The Potential of Community-Based Tourism under the OTOP Community Tourism Project: A Case Study of I-Sarn Local Culture-Oriented Tourism Village (Ban Sasom), Khong Chiam District, Ubon Ratchathani

Main Article Content

Chusak Intamon
Prakai Wuttipipattanapong
Thitima Somsanhan

Abstract

                This study aimed to identify directions for attracting tourists to Sasom Homestay nature and I-Sarn local culture oriented-tourism village in Khong Chiam District, Ubon Ratchathani, under the OTOP Tourism Village Project.  In-depth-interviews and participant observation were used for data collection, and the sample included community leaders, local elders, and Sasom Homestay tourism village members.


                   The study identified the capacity of the tourism village (Sasom Homestay) to attract tourists in 9 areas. They are 1) creation of tourist impressions, 2) facilities and accommodations, 3) local food, 4) local culture and festivals, 5) natural attractions, 6) cultural and religious monument attractions, 7) community management, 8) community activities organization and 9) sustainable conservation of natural resources. The study also revealed the capacity of community products in 3 aspects, 1) availability of raw materials and labor for production, 2) standard community products and 3) identity creation of local products. In addition, the study identified the village’ s potential to incorporate other  sectors into its  development, i.e., public and private sectors, educational institutions, and community tourism learning networks, which can assist in public relations for its various projects, products and packaging research and improvement, online marketing development, the study of market needs, knowledge, and skills improvement, as well as locating funding, with the aim of creating  sustainable tourism to the community’s attractions.

Article Details

Section
Considering ideas

References

กรมการพัฒนาชุมชน. (2561). คู่มือบริหารโครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. กรุงเทพฯ: ศูนย์ราชการ

เฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา.

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). 9 แนวโน้มใหม่ในอนาคตการท่องเที่ยว. เข้าถึงได้จาก

https://api.tourismthailand.org/upload/live/content_article_file/20603-15378.pdf.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศ รายจังหวัด ปี 2564.

เข้าถึงได้จาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=630.

กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2559). แผนพัฒนาการเกษตร ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). เข้าถึงได้จาก

http://www.oae.go.th/download/journal/development_plan2559.pdf.

กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน.

วารสารนักบริหาร, 32(4), 139-146.

เขมจิรา หนองเป็ด, สุวภัทร ศรีจองแสง และยุวดี จิตต์โกศล. (2562). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัด

อุบลราชธานีที่สอดคล้อง กับพฤติกรรมของผู้มาเยือนชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในจังหวัดอุบลราชธานี.

วารสารศิลปศาสตร์, 15(2), 276-338.

ครรชิต มาระโภชน์, รัชฎาพร วงษ์โสพนากุล, ภานุวัฒน์ ธัมมิกนันท์, ไตรภพ โคตรรวงษา, ทักษินา สมบูรณ์, กรรณิกา

สุภาภา และจุฑาพร แก่นอ้วน. (2561). การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบมีส่วนร่วมในพื้นที่ตำบลคลองเขื่อน

จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารราชนครินทร์, 9(2), 79-81.

จิตพนธ์ ชุมเกตุ. (2560). การพัฒนาผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพทางการจัดการชุมชนอย่าง

ยั่งยืนของชุมชนไทยมุสลิม อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จุฬามณี แก้วโพนทอง, ทรงพล โชติกเวชกุล, ปัญญา คล้ายเดช และพระสุนทร ชำกรม. (2561). การบริหารจัดการชุมชน

เพื่อความยั่งยืน. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 18(1), 263-273.

ชูศักดิ์ อินทมนต์. (2562). รูปแบบและกระบวนการในการบริหารจัดการนวัตกรรมโฮมสเตย์เพื่อการ ท่องเที่ยว. ปรัชญา

ดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการสาธารณะ, วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.

ณภัทร ทิพย์ศรี, ปวีร์สุดา มหาวงค์ และหนึ่งฤทัย บรรดิ. (2556). คุณภาพการบริการของธุรกิจนำเที่ยวที่มีต่อความประทับ

ใจของนักท่องเที่ยวชาวยุโรปในจังหวัดเชียงราย. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 8(1), 8-19.

นิชนันท์ อ่อนรัตน์. (2561). นโยบายการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารรังสิตบัณฑิต

ศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(2), 228-241.

ปรัชญา เวสารัชช์. (2544). การนำเสนองานที่มีสสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.

ปวิธ ตันสกุล. (2562). แนวทางการส่งเสริมอาหารพื้นถิ่นเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหาร กรณีศึกษาชุมชนขนาบนาก อำเภอ

ปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารการจัดการ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 9(1), 81-92.

