DEVELOPMENT OF CONSCTOUS MIND IN FOREST WITH PROCESS TELLER SONG OF THE STUDENTS IN PROTHOMSUKSA 6 AT BANPRAKKLANG SCHOOL AT NAKORNSRITHAMMARAT PROVINCE

Main Article Content

ปรีชา สุขจันทร์

Abstract

The objectives of this research were to 1) study consciousness on forest conservation of Prathomsuksa 6 students, Ban Phaek Klang School, 2) develop consciousness on forest conservation by learning singing the songs. This research was qualitative research and information were collected using questionnaire of 30 samples. Furthermore, the data were investigated using content analysis.


The results of the research presented that before learning singing the songs, students thought that forest conservation was adults and government function. Students did not understand the important of forest and relationship between knowledge, local cultures, and forest conservation. Learning singing the songs of forest resources and sufficiency economy supported students to develop consciousness on forest conservation. After learning to singing the songs found that 1) students accepted the important of forest which it made students had thinking and reason. Moreover, they considered about the Global Warming. 2) Students felt love and prevention forests. In addition, they felt proud of fertile life, confident, and brave to leader for presentations the conservation information. 3) Performance in the family, they were to plant everything that eats, eat everything that plants, and stop using chemicals. Action in the community, they were community reforestation projects, campaigns and promotions on forest conservation. Also, performance in the social, it was Agribusiness members.


        The suggestions of this research were 1) the schools should promote the forest conservation activity and sufficiency economy concept in every class, and 2) should have more researches about consciousness on forest conservation of all students in the school which they are the large group.

Article Details

How to Cite
[1]
สุขจันทร์ ป., “DEVELOPMENT OF CONSCTOUS MIND IN FOREST WITH PROCESS TELLER SONG OF THE STUDENTS IN PROTHOMSUKSA 6 AT BANPRAKKLANG SCHOOL AT NAKORNSRITHAMMARAT PROVINCE”, ้่j of human, vol. 9, no. 2, pp. 52–68, Dec. 2019.
Section
Academic Articles and Research

References

กระทรวงวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการพลังงาน,สำนักงาน. (2552). ความรู้เรื่องสิ่งแวดล้อม พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
กระมล ทองธรรมชาติและพรศักดิ์ ผ่องแผ้ว. (2554). ข้าราชการไทยความสำนึกและอุดมการณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กาญจนา รอดแก้ว. (2550). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ของเครือข่ายการเรียนรู้โดยใช้แนวการ เรียนรู้จากประสบการณ์ เพื่อสร้างความเข็มแข็งให้ชุมชนในเขตภาคกลาง วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิตจุฬาลงกรมหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรมหาวิทยาลัย
จิตรารัตนีโพธิมามกะ และคณะ.(2550). ชีวิตกับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฎสวน ดุสิต.
ธวัชชัย ไทยเขียว. (2554). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนกับสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. กรุงเทพฯ: รายงานวิจัยกรมพินิจคุ้มครองเด็กและเยาวชน.
ชัยสิทธิ์ เฉลิมมีประเสริฐ และคณะ. (2549). รายงานการวิจัยเรื่องการศึกษาสภาพปัญหาและปัจจัยที่
ส่งผลต่อจิตสำนึกและพฤติกรรมการรักษาแหล่งท่องเที่ยวที่เป็นทรัพย์สินส่วนรวม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
นิวัติ เรืองพานิช. (2551). การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: ชาญเฉลิม.
บำรุง ถุงน้อย. (2549). เปรียบเทียบการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.
ปทุมมาศ สุทธิสวัสดิ์. (2551). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้และการสืบทอดภูมิปัญญาศิลปะการแสดงหนังใหญ่วัดสว่างอารมณ์ จังหวัดสิงห์บุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลป ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาศิลปะการแสดง มหาวิทยาลัยราชภัฎเทพสตรี.
ปาริชาติ วลัยเสถียร (บก). (2553). กระบวนการทัศน์ใหม่กับการเรียนรู้ของชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการส่งเสริมการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข (สรส).
พรรณเรศ ไชยา. (2553). บทบาทของครูที่มีต่อการส่งเสริมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมในโรงเรียน มัธยมศึกษาตอนต้นจังหวัดพิจิตร. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหาร สังคมมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

พรศักดิ์ ผ่องแผ้ว. (2552). พฤติกรรมการเมืองขอบข่ายทางทฤษฎี. กรุงเทพฯ: เจ้าพระยาการ พิมพ์.
รัญจวน อินทรกำแหง. (2528). ประชาธิปธรรมิกสังคมนิยม. ปาจารยสาร ปีที่ 16 พฤศจิกายน- ธันวาคม 2528. หน้า 110 – 119.
วรรณ วนาลัย และคณะ. (2554). ป่าไม้จะอยู่ยั่งยืนยง. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วราพร ศรีสุพรรณ. (2542). ปัญหาสื่อการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับป่าไม้. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร มหาบัณฑิต สาขาการประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.
วินัย วีระวัฒนานนท์. (2544). ป่าไม้. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สวัสดิ์ โนนสูง. (2554). ป่าไม้ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สุกาญจน์ รัตนเลิศนุสรณ์. (2550). ทรัพยากรที่มีค่า. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ่ง.
________. (2550). หลักการจัดการสิ่งแวดล้อมแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี.
สุพัตรา ชาติบัญชาชัย. (2550). กระบวนการเรียนรู้แนวคิดความหมายและบทเรียนในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: โครงการส่งเสริมการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข (สรส).
สุรีรัตน์ ภูวัฒนศิลป์. (2549). การมีส่วนร่วมของเจ้าหน้าที่สาธารณสุขชุมชนในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติศึกษาเฉพาะกรณีจังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุณีย์ธีร ดากร. (2552). จิตวิทยาการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฎพระนคร.
สนธยา พลศรี. (2550). เครือข่ายการเรียนรู้ในงานพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง.
เสถียร เชยประทับ. (2553). การสื่อสารงานนวกรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรรถพล บุญชัยยะโยธิน. (2553). ยุทธศาสตร์การใช้สื่อเพื่อพัฒนาจิตสำนึกด้านสิ่งแวดล้อมของประชาชนตำบลมะเร็ต อำเภอเกาะสมุยจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์ปริญญา ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฎสุราษฎร์ธานี.
อภิชัย พันธเสน. (2554). ทำอย่างไรจึงจะได้ป่าและพื้นที่สีเขียวคืนมา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.