Results of teaching and learning in Thai dance by using an online activity series on Ancient Dance.
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research was to study results of teaching and learning in Thai dance by using an online activity series on Ancient Dance. The qualitative study using research tools is structured interview The key informants were 1st year students in the Dramatic Arts Department. A total of 19 students from Nakhon Si Thammarat Rajabhat University were selectively selected and used a method of collecting data from in-depth interviews and presenting their findings descriptively. The results of the study found that Instructional development approaches are inspired by a series of activities either in the classroom or outside the online classroom to foster collaborative learning relationships. Build discipline and responsibility for self-education. by managing activities conveniently Fast and able to learn at the same time. Under the tools and equipment that the network is stable Fast and efficient to access resources to create equal benefits Save costs, save time and comply with 21st century learning.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์จะเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสังคมมนุษย์
References
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. (2562). หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานาฏศิลป์ (4 ปี) (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2562). นครศรีธรรมราช : คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
ชนันท์ธิดา ประพิณ, กอบสุข คงมนัส, ช่อบุญ จิรานุภาพ และวารีรัตน์ แก้วอุไร. (2562). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาคอมพิวเตอร์ด้วยการเรียนแบบโครงงานเป็นฐานร่วมกับสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลาย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(1), 30-47.
ทรงลักษณ์ สกุลวิจิตร์สินธุ. (2560). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อการเรียนรู้ร่วมกันทางออนไลน์. Veridian E-Journal,Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 10(2), 437-450.
นิธิดา แสงสิงแก้ว. (2561). จับทิศทางการสื่อสารเรื่องการเรียนรู้สำหรับเด็กศตวรรษที่ 21 ในโลกออนไลน์. วารสารศาสตร์, 11(2), 161-199.
ประทีป พืชทองหลาง, ญาตาวีมินทร์ พืชทองหลาง และอาภากร ปัญโญ. (2561). การสร้างระบบตรวจสอบการเข้าชั้นเรียนด้วย QR Code ในรายวิชาศึกษาทั่วไป. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 9(1), 1-16.
ปรีชา คำมาดี และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2560). กระบวนการต่อรองระหว่างนักศึกษากับอาจารย์ผ่านสื่อออนไลน์ : การศึกษาเพื่อสร้างทฤษฎีฐานราก. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 11(3), 110-118.
ปรีดิ์เปรม ชัยกิจ และธาตรี ใต้ฟ้าพูล. (2561). การจัดการภาวะวิกฤตบนสื่อสังคมออนไลน์ ของบริษัท
ผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 11(1), 121-139.
ปัณฑิตา อินทรักษา. (2562). การจัดการเรียนรู้ด้วยสื่อสังคมออนไลน์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(4), 357-365.
ยศธร ทวีพล, ศิริพร แย้มนิล, กมลพร สอนศรี และนภเรณู สัจจรักษ์ ธีระฐิติ. (2560). การจัดการทุนมนุษย์ยุคสื่อสังคมออนไลน์. Journal of HR intelligence, 12(2), 64-79.
วรรณวิชนี ถนอมชาติ, อุทัย อันพิมพ์ และจำเนียร จวงตระกูล. (2563). การนำเสนอผลการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 14(4), 1-13.
อนุวัฒน์ สุวรรณมาตย์. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 โดยใช้สื่อสังคมออนไลน์ เพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ของนักเรียนโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 16(2), 93-107.
Ritchie, J. and Lewis, J. (2003). Qualitative Research Practice. London : Sage.