ปุณยวีร์ วิเศษสุนทรสกุล, ชวลีย์ ณ ถลาง, ชมพูนุช จิตติถาวร และ สหนนท์ ตั้งเบญจสิริกุล. (2563). แนวทางการพัฒนา

ศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชน จังหวัดนครราชสีมา. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 10(3), 22-33.

พรชัย เพียรพล. (2559). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนบ้านเหล่าในพื้นที่ศูนย์พัฒนา

โครงการหลวงม่อนเงาะ จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการพัฒนาภูมิสังคมอย่าง

ยั่งยืน, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยแม้โจ้.

พรรณิภา ซาวคำ, ปริพรรน์ แก้วเนตร, ณฐมน สังวาล, งามนิจ แสนนาพล และภูวนารถ ศรีทอง. (2561). การพัฒนา

ผลิตภัณฑ์ชุมชนเพื่อเข้าสู่ตลาดธุรกิจโรงแรม จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี 12(1), 165-182.

พรหมลิขิต อุรา และพิชญาพร ศรีบุญเรือง. (2563). สภาพปัญหาและความต้องการในการพัฒนาศักยภาพของทายาท

มัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับชุมชนการท่องเที่ยวริมแม่น้ำโขง อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร

มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 11(1), 120-134.

พระจำนงค์ ผมไผ, ยุภาพร ยุภาศ และภักดี โพธิ์สิงห์. (2563). วัดกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวบนเส้นทางลุ่มน้ำโขง.

วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(5), 158-170.

พัชสิรี ชมพูคำ. (2553). การประเมินขีดความสามารถของอุตสาหกรรมงานขึ้นรูปความเที่ยงตรงสูงโครงการศึกษาการจัด

ทำแผนแม่บทอุตสาหกรรมงานขึ้นรูปความเที่ยงตรงสูง. เข้าถึงได้จาก

library.dip.go.th/multim4/eb/EB%20124.7.doc.

ภัทรชนม์ รัชตะหิรัญ. (2558). ปัจจัยสิ่งอำนวยความสะดวกของโฮมสเตย์ที่มีผลต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวไทยที่

อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยว, บัณฑิต

วิทยาลัย, มหาวิทยาลัยสยาม.

วลัยพร สุขปลั่ง, ศุภกัญญา เกษมสุข และอัญญานี อดทน. (2562). บทบาทของหน่วยงานภาครัฐที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิง

ธรรมชาติอย่างยั่งยืนในพื้นที่น้าตกแก่งลำดวน อำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารการจัดการและการพัฒนา,

(1), 79-96.

วันชัย วัฒนศัพท์. (2556). คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชนในการตัดสินใจของชุมชน. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.

ศศิชา หมดมลทิล. (2562). ท่องเที่ยวโดยชุมชนวิถีสู่ความยั่งยืน: หน่วยวิเคราะห์เศรษฐกิจฐานราก ส่วนเศรษฐกิจฐานราก

ศูนย์วิจัยธนาคารออมสิน. เข้าถึงได้จาก https://www.gsbresearch.or.th/wp

content/uploads/2019/10/GR_report_travel_detail.pdf

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (2563). แผนพัฒนาภาค พ.ศ. 2560-2565

(ฉบับทบทวน). เข้าถึงได้จาก https://www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php?nid=10196&filename=index

สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2555). คู่มือการประเมินศักยภาพวิสาหกิจชุมชน.

เข้าถึงได้จาก http://smce.doae.go.th/.

สำนักส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นและวิสาหกิจชุมชน. (2564). OTOP นวัตวิถี คืออะไร. เข้าถึงได้จาก

https://cep.cdd.go.th/otop.

อรรทวิท ศิลาน้อย, ณัฏฐพงษ์ ฉายแสงประทีป, วันทกาญจน์ สีมาโรจน์, และวัฒนา ทนงค์แผง. (2562). ความต้องการด้าน

สิ่งอำนวยความสะดวกของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวในพระบรมธาตุนาดูน สำหรับการท่องเที่ยว เพื่อคนทั้ง

มวล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(2), 130-143.

อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือการมีส่วนร่วมขรงประชาชน สำหรับนักบริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: จรัญสนิทวงศ์การพิมพ์.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2560). CBT ทำอย่างไรให้ยั่งยืน.

กรุงเทพฯ: องค์การมหาชน.

อานิสงค์ โอทาตะวงศ์. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ทะเลบัวแดง ในเขตเทศบาล

ตำบลเชียงแหว อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิทยบริการมหาวิทยาลัย, 25(1), 47-53.

McLagan, P. A. (1997). Competencies: The Next Generation. Training & Development, 51(4), 40-47.

Porter, M. E. (1990). The Competitive Advantage of Nations. New York: Free Press.