ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในพื้นที่คุ้มครองแห่งชาติหินหนามหน่อ : กรณีศึกษาถ้ำน้ำลอดเซบั้งไฟบ้านหนองปิง เมืองบัวละพา แขวงคำม่วน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหา ความต้องการและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในพื้นที่คุ้มครองแห่งชาติหินหนามหน่อ : กรณีศึกษาถ้ำน้ำลอดเซบั้งไฟบ้านหนองปิง เมืองบัวละพา แขวงคำม่วน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว 2) สร้างยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในพื้นที่คุ้มครองแห่งชาติหินหนามหน่อ :กรณีศึกษาถ้ำน้ำลอดเซบั้งไฟบ้านหนองปิง เมืองบัวละพา แขวงคำม่วน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว กลุ่มเป้าหมายในการศึกษาครั้งนี้มีจำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างและแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยพบว่า

1. สภาพปัญหา ความต้องการและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศพบว่า 1) ด้านการตลาด ประชาชนยังไม่มีความรู้ความเข้าใจเรื่องของการตลาด การส่งเสริมของภาครัฐขาดความต่อเนื่อง ขาดการประสานงานระหว่างหน่วยงานภาครัฐ 2) ด้านสถานที่ท่องเที่ยว พบว่า ขาดบริการด้านความสะดวกในการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว ไม่มีไฟฟ้าในหมู่บ้านการคมนาคมไม่สะดวก 3) ด้านการบริหารจัดการ พบว่า คณะกรรมการยังขาดความรู้ความเข้าใจไม่มีการรักษาสิ่งแวดล้อม ไม่มีรูปแบบการบริหารจัดการที่ชัดเจน ขาดการจัดการด้านความปลอดภัย ขาดความพร้อมด้านการรักษาพยาบาลในกรณีเกิดอุบัติเหตุ 4) ด้านการให้บริการพบว่า ขาดการส่งเสริมสนับสนุนในด้านวัสดุอุปกรณ์ ขาดแคลนมัคคุเทศก์ ไม่มีที่พักสำหรับรองรับนักท่องเที่ยว 5) ด้านกิจกรรม พบว่า รูปแบบกิจกรรมท่องเที่ยวไม่ชัดเจน ขาดรายละเอียดของเส้นทางท่องเที่ยว

2. ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ประกอบด้วย 1) ยุทธศาสตร์การเสริมสร้างระบบสาธารณูปโภค และการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม 2) ยุทธศาสตร์การส่งเสริมศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศและการตลาด และ 3) ยุทธศาสตร์การเสริมสร้างคุณภาพชีวิตและความมั่นคงปลอดภัยในชีวิต