การประเมินหลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและประมเินผลการศึกษาหลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2554 มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง
คำสำคัญ:
การประเมิน, หลักสูตร, การวิจัยและประมเินผลการศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินหลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและประเมินผลการศึกษา หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2554 มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง และ 2) เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงเหตุและความสัมพันธ์เชิงประจักษ์ด้านสิ่งนำ ด้านปฏิบัติการ และด้านผลลัพธ์ของหลักสูตรตามความคาดหวังต่อสิ่งที่เป็นจริงโดยใช้รูปแบบของสเตค ผู้ให้ข้อมูลในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย คณะกรรมการบริหารหลักสูตร 5 คน อาจารย์ผู้สอน 15 คน ผู้ใช้บัณฑิต 27 คน นักศึกษาและผู้สำเร็จการศึกษา 27 คน รวม 74 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 4 ฉบับ โดยมีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับนิยามตัวแปร ระหว่าง .60-1.00 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย พบว่า ด้านสิ่งนำ ได้แก่ โครงสร้างหลักสูตร ความมุ่งหมายของหลักสูตร เนื้อหาของหลักสูตร อุปกรณ์ อุปกรณ์/สื่อการเรียนการสอน และการประเมินผลการเรียนการสอนมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก ด้านปฏิบัติการ ได้แก่ กระบวนการบริหารหลักสูตร การจัดการเรียนการสอน และการนิเทศติดตามผล มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก และด้านผลลัพธ์ โดยพิจารณาคุณภาพของผู้สำเร็จการศึกษา การทำงานของผู้สำเร็จการศึกษา ความพึงพอใจของผู้สำเร็จการศึกษา มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก การวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงเหตุ พบว่า มีความสัมพันธ์เชิงเหตุผลซึ่งกันและกันในทุกด้าน คือ ด้านสิ่งนำ ด้านปฏิบัติการ และด้านผลลัพธ์ และการวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงประจักษ์ของสิ่งที่เกิดขึ้นกับหลักสูตร พบว่า มีความสัมพันธ์เชิงประจักษ์ซึ่งกันและกันในทุกด้านโดยภาพรวมผ่านเกณฑ์มีคุณภาพอยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กัญจน์ชญาน์ สรรเสริญ. (2551) การประเมินหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิจัยและประเมินผลการศึกษา (ฉบับปรังปรุง พ.ศ. 2545). ภาควิชาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชลี สุทธานนท์กุล. (2547). การประเมินหลักสูตรสถานศึกษากลุม่ สาระการเรียนรูภ้ าษาไทยชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านร่องนํ้า อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดและประเมินผลการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ธันยพร ปัญญาทิพย์. (2554). การประเมินหลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต 5 ปี พุทธศักราช 2547 มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต แขนงวิชาการวัดและประเมินการศึกษา สาขาวิชาศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Best, John W. 1977. Research in Education. (3rd ed.). Englewood Cliffs, New Jersey:Prentice Hall, Inc.
Cronbach, L. J. (1971). Essentials of Psychological Testing. New York: Harper & Row.
Fitzpatrick, J .L., Sanders, J. R. and Worthen, B. R. (2004). Program Evaluation, Alternative Approaches and Practical Guidelines. New York: Longman.
Stake, R. E. (1967). The countenance of educational evaluation. Teachers College Record. 68, pp. 523-540.
Stufflebeam, D. L. and Shinkfield, A. J. (1990). Systematic Evaluation. Boston:Kluwer–Nijhoff.
Taba, H. (1962). Curriculum Development Theory and Practice. New York: Harcourt, Brace and World.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสาร TCI อยู่ภายใต้การอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) เว้นแต่จะรุบุไว้เป็นอย่างอื่นโปรดอ่านหน้านโยบายของเราสำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเช้าถึงแบบเปิด ลิขสิทธิ์ และการอนุญาต
