency. New Male Studies.
Kroese, J., Bernasco, W., Liefbroer, A. C., & Rouwendal, J. (2021). Single-parent families and adolescent crime: Unpacking the role of parental separation, parental decease, and being born to a single-parent family. Journal of Developmental and Life-Course Criminology, 7(4), 596–622.
Sexton, T., & Turner, C. W. (2010). The effectiveness of functional family therapy for youth with behavioral problems in a community practice setting. Journal of Family Psychology, 24(3), 339–348.
Sherry, G. P., & Sinha, J. C. (1978). Manual for family relationship inventory. Agra, India: National Psychological Corporation.
Svensson, R., & Johnson, B. (2022). Does it matter in what family constellations adolescents live? Reconsidering the relationship between family structure and delinquent behaviour. PLOS ONE, 17(4), e0265964.
White, M., & Epston, D. (1990). Narrative means to therapeutic ends. New York, NY: Norton.
Zhou, D. R., et al. (2020). Outside-in or inside-out? A randomized controlled trial of two empowerment approaches for family caregivers of people with schizophrenia. Issues in Mental Health Nursing, 41(9), 761–772.
