การพัฒนาศิลปะการแสดงโดยชุมชนเพื่อส่งเสริมการพัฒนาการท่องเที่ยว โดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์บนวิถีเกษตร ศิลปะและวัฒนธรรม ในพื้นที่จังหวัดนครปฐม ราชบุรี สมุทรสงคราม และสมุทรสาคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง การพัฒนาศิลปะการแสดงโดยชุมชนเพื่อส่งเสริมการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์บนวิถีเกษตร ศิลปะและวัฒนธรรม ในพื้นที่จังหวัดนครปฐม ราชบุรี สมุทรสงคราม และสมุทรสาคร มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อสร้างสรรค์ พัฒนาศิลปะการแสดงเพื่อส่งเสริมกิจกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์บนวิถีเกษตร ศิลปะและวัฒนธรรม ในพื้นที่จังหวัดนครปฐม ราชบุรี สมุทรสงคราม และสมุทรสาคร และ 2) เพื่อจัดทำรูปแบบการพัฒนาศิลปะการแสดงเพื่อส่งเสริมกิจกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์บนวิถีเกษตรศิลปะและวัฒนธรรม ในพื้นที่จังหวัดนครปฐม ราชบุรี สมุทรสงคราม และสมุทรสาคร ผู้วิจัยใช้กระบวนการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research : PAR) เก็บรวบรวมข้อมูลจากคนในพื้นที่วิจัย 4 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดนครปฐม จังหวัดราชบุรี จังหวัดสมุทรสงคราม จังหวัดละ 10 รวม 40 คน โดยใช้เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบประชุมกลุ่มย่อย แบบประเมินผลการแสดง และแบบสอบถามความพึงพอใจ โดยนักท่องเที่ยวจำนวน 400 คน การดำเนินการวิจัยเน้นให้ชุมชนมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอน ตั้งแต่การประชุมกลุ่มย่อย
การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการของชุมชน นำไปสู่การออกแบบและสร้างสรรค์ชุดการแสดง โดยยึดแนวคิดจากทุนทางวัฒนธรรมที่มีอยู่ในชุมชนเป็นฐาน ผลการดำเนินงานพบว่า พื้นที่ที่มีความพร้อมในการเข้าร่วมและร่วมสร้างสรรค์การแสดง ได้แก่ จังหวัดนครปฐม ชื่อชุดการแสดง “ร่วมศรัทธา” (วัดธรรมปัญญาราม บางม่วง) จังหวัดราชบุรี ชื่อชุดการแสดง “เรือมบูชาศาลตาปะกำ” จากผลการวิจัยสามารถพัฒนาแนวทางการสร้างสรรค์ศิลปะการแสดง รูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชน และกระบวนการดำเนินงาน ซึ่งได้จัดทำเป็นคู่มือการพัฒนาศิลปะการแสดง พร้อมทั้งดำเนินการจัดฝึกอบรมและถ่ายทอดองค์ความรู้คืนสู่ชุมชน ทั้งนี้เพื่อนำไปสู่การส่งเสริมกิจกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชน เพิ่มรายได้ให้แก่ชุมชน และเป็นการอนุรักษ์และสืบทอดทุนวัฒนธรรมในพื้นที่อย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ยังไม่เคยลงตีพิมพ์ในวารสารใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
บทความที่ลงพิมพ์เป็นข้อคิดเห็น/แนวคิด/ทัศนคติของผู้เขียนเท่านั้น หากเกิดผลทางกฎหมายใดๆที่อาจ
เกิดขึ้นจากบทความนี้ ผู้เขียนจะเป็นผู้รับผิดชอบ และบทความนี้เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
อมรรัตน์ วงศ์เป็ง. ปัจจัยทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวประเทศไทยของนักท่องเที่ยวชาวยุโรป. RMUTTGlobal Business and Economics Review 4(2), 39-57; 2552.
สำนักงานสถิติเศรษฐกิจและสังคม. การสำรวจพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย พ.ศ. 2557. สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร; 2557.
ปิยวดี มากพา. การพัฒนารูปแบบการแสดงนาฏศิลป์ ไทยเพื่อการท่องเที่ยวเชิง ศิลปวัฒนธรรม. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ; 2558.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2548.
กรมการท่องเที่ยวกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คู่มือการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์, กลุ่มวิชาการและมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยว. กองพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวกรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา; 2560.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. คลองเชื่อมแม่กลอง-ท่าจีน เส้นทางการค้านับพันปีมาแล้ว. ค้นเมื่อ 23 กรกฎาคม 2564, จาก https://www.matichonweekly.com มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับวันที่ 7 - 13 มิถุนายน; 2562.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. กรุงเทพฯ: วีอินเตอร์; 2548.
อัจฉรา พจนา. ส่วนประสมการตลาดที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการซื้อเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์, กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช; 2550.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2547.
Bourdieu, P. The Forms of Capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. Greenwood Press; 1986.
Richards, G., & Raymond, C. Creative Tourism. ATLAS News No. 23; 2000.
เพ็ญแข ลิ่มศิลา. การสร้างสรรค์ศิลปะการแสดงร่วมสมัยจากวัฒนธรรมชุมชน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น; 2562.
Chambers, R. Participatory Rural Appraisal (PRA): Analysis of Experience. World Development; 1994.
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์, ศ.ดร. การสำรวจสถานะองค์ความรู้และแนวทางพัฒนาทุนวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. คณะวิทยากรจัดการและสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร; 2548.
ประพันธ์พงศ์ ชิณพงษ์. อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. ปทุมธานี: มหาวิทยาราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์; 2551.