Upgrading Local Levels According to Sustainable Development Guidelines of a Higher Education Institution in the Southern Region, Fiscal Year 2020-2022
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to study local upgrading projects according to sustainable development guidelines of a higher education institution in the southern region, under the fiscal year 2020-2022, covering 3 dimensions according to the sustainable development framework. This research gathered information from project and activity summary documents, including going to the field to follow up on the project, interviewed with administrators, officials, and faculty responsible for the project and community leaders participating in the project then analyzed, categorized, and presented results using descriptive analysis methods.
The results of the study found that during the fiscal year 2020, the operational framework will mainly focus on local development in the social dimension. In 2021 and 2022, the focus will be on local development that mainly emphasizes education and culture. The implementation of the project is in line with the UN's 17 Sustainable Development Goals (SDGs), which have different focuses. In 2020, there will be a focus on inequality, in 2021, on industry, innovation, and infrastructure, and in 2022, on eliminating hunger. In addition, following up on results found that the community received results and clearly positive impacts both in terms of quantity and production quality cooperation network and integration of conservation and continuation of local culture and wisdom. There will be some obstacles in terms of timing, budget and continuity of the projects which must find a way to improve and manipulate further.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์จะเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสังคมมนุษย์
References
กาญจนา เงารังษี. (2559). การศึกษากับการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสมาคมนักวิจัย, 21(2),
-18.
กฤตยกร ลดาวัลย์. (2563). การจัดการศึกษาท้องถิ่นสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์. 20(4), 210-216.
ไกรศร วันละ และเสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร. (2564). การขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนของประเทศไทย. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 9(3), 56-66.
นวรัตน์ ไวชมภู นิรันดร์ จุลทรัพย์ และกิตติพร เนาว์สุวรรณ. (2564). องค์ประกอบและตัวบ่งชี้ประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการของมหาวิทยาลัยราชภัฏในภาคใต้. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(4), 212-225.
พิมผกา อ้อมอาร และน้ำผึ้ง อินทะเนตร. (2565). องค์ประกอบการเรียนรู้ตลอดชีวิตของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 24(3), 232-243.
ภิศักดิ์ กัลยาณมิตร. (2558). การพัฒนาอย่างยั่งยืนของประเทศกลุ่มนอร์ดิก. วารสารรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. 4(2), 17-37.
ภาสกร บุญคุ้ม และรัตนา ด้วยดี. (2566). การพัฒนาที่ยั่งยืน: การขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนด้วยงานวิจัย. วารสารวิชาการ ปขมท., 12(1), 165-176. ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 138 ตอนที่ 21 ก, 25 มีนาคม 2564 หน้า 2
อําพล นววงศ์เสถียร. (2562). ตําราการจัดการเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยเซาธ์อีสท์บางกอก ถนนสรรพาวุธ แขวงบางนา เขตบางนา.
Banerjee, N.V. (1978). Buddhism and Marxism: A Study in Humanism. Orient Longman, Telangana.
Becky. J. Brown, and others. (1987). “Global Sustainability : Toward Definition” Environmental Management.
World Commission on Environment and Development. (1987). Our Common Future. Oxford University Press, Oxford and New York.
Silverman, D., (2001). Interpreting quantitative data: Methods for analysing talk, text and interaction. 2nd Ed., London : SAGE, 325 p.
