The Opinions of Thai Tourists on Tourist Attractions in Nam Sai Beach, Chonburi Province
Main Article Content
Abstract
This research aimed to investigate and compare these opinions across demographic variables including gender, age, monthly income, educational attainment, and occupation. Data were collected using a questionnaire with a reliability coefficient of 0.701 from a sample of 386 Thai tourists aged 18 years and above. Statistical analyses employed descriptive statistics (frequency, percentage, mean, and standard deviation) and inferential statistics (t-test and One-Way ANOVA) with a significance level of 0.05. Post-hoc comparisons were conducted using Scheffe’s method when significant differences were detected.
The findings revealed high overall tourist opinions with Nam Sai Beach as a destination. Tourism management received the highest ratings, followed by tourism value, environmental conservation, safety measures, risk of damage, tourist capacity management, recreational activity organization, and accessibility, respectively. Statistical analyses showed significant differences in perceptions across gender and age groups (p<0.01). However, no significant differences were observed when comparing perceptions across income levels, educational attainment, or occupational categories.
These findings provide insights into effective destination management strategies and highlight the importance of developing tourism promotion policies that acknowledge the diversity of tourist demographics.
Article Details
References
ภาษาไทย
กองทัพเรือ. (2565). นโยบายกองทัพเรือประจำปีงบประมาณ 2565. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก https://www.navy.mi.th/storage/frontend/article/243/file/th/policy_navy65%20(1).pdf
กองทัพเรือ. (2567). สถานที่ท่องเที่ยวกองทัพเรือ. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก https://www.navy.mi.th/1c0f7fe9d74f33a32c1b71dd0407b5b5
กรมการท่องเที่ยว. (2557). คู่มือการตรวจประเมินมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยว ประเภทชายหาด (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา: สำนักงานกิจการโรง พิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.
กรมการท่องเที่ยว. (2565). แผนพัฒนาบริการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566-2570. กองพัฒนาบริการท่องเที่ยว กรมการท่องเที่ยว.
เจษฎ์สิตา จารุวรางค์รัตน์. (2566). พฤติกรรมการท่องเที่ยวในประเทศด้วยตนเองของนักท่องเที่ยวชาวไทย เจเนอเรชั่นวาย ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร หลังสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก http://ir-ithesis.swu.ac.th/dspace/bitstream/123456789/2701/1/gs631110074.pdf
ชวัลนุช อุทยาน. (2557). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. เอกสารประกอบการสอน. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก https://touristbehaviour.wordpress.com/1/
ฐิรชญา มณีเนตร. (2553). ไทยศึกษาเพื่อการท่องเที่ยว = Thai studies for tourism (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
เที่ยวไทยที่ไหนดี. (2565). หาดน้ำใส จ.ชลบุรี. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก https://www.travelthaiblog.com
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2549). รวมบทความวารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัย เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวไทย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย สกว.
ปนัสยา สิระรุ่งโรจน์กนก. (2549). พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวต่อการจัดการโลจิสติกส์ การท่องเที่ยว กรณีศึกษา ตลาดน้ำ อัมพวาจังหวัดสมุทรสงคราม. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก http://digital_collect.lib.buu.ac.th/dcms/files/56920256.pdf
ปรัชญา บุญเดช. (2561). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวถ้ำเลเขากอบ อำเภอห้วยยอด จังหวัดตรัง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการจัดการการท่องเที่ยว, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ปริวัตร ปาโส. (2554). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภัสพร จงรักษ์. (2560). พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่อาศัยอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลต่อการตัดสินใจใช้บริการบริษัทนำเที่ยว. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้ จาก http://ethesisarchive.library.tu.ac.th/thesis/2017/TU_2017_5902031565_7325_6131.pdf
นันทรัตน์ ทองมีเพชร. (2553). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ กรณีศึกษาชุมชนลีเล็ด ตาบลลีเล็ด อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ภณิดา ชัยปัญญา. (2541). การวัดความพึงพอใจ. กรุงเทพฯ: แสงอักษร.
รวีวรรณ โปรยรุ่งโรจน์. (2558). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธร และกัญญากาญจน์ ไซเออร์ส. (2559). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ตามทัศนะของนักท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 10 (22), 61-65.
ศิริกานดา ชูชื่น. (2554). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยว เทศบาลเมืองหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศูนย์อำนวยการการท่องเที่ยวกองทัพเรือ. (2565). หาดน้ำใส น้ำทะเลใส ฟ้าสีคราม หาดทรายละเอียด. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก http://www.thainavyland.com/nam-sai-beach/
สุธิดา ตินตะบุระ. (2565). การจัดการการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ที่ยั่งยืนของธุรกิจครอบครัวในอำเภอเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี. งานนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.
แสงรวี เกตุสุวรรณ. (2563). องค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศไทยของนักท่องเทียวชาวยุโรป. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วันที่ค้นข้อมูล 24 เมษายน 2567, เข้าถึงได้จาก http://ir-ithesis.swu.ac.th/dspace/bitstream/123456789/928/1/gs611130278.pdf
อมรวิทย์ ชานก. (2559). แรงจูงใจท่องเที่ยว ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี. งานนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.
อิสระพงษ์ พลธานี และอุมาพร บุญเพชรแก้ว. (2561). การศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเกาะเต่า จังหวัดสุราษฎร์ธานี เพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 38(5), 25-28.