THE ORGANIZATIONAL CULTURE OF LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATIONS: A CASE STUDY OF PROVINCIAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION, CITY MUNICIPALITY AND TOWN MUNICIPALITY IN CHON BURI AND RAYONG PROVINCES
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to examine existing organizational cultures of Provincial Administrative Organization, City Municipality and Town Municipality located in Chon Buri and Rayong provinces and to investigate desired organizational cultures of these organizations. The data collection tool was questionnaire which was distributed to personnel working for these local governments, total of 4,225 persons. Also, an in-depth interview technique was used to collect the data from the key informants which comprised of 24 representatives of administrators and practitioners. The quantitative data was analyzed by descriptive statistics and the qualitative data was analyzed by content analysis.
The results found that an existing and outstanding organizational culture was the hierarchy culture and followed by the clan culture. Also, the clan culture was rated as a desired culture. Furthermore, the guidelines for managing cultures were (1) the local administrative organizations diminished the hierarchy culture and focused more on the adhocracy culture, (2) the local administrative organizations managed manpower preparation, created practical and concrete plans, adjusted the way of creative work process, including proactive practice, and used technology in work and service provision, and (3) the desired organizational culture were to empower working personnel, promote team-working and participation, adjust regulations to be flexible, encourage new ideas for practice, and adapt to be consistent with environment and needs of service receivers.
Article Details
References
- ชนิดา จิตตรุทธะ. (2559). วัฒนธรรมองค์การ: องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทยและปัจจัยกำหนดความสำเร็จทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
- ณัฐวุฒิ แก้วบางพูด. (2553). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงกับวัฒนธรรมองค์การ กรณีศึกษา: เทศบาลนครภูเก็ต (วิทยานิพนธ์). สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมและมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, สืบค้นจาก https://www.nrct.go.th.
- ทิพวรรณ หล่อสุวรรณรัตน์. (2551). ทฤษฎีองค์การสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์รัตนไตร.
- นฤมล ชุนถนอม. (2551). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์การและ ประสิทธิภาพองค์การ: ศึกษากรณีสำนักงานเทศบาลตำบลในเขตอำเภอสามพราน (วิทยานิพนธ์). สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมและมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, สืบค้นจาก https://www.nrct.go.th.
- ผู้ให้สัมภาษณ์ A1. (2561, 31 พฤษภาคม). รองปลัดเทศบาล [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ A2. (2561, 31 พฤษภาคม). ผู้อำนวยการกองวิชาการและแผนงาน [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ A3. (2561, 31 พฤษภาคม). ผู้อำนวยการกองสวัสดิการสังคม [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ A4. (2561, 31 พฤษภาคม). หัวหน้าฝ่ายบริหารสาธารณสุข กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ B1. (2561, 16 พฤษภาคม). นายกเทศมนตรี [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ B3. (2561, 16 พฤษภาคม). ปลัดเทศบาล [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ B4. (2561, 16 พฤษภาคม). รองปลัดเทศบาล [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ B6. (2561, 16 พฤษภาคม). หัวหน้าฝ่ายอำนวยการ [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ C1. (2561, 31 พฤษภาคม). รองปลัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ C2. (2561, 31 พฤษภาคม). หัวหน้าสำนักปลัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ D1. (2561, 23 พฤษภาคม). รองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด [บทสัมภาษณ์].
- ผู้ให้สัมภาษณ์ D2. (2561, 23 พฤษภาคม). รองปลัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด [บทสัมภาษณ์].
- พรรณทิภา นิลโสภณ. (2551). วัฒนธรรมองค์การและปัจจัยที่กำหนด: ศึกษากรณีหน่วยงานภาครัฐ (วิทยานิพนธ์). สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, สืบค้นจาก https://www.nrct.go.th.
- พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2552). องค์การ และการบริหารจัดการ. กรุงเทพฯ: บริษัท ไอดีซี พรีเมียร์ จำกัด.
- มนัญญา ประสูตร์แสงจันทร์. (2552). วัฒนธรรมองค์การกับการพัฒนาตนเองของพนักงานครูเทศบาลสังกัดเทศบาลในจังหวัดราชบุรี (วิทยานิพนธ์). สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, สืบค้นจาก https://www.nrct.go.th.
- ยุวันดา สุทธิดี. (2552). รูปแบบวัฒนธรรมองค์การขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครสวรรค์ (วิทยานิพนธ์). แขนงวิชาบริหารรัฐกิจ สาขาวิชาวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, สืบค้นจาก https://www.nrct.go.th.
- รัตนสุคนธ์ สมนึก. (2557). ความสัมพันธ์ของการรับรู้วัฒนธรรมองค์การกับความผูกพันองค์การ: กรณีศึกษากองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร (กอ.รมน.) (วิทยานิพนธ์). สาขารัฐประศาสนศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล, สืบค้นจาก https://www.nrct.go.th.
- ศรีสกุล เจริญศรี, ไชยา ยิ้มวิไล และปิยากร หวังมหาพร. (2559). ธรรมาภิบาล วัฒนธรรมองค์การ กับประสิทธิผลองค์การของหน่วยงานในสังกัดสำนักงานผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ. วารสารช่อพะยอม, 27(1), หน้า 47-62.
- สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม. (2560). พิมพ์เขียว Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่ง มั่นคง และยั่งยืน. สืบค้นจาก https://www.libarts.up.ac.th/v2/img/Thailand-4.0.pdf
- สุดารัตน์ โยธาบริบาล. (2553). วัฒนธรรมองค์การกับผลสัมฤทธิ์การดำเนินงานอำเภอเมืองนครปฐม (วิทยานิพนธ์). สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะสังคมและมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, สืบค้นจาก https://www.nrct.go.th.
- สุวิมล ติรกานันท์. (2556). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
- Cameron, Kim S., and Quinn, Robert E. (1999). Diagnosing and changing organizational culture. Massachusetts: Addison-Wesley.