การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชากฎหมายลักษณะล้มละลาย และการฟื้นฟูกิจการด้วยการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นหลัก
คำสำคัญ:
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, นิติศาสตร์, กฎหมายลักษณะล้มละลายและการฟื้นฟูกิจการ, การเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นหลักบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบ One group pretest posttest design มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาสาขาวิชานิติศาสตร์ ในรายวิชากฎหมายลักษณะล้มละลายและการฟื้นฟูกิจการ ด้วยการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นหลัก กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึงที่เรียนรายวิชากฎหมายลักษณะล้มละลายและการฟื้นฟูกิจการ ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2556 จำนวน 14 คน เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ 1) โครงการสอนกฎหมายลักษณะล้มละลายและการฟื้นฟูกิจการ 2) แบบทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน จำนวน 1 ฉบับ เป็นแบบทดสอบแบบอัตนัย กำหนดการให้ค่าคะแนนตามเกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริค 3) เนื้อหาที่ใช้ในการศึกษาเป็นเนื้อหาของรายวิชากฎหมายลักษณะล้มละลายและการฟื้นฟูกิจการ จำนวน 5 หัวข้อที่ปรากฏใน มคอ.3 และ 4) แผนการจัดการเรียนรู้
ผลการวิจัยพบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาหลังการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นหลักมีคะแนนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2543). การวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). การวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
นิคม มูลเมือง. (2536). ประสิทธิผลการเรียนการสอนโดยวิธีใช้ปัญหาเป็นหลัก วิชาสาธารณสุขมูลฐาน สถาบันราชภัฏสวนดุสิต. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต,สาขาวิชาเอกสุขศึกษา, มหาวิทยาลัยมหิดล.
มัณฑรา ธรรมบุศย์. (2545). การพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้โดยใช้ PBL (Problem Base Learning).วารสารวิชาการ 5(2), 11-17.
ยุวดี ฦๅ ชา. (2536) “การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นหลักสำหรับอาจารย์พยาบาล.” ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
รัตนะ บัวรา. (2540). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการสอนโดยใช้ชุดการเรียนด้วยตนเองกับการสอนตามคู่มือครู. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม.(การมัธยมศึกษา), มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิภาภรณ์ บุญทา. (2541). “การศึกษาสภาพการจัดการเรียนการสอนโดยใช้ปัญหาเป็นหลักในมหาวิทยาลัยพยาบาล สังกัดกระทรวงสาธารณสุข.” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตสาขาวิชาการพยาบาล, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาวดี ดอนเมือง. (2544). ประสิทธิผลการเรียนการสอนแบบใช้ปัญหาเป็นหลักวิชาเคหพยาบาลของนักศึกษาชั้นปที ี่ 1 โรงเรียนอายุรเวท จังหวัดกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธป์ ริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพยาบาลศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหิดล.
Adrian Keane. (1994). The Modern Law of Evidence. London: Dublin, EdinburghButterworths.
Barell, John. (1998). PBL and Inquiry Approach. Illnois: Skylight Trianing Inc.
Bound, D., and Feletti, G. (1996). The Challenge of Problem Based Learning. London: Kogan Page.
Christopher Allen. (1998). Practical Guide to Evidence. London: Cavendish Publishing Limited.
Cunningham, W.G., & Cordeiro, P.A. (2003). Educational Leadership:a Problem-based Approach. Boston: Allyn and Bacon.
I. H. Dennis. (1970). The Law of Evidence. London: Sweet & Maxwell.
Lawrence W. Newman and David Zaslowsky. (1996). Litigating International Commercial Disputes. St. Pual Minn: West Publishing.
Steve Uglow. (1997). Evidence: Text & Materials. London: Sweet & Maxwell.
Wood , Donald R. (1994). Problem Based Learning: How to Gain the Most from PBL. Hamilton: W.L. Griffin Printing Limited.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสาร TCI อยู่ภายใต้การอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) เว้นแต่จะรุบุไว้เป็นอย่างอื่นโปรดอ่านหน้านโยบายของเราสำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเช้าถึงแบบเปิด ลิขสิทธิ์ และการอนุญาต
