การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการทำวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน สำหรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหา และความต้องการพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการทำวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน สำหรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี 2) พัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการทำวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน โดยกลุ่มตัวอย่าง เป็นนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ ที่กำลังศึกษาในชั้นปีที่ 4 ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2565 จำนวน 107 คน ผู้เชี่ยวชาญด้านหลักสูตร จำนวน 2 คน และผู้เชี่ยวชาญด้านการวิจัยทางการศึกษา จำนวน 3 คน เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามสภาพและความต้องการของนักศึกษาในการจัดทำหลักสูตรฝึกอบรม แบบสัมภาษณ์ความต้องการในการจัดทำหลักสูตรฝึกอบรม แบบประเมินความเหมาะสมของหลักสูตรฝึกอบรม (ฉบับร่าง) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษามีความรู้ความเข้าในการวิจัยปฏิบัติงานในชั้นเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (= 4.11, S.D. = .64) 2) นักศึกษามีความต้องการเกี่ยวกับการส่งเสริมความสามารถในการทำวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนของนักศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
= 4.01, S.D. = .58) และ 3)หลักสูตรฝึกอบรม เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการทำวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน สำหรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี มีองค์ประกอบดังนี้
1) จุดมุ่งหมายของหลักสูตร (Aim) 2) จุดประสงค์การเรียนรู้ (Objective) 3) หลักการ (Principle) 4) โครงสร้างของหลักสูตร (Structure) 5) เนื้อหา (Content) 6) กิจกรรมการฝึกอบรม (Training of activities) 7) สื่อการเรียนการสอน (Instruction media) 8) การวัดและประเมินผล (Evaluation) และมีความเหมาะโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (= 4.61, S.D. = .43)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). แนวทางการพัฒนา การวัดและประเมินคุณลักษณะอันพึงประสงค์ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
นิพล อินนอก, วทัญญู ภูครองนา, และพิชญ์สิชา พงษ์พันแพงพะงา. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะด้านการวิจัยในชั้นเรียนสำหรับนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 22(1), 1–11.
วัชราภรณ์ ประภาสะโนบล, และคณะ. (2565). การพัฒนาหลักสูตรออนไลน์เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการออกแบบการวิจัยในชั้นเรียนสำหรับนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 24(2), 211–221.
วิโรจน์ ลักขณาอดิศร. (2550). การเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานกับการสร้างเด็กเก่ง. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ด ยูเคชั่น.
อรนุช ศรีคำ, และคณะ. (2561). การพัฒนาการวิจัยในชั้นเรียนให้บุคลากรทางการศึกษาในการพัฒนานักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 10(2), 159–168.
Costa, A. L., & Garmston, R. J. (2002). Cognitive coaching: A foundation for renaissance schools. Norwood, MA: Christopher-Gordon Publishers.
Guyton, E., & McIntyre, D. J. (1990). Student teaching and school experiences. In W. R. Houston (Ed.), Handbook of research on teacher education (pp. 514–534). New York, NY: Macmillan.
Knowles, M. S. (1984). Andragogy in action: Applying modern principles of adult education. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Nadler, L. (1970). Developing human resources. Houston, TX: Gulf Publishing.
Suksunai, D., Wiratchai, N., & Khemmani, T. (2011). Effects of motivational psychology characteristic factors on teachers’ classroom action research performance. Research in Higher Education Journal, 10, 1–12.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York, NY: Harcourt, Brace & World.
