การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ด้วยการใช้ปัญญาประดิษฐ์ AI สำหรับนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ด้วยการใช้ปัญญาประดิษฐ์(AI) 2) ประเมินประสิทธิผลของหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ด้วยการใช้ปัญญาประดิษฐ์(AI) กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา ปีการศึกษา 2566 จำนวน 60 คน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนอร์ท กรุงเทพ เครื่องมือการวิจัย ได้แก่ หลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินความสามารถในการออกแบบการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินความสามารถในการจัดการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) หลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ด้วยการใช้ปัญญาประดิษฐ์(AI) ที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพโดยมีหลักการที่เน้นการบูรณาการเนื้อหาและการปฏิบัติเพื่อสร้างการเรียนรู้โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้นักศึกษา ได้เรียนรู้การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้และการปฏิบัติการจัดการเรียนรู้ด้วยการใช้ปัญญาประดิษฐ์(AI) มีเนื้อหาเกี่ยวกับการจัดการเรียนรู้การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ ดังนี้ ขั้นตอนที่ 1 การสำรวจ (S: Survey) ขั้นตอนที่ 2 การวิเคราะห์หลักสูตร (A: Analysis) ขั้นตอนที่ 3 การพัฒนาหลักสูตร
(D: Development) ขั้นตอนที่ 3 การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ (L: Learning Activity Management) และขั้นตอนที่ 4 การประเมินหลักสูตรเพื่อการสะท้อนผล ER: Evaluation for Reflection)
2) ประเมินประสิทธิผลของหลักสูตร มีดังนี้ 2.1 ความสามารถ ในการออกแบบการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับดีมาก นักศึกษาสามารถออกแบบการจัดการเรียนรู้ได้ มีองค์ประกอบของแผนการจัดการเรียนรู้ มีความสอดคล้องกัน 2.2 ความสามารถในการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับดีมาก ความสามารถออกแบบ การจัดการเรียนรู้ถูกต้องชัดเจนเหมาะสม บรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้การปฏิบัติ จัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่เน้นแบบบูรณาการเนื้อหาและการปฏิบัติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
นภาภรณ์ ธัญญา, เดือนเพ็ญพร ชัยภักดี และ สุภาพร แพรวพนิต. (2567). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการสำหรับนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา. วารสารพุทธจิตรวิทยา, 9(4), 619–633.
พีชญาณ์ พานะกิจ. (2558). การพัฒนารูปแบบการสอนเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์และนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 8(2), 192–204.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิธีวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 9). นครปฐม: ศูนย์วิจัยและพัฒนาการทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิรภัสสร์ อินทรพาณิชย์, เดือนเพ็ญพร ชัยภักดี และ พัทธนันท์ พาป้อ. (2567). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเชิงผลิตภัณฑ์เพื่อพัฒนาทักษะการสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้ของนักศึกษาสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ศึกษา คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ. วารสารวิจัยและนวัตกรรมเพื่อความยั่งยืน, 1(3), 42–59.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2558). สมรรถนะการศึกษาไทยในเวทีสากล พ.ศ. 2558 (IMD 2015). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Coyle, D., Hood, P., & Marsh, D. (2010). Content and language integrated learning. Cambridge, England: Cambridge University Press.
Creswell, J. W., & Clark, V. L. P. (2011). Designing and conducting mixed methods research (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
Dick, W., Carey, L., & Carey, J. O. (2015). The systematic design of instruction (8th ed.). Boston, MA: Pearson.
Kruse, K. (2004). Introduction to instructional design and the ADDIE model. Retrieved from http://www.transformativedesigns.com/id_systems
Tyler, R. W. (1969). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago, IL: University of Chicago Press.
