Social Capital: The Development Guidelines and Elderly Self-Reliance of Tai-Yoh ethnic Group, Kalasin Province.
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1) to study the social capital of the elderly of the Tai-Yoh ethnic group. 2) To study the Self-reliance patterns of the elderly, ethnic groups in Kalasin Province 3) To find ways to develop and self-sufficiency of the elderly. The key data contributors were the elderly who were the Tai-Yoh ethnic group, Kalasin Province and a total of 25 people involved. Semi-structured interviews on group discussion issues using content analysis and Presented in descriptive lectures.
The results showed that:
1. Social capital of the elderly of Tai-Yoh ethnic group, Kalasin Province, found that (1) human capital: Most of the elderly in the Taiyo ethnic group live a simple and self-sufficient life, (2) institutional capital: the elderly value participating in social activities according to the community context because they believe that it is what makes them valuable and happy, (3) wisdom and cultural capital: have a language and culture with a clear identity, and (4) natural resource capital: have abundant natural resources in the community
2. The self-reliance model of the elderly of the Tai-Yoh ethnic group, Kalasin Province focuses on activities, the culture, traditions, community ways, and beliefs of ethnic groups were what create psychological value for the elderly, and what makes the elderly feel that the value of traditional wisdom remains.
3.Guidelines for the development and self-reliance of the elderly of Tai-Yoh ethnic group, Kalasin province found that: 1) Maintaining cultural identity by having a center that is the main place to disseminate the identity of the Tai-Yoh ethnic group in the community. 2) Promoting community learning so that the elderly can participate in activities like the Tai-Yoh Kalasin Ethnic Festival and 3) promoting the creation of the intellectual identity of ethnic groups as a channel to generate income in the community both online and in various forms.
Article Details
References
ภาษาไทย
ฉัตรเกษม ดาศรีและคณะ (2564) .วิถีวัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์ญ้อ บ้านอรัญ อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว. Journal of Modern Learning Development, 6(5), 224-233.
ชวดี โกศล. (2561). การบริหารจัดการทุนทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ในเขตพื้นที่ภาคเหนือของประเทศไทย. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 6(2), 64-73.
ชัญญา อภิปาลกุลและคณะ. (2554). การศึกษาศักยภาพเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยววัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์ไทย้อ (ญ้อ) บ้านโพน ตำบลโนนตาล อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการ (หน้า 606-609). ศูนย์วิจัยท่องเที่ยวภูมิภาคลุ่มน้ำโขง มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชลดา บุญอยู่. (2556). ทุนทางสังคมกับการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ กรณีศึกษา บ้านเกาะพิทักษ์ตําบลบางนํ้าจืด อําเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชนบัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร. http://www.thapra.lib.su.ac.th/objects/thesis/fulltext/snamcn/Chonlada_Boonyou/fulltext.pdf
นิตยา เดชโคบุตร และคณะ (2560).ทุนทางสังคมของชาติพันธุ์ผู้ไทเพื่อการพัฒนา: กรณีศึกษาบ้านม่วงไข่ ตำบลคุ้มเก่า อำเภอเขาวง จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารช่อพะยอม, 28(2), 286-295.
นวรัตน์ ปัญจธนทรัพย์. (2562). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุที่ต้องพึ่งพาตนเองในเขตอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์คณะสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.
บุษกร วัฒนบุตร(2567). แนวทางการเสริมสร้างศักยภาพในการพัฒนาตนเองสำหรับการสร้างอาชีพของผู้สูงอายุในชุมชนวัดยม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยวิชาการ, 7(6), 355-366.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2554). เอกสารประกอบการสอนชุดวิชาการบริหารจัดการชุมชนการศึกษา. คณะกรรมการผู้ผลิตชุดวิชาการบริหารจัดการชุมชมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช .หน้า 8-15.
สุมินตรา สุวรรณกาศ (2563). คุณค่าภูมิปัญญาของกลุ่มชาติพันธุ์อึมปี้: การวิเคราะห์และการพัฒนา. วิทยานิพนธ์บัณฑิตวิทยาลัย, หลักสูตรการศึกษาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาพัฒนศึกษา, มหาวิทยาลัย นเรศวร.
สุวรรณี คำมั่น และคณะ. (2551). ทุนทางสังคมกับการพัฒนาทุนมนุษย์. มูลนิธิชัยพัฒนา สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. หน้า 1-37.
สม จะเปา. (2560). การเปลี่ยนแปลงคุณภาพชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์คะฉี่น บ้านใหม่สามัคคี ตำบลเมืองนะ อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 8(2), 69-77.
สำนักงานกองทุนเพื่อสังคม. (2545). เรียนรู้เพื่อแผ่นดิน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนเพื่อสังคม.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2541). รายงานการวิจัยเรื่องแนวทางส่งเสริมภูมิปัญญาไทยในการจัดการศึกษา. กรุงเทพฯ: บริษัท พิมพ์ดี. หน้า 1-277.
โสภณ มูลหาและคณะ. (2565). บริบททางสังคมและการเปลี่ยนแปลงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ไทญ้อบ้านแซงบาดาล ตำบลแซงบาดาล อำเภอสมเด็จ จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการบริหารปกครอง, 11(2), 116-141.
โสภณ มูลหาและคณะ.(2565). อัตลักษณ์ชาติพันธุ์จังหวัดกาฬสินธุ์และการสร้างโอกาสของนวัตกรรมผลิตภัณฑ์จังหวัดกาฬสินธุ์. รายงานผลการวิจัยฉบับสมบูรณ์สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์.
อธิราชย์ นันขันตี. (2561). ญ้อสองฝั่งโขง: การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม หลังการปักปันเขตแดนลาวและสยาม พ.ศ. 2436. รายงานผลการวิจัยฉบับสมบูรณ์, มหาวิทยาลัยนครพนม.
อัศวิน โรจน์สง่า. (2562). พื้นที่ทางวัฒนธรรมในเฮือนไทญ้อ: กรณีศึกษาตำบลคลองน้ำใส อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 21(10), 178-189.
อรุณรัตน์ จันทะลือ. (2549). โส้โซรซีการสืบทอดความเชื่อผี ปู่ตา. วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาไทยคดีศึกษา, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ภาษาอังกฤษ
Coopersmith, S. (1981). The antecedents of self-esteem(2nd ed.). California: ConsultingPsychologists Press, Inc.
Chen, J., Zheng, K., Xia, W., Wang, Q., Liao, Z., & Zheng, Y. (2018). Does inside equal outside?Relations between older adults’ implicit and explicit aging attitudes and self-esteem. Frontiers in Psychology, 9, 2313.
