การสร้างโปรแกรมการเจริญมรณานุสติเพื่อเตรียมความพร้อมในการตายดี ของผู้ปฏิบัติธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสร้างโปรแกรมการเจริญมรณานุสติเพื่อเตรียมความพร้อมในการตายดีของผู้ปฏิบัติธรรมในศูนย์ปฏิบัติธรรม โดยการศึกษาข้อมูลเชิงปริมาณและข้อมูลเชิงลึกที่สำคัญเกี่ยวกับการเตรียมความพร้อมในการตายดีของผู้ปฏิบัติธรรม ด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และปัญญา และสร้างโปรแกรมการเจริญมรณานุสติเพื่อเตรียมความพร้อมในการตายดีของผู้ปฏิบัติธรรม โดยนำหลักธรรมเป็นแกนหลักในการทำความเข้าใจและจัดการกระบวนการทางจิตใจที่เกี่ยวข้องกับความตาย ตั้งแต่ความเข้าใจธรรมชาติของชีวิตไปจนถึงการวางแผนต่างๆ เพื่อส่งเสริมการตระหนักถึงคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ปิยะวดี สุมาลัย วรุณยุพา สกล สกล และ อารีรัตน์ นิลาวรรณ์. (2564). การวางแผนบั้นปลายชีวิตในผู้ป่วยวัณโรค. วารสารโรคเอดส์, 33(2), 36-46.
ผ่องศิริ ศิริสุวรรณจิตร, พระครูปริยัติเจติยานุรักษ์, พระครูสิริปริยัตยานุศาสก์, และเทพประวิณ จันทร์แรง (2567). แนวทางการทำพินัยกรรมชีวิตเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 15(2), 59-74.
พรพิสุทธิ์ เดชแสง. (2562). อาการและอาการแสดงของภาวะใกล้ตาย. วารสารระบบบริการปฐมภูมิและเวชศาสตร์ครอบครัว, 2(3), 16-24.
พระปลัดสมภาร สมภาโร, พระธรรมวัชรบัณฑิต, และประพันธ์ ศุภษร. (2564). ผลของการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานต่อสุขภาพจิตของบุคคล. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(6), 2260-2271.
พัทธ์ธีรา วุฒิพงษ์พัทธ์. (2559). การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบประคับประคองตามความเชื่อทางศาสนาและความต้องการครั้งสุดท้ายของชีวิต สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. Veridian E-Journal, Science and Technology SilpakornUniversity, 3(6), 149-161.
มยุรา ระดาเขต. (2566). ท่าทีต่อความตายของพระสงฆ์ที่ป่วยระยะสุดท้ายในโรงพยาบาลสงฆ์. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(2), 143-152.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์การ.
วรรษมน บูรณรัช. (2556). มุมมองเกี่ยวกับภาวะใกล้ตายและความตายของผู้ป่วยโรคร้ายแรงภายใต้การดูแลรักษาแบบประคับประคอง (วิทยานิพนธ์สังคมวิทยามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วริทธิ์ตา จารุจินดา. (2561). การลดความวิตกกังวลเกี่ยวกับความตายด้วยหลักพุทธจิตวิทยา. วารสารพุทธจิตวิทยา, 3(1), 1-12.
Detering, K. M., Hancock, A. D., Reade, J. L., & Silvester, W. (2010). The impact of advance care planning on end-of-life care: A systematic review. Journal of Pain and Symptom Management, 40(1), 127–141.
Geest, S. V. D. (2004). Dying peacefully: considering good death and bad death in Kwahu – Tafo, Ghana. Social Science & Medicine, 58, 899-911.
Kayser, K., & Sormanti, M. (2018). Losing control: A qualitative study of the experience of advanced cancer patients and their informal caregivers. Psycho-Oncology, 27(1), 163–170.
Rasmussen, B. H., & Elverhøy, N. S. (2020). Existential issues at the end of life: A systematic review and meta-synthesis of qualitative studies. Palliative Medicine, 34(3), 329–340.
