Study and Analysis of the Innovation Project, “Waste, to Wealth" of Thap Ma Municipality, Mueang Rayong District, Rayong Province
Main Article Content
Abstract
This research aimed to explore and analyze the success factors in the implementation of the “Waste to Wealth” innovation project of Thap Ma Municipality, Mueang Rayong District, Rayong Province. Qualitative research methods were employed to extract the lessons learned on the success of the innovation project. Data were collected through in-depth interviews and focus group discussions among 39 key informants, selected by a purposive sampling method, including local government officials, civil servants, general public, networks and civil society. Structured interviews were administered as the research tool. Thematic analysis, content analysis, and triangulation were employed for data analysis. The research findings indicated that the success factors in the implementation of the “Waste to Wealth” innovation project included (1) strong leaders and teamwork, particularly the strength of the leaders and administrators of Thap Ma Subdistrict Municipality in their roles, (2) collaborative networks, involving the government and private sectors, and community stakeholders, (3) community context, local resources and area development for enhancing the success of the innovation project, (4) digital technology systems and database system development, and (5) community cooperation, especially from local residents. Regarding the implementation of the innovation project, the problems with cooperation among local residents have been found. Since Thap Ma Municipality is located in the Eastern Economic Corridor, there is population movement and a large number of latent population in the area. Therefore, it is necessary to create awareness and build relationships among local residents in order to effectively implement the innovation project. The problem of employee turnover in the organization, which affects continuity of the implementation has also been recognized.
Article Details
References
ภาษาไทย
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2562). 3Rs บันทึกความสำเร็จในการคัดแยกขยะ. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
กัลยาณี ธีระวงศ์ภิญโญ, นพดล ธีระวงศ์ภิญโญ และสาคร ปลื้มรัมย์. (2566). นวัตกรรมทางสังคมในการจัดการและเพิ่มมูลค่าขยะชุมชนเพื่อรองรับการท่องเที่ยวจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารสหวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 6(2), 25-44.
จิรวัฒน์ เมธาสุทธิรัตน์, วิศท์ เศรษฐกร, ณัฐพงษ์ คันธรส และอัมฤตา สารธิวงค์. (2566). นวัตกรรมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการส่งเสริมฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยที่มีภาวะพึ่งพิงของเทศบาลตำบลป่าสัก อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน. วารสารสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย, 5(10), 35-50.
ไชยนันท์ ปัญญาศิริ. (2560). กระบวนทัศน์การบริหารจัดการองค์การภาครัฐไทย: เปรียบเทียบการจัดการ ภาครัฐแนวใหม่ (NPM) กับการบริการสาธารณะแนวใหม่ (NPS). สยามวิชาการ, 18(1), 1-20.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2551). การปกครองท้องถิ่นกับการบริหารจัดการท้องถิ่น ภาคแรก. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
ดำรงค์ วัฒนา. (2544ก). การบริหารจัดการท้องถิ่น (Local Governance). วารสารดำรงราชานุภาพ, 1(2), 37-56.
ดำรงค์ วัฒนา. (2544ข). ระบบการบริหารจัดการท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ณัฐชานันท์ วงศ์มูลิทธิกร. (2563). นวัตกรรมการบริหารงานท้องถิ่นขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 3(4), 109-123.
ณัฐพงษ์ คันธรส, วิศท์ เศรษฐกร, อัมฤตา สารธิวงค์, และจิรวัฒน์ เมธาสุทธิรัตน์. (2566). ปัจจัยแห่งความสำเร็จขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีการบริหารจัดการที่ดี: ศึกษาเฉพาะกรณีเทศบาลตำบลทับมา อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง. ลำปาง: มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.
ปัณณทัต นอขุนทด. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารจัดการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอขามสะแกแสง จังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
พระมหาอรุณ ปญฺญารุโณ และพระครูปลัดณัฐพงศ์ ยโส. (2561). การบริหารท้องถิ่นไทยภายใต้บริบทไทยแลนด์ 4.0: โอกาสและความท้าทาย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. 1(1), 1-18.
วรสุดา ขวัญสุวรรณ และสาทินี วัฒนกิจ. (2563). การสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับวัสดุเหลือทิ้งสู่ผลิตภัณฑ์ออกแบบตกแต่งและแฟชั่น: ชุมชนต้นแบบเทศบาลเมืองเขารูปช้าง. สงขลา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
สำนักงานคณะกรรมการการกระจายอำนาจ สำนักปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). ต้นแบบความสำเร็จองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีการบริหารจัดการทีดี ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุปัญญา สุนทรนนธ์. (2565). ปัจจัยความสำเร็จขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ได้รับรางวัลการบริหารจัดการที่ดี: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลโพสะ จังหวัดอ่างทอง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(5), 372-387.
พัชรี สิโรรส. (2558). ใน เกษียร เตชะพีระ. เปิดกล่องนโยบายสาธารณะ: หลากมุมมองในการศึกษานโยบายสาธารณะร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: โครงการตำราและสิ่งพิมพ์ คณะรัฐศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อัครวินท์ ศาสนพิทักษ์ และนพพล อัคฮาด. (2559) การบริหารปกครอง: แนวคิดและการพัฒนาสู่การปกครองท้องถิ่น. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า, 3(3), 63-70.
อรทัย ก๊กผล. (2559). Urbanization เมื่อ “เมือง” กลายเป็นโจทย์ของการบริหารจัดการท้องถิ่นสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า.
อำนวย บุญรัตน์ไมตรี, วัฒนา นนทชิต และธณกฤษ งามมีศรี. (2559). กระบวนทัศน์ใหม่ในการบริหารท้องถิ่น. Thai Journal of Public Administration, 14(2), 111-127.
ศักดิ์สิทธิ์ ฆารเลิศ และอลงกต สารกาล. (2560). ว่าด้วยแนวคิดการบริหารจัดการปกครองท้องถิ่นบนฐานเครือข่ายความร่วมมือ. วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์, 1(2), 82-103.
ภาษาอังกฤษ
Hood, C. (1991). A Public Management for All Seasons?. Public Administration, 69(1), 3-19.
Osborn, D., & Gaebler, T. (1992). Reventing Government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Addison-wesley.
Osborn, D. (1993). Reinventing Government. Public Productivity & Management Review, 16(4), 349-356.
Peters, B. G. (1998). Managing horizontal government: The politics of coordination. Public Administration Review, 58(1), 25-35.