การพัฒนาระบบตรวจสอบวันลาออนไลน์ด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล เพื่อยกระดับการบริหารวันลา ของสำนักเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานเลขาธิการสำนักงานอัยการสูงสุด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการพัฒนาระบบตรวจสอบวันลาออนไลน์ 2) พัฒนาระบบตรวจสอบวันลาออนไลน์ด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล และ 3) ประเมินความพึงพอใจของผู้ใช้งานที่มีต่อระบบสำหรับสำนักเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานเลขาธิการสำนักงานอัยการสูงสุด การวิจัยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการตามแนวคิดของ Kemmis & McTaggart กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการธุรการ จำนวน 64 คน เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถาม ระบบสารสนเทศที่พัฒนาขึ้น และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัญหาหลักคือการเข้าถึงข้อมูลวันลาเป็นไปด้วยความยากลำบาก ใช้เวลานาน บุคลากรต้องโทรศัพท์สอบถามเจ้าหน้าที่ทุกครั้ง ส่งผลให้เกิดความล่าช้าและภาระงานซ้ำซ้อน 2) ระบบที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด(x ̅ = 4.78, S.D. = 0.29) สามารถใช้งานได้บนอุปกรณ์หลากหลาย แสดงข้อมูลวันลาครบถ้วนถูกต้อง และ 3) ความพึงพอใจของผู้ใช้งานอยู่ในระดับมากที่สุด (x ̅ = 4.60, S.D. = 0.52) โดยเฉพาะด้านความสวยงามและการออกแบบ ระบบช่วยลดภาระงาน เพิ่มความสะดวกในการเข้าถึงข้อมูล และสนับสนุนนโยบายสำนักงานไร้กระดาษ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ยังไม่เคยลงตีพิมพ์ในวารสารใดมาก่อน และไม่อยู่ระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
บทความที่ลงพิมพ์เป็นข้อคิดเห็น/แนวคิด/ทัศนคติของผู้เขียนเท่านั้น หากเกิดผลทางกฎหมายใดๆที่อาจ
เกิดขึ้นจากบทความนี้ ผู้เขียนจะเป็นผู้รับผิดชอบ และบทความนี้เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
ธนภัทร กุหลาบทิพย์ และคงวุฒิ แสงกล้า. (2561). การพัฒนาระบบลางานออนไลน์ของสหกรณ์ออมทรัพย์ ขอนแก่น จำกัด. SciTech Research Journal, 1(2), 35–40.
ธนภัทร เจิมขวัญ, ชัยณรงค์ รักธรรม, วรรณิภา ณ นคร และสุวิทย์ วิบูลย์เศรษฐ์. (2563). ระบบฐานข้อมูลการลา: กรณีศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 11 (หน้า 1929–1937). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
นนิดา สร้อยดอกสน, จุฑารัตน์ ทิพย์สุวรรณ, พงษ์ศักดิ์ สุขอ้วน และจิตราภรณ์ บุษยะมา. (2557). การพัฒนาระบบลางานออนไลน์. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร, 8(2), 115–126. https://doi.org/10.14456/jrmutp.2014.24
นพรัตน์ พระดวงงาม. (2567). การพัฒนาระบบสารสนเทศการลางานของบุคลากร กรณีศึกษา: กองการเจ้าหน้าที่ มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารวิชาการเพื่อการพัฒนานวัตกรรมเชิงพื้นที่, 5(3), 1–17.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). สุวีริยาสาส์น.
ประกาศคณะกรรมการอัยการ เรื่อง การแบ่งหน่วยงานและการกำหนดอำนาจและหน้าที่ของหน่วยงานภายในของสำนักงานอัยการสูงสุด พ.ศ. 2563. (2563, 15 กันยายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 137 ตอนที่ 73 ก, หน้า 27–98.
ประทุมวรรณ มูลศรี และโสภณ เครือแก้ว. (2563). การสำรวจความพึงพอใจต่อระบบการลางานออนไลน์ของคณะกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารวิชาการที่ประชุมสภาข้าราชการ พนักงานและลูกจ้างมหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย (ปขมท.), 9(2), 66–75. https://hdl.handle.net/20.500.14740/9155
พระราชบัญญัติองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ พ.ศ. 2553. (2553, 7 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 127 ตอนที่ 75 ก, หน้า 38–50.
มณีรัตน์ ชัยยะ และเพ็ญศรี ฉิรินัง. (2566). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคดิจิทัล (Digital HR). วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 11(1), 104–115.
สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. (2562). แนวปฏิบัติการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA Guideline). https://www.ipthailand.go.th/images/26881/PDPA_Guideline_v_1.pdf
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2566). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566–2570.
สำนักงานอัยการสูงสุด. (2568). คำสั่งสำนักงานอัยการสูงสุด 2568. https://www.ago.go.th/
โอภาส เอี่ยมสิริวงศ์. (2560). การวิเคราะห์และออกแบบระบบ (ฉบับปรับปรุงเพิ่มเติม). ซีเอ็ดยูเคชั่น.
Adamu, A. (2024). Employee leave management system [Report]. https://doi.org/10.60692/b894w-vpc73
Al-Khouri, A. M. (2011). PKI in government identity management systems. International Journal of Network Security & Its Applications, 3(3), 69–96. https://doi.org/10.5121/IJNSA.2011.3306
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Fortich, M. S., & Marcial, D. E. (2015). Human resource e-leave management: A decision support system. Informatics, 10(2). https://doi.org/10.21460/INF.2014.102.329
Hill, R. (1998). What sample size is "enough" in internet survey research. Interpersonal Computing and Technology: An Electronic Journal for the 21st Century, 6(3-4), 3–12.
Ivkovic, M., & Centner, M. (n.d.). Information cards and affirmative statements. https://doi.org/10.5220/0002804203330339
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Deakin University.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Pratama, R. (2024). Perancangan dan implementasi sistem manajemen cuti pegawai berbasis web menggunakan pendekatan agile. JITET: Jurnal Informatika dan Teknik Elektro Terapan, 12(3). https://doi.org/10.23960/jitet.v12i3.4527
Priisalu, J., & Ottis, R. (2017). Personal control of privacy and data: Estonian experience. Health Technology, 7(4), 441–451. https://doi.org/10.1007/S12553-017-0195-1
Spanish Data Protection Agency. (2019). A guide to privacy by design. https://www.aepd.es/guides/guide-to-privacy-by-design.pdf
Turner, R. C., & Carlson, L. (2003). Indexes of item-objective congruence for multidimensional items. International Journal of Testing, 3(2), 163–171. https://doi.org/10.1207/S15327574IJT0302_5
