การรับมือความรุนแรงในครอบครัวของวัยรุ่นตอนต้นด้วยโปรแกรมการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องผสานวิธี การให้ความรู้ทางจิตวิทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องผสานวิธีการให้ความรู้ทางจิตวิทยา ต่อการรับมือความรุนแรงในครอบครัวของวัยรุ่นตอนต้น กลุ่มตัวอย่างเป็นวัยรุ่นตอนต้น อายุ 10-14 ปี ที่ได้รับความรุนแรงในครอบครัว อาศัยอยู่ในมูลนิธิแห่งหนึ่ง จังหวัดชลบุรี และมีคะแนนการรับมือความรุนแรงในครอบครัวต่ำกว่า 65 คะแนน จำนวน 20 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม โดยการสุ่มอย่างง่าย ได้กลุ่มทดลอง จำนวน 10 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แบบวัดการรับมือความรุนแรงในครอบครัว และโปรแกรมการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องผสานวิธีการให้ความรู้ทางจิตวิทยา ซึ่งกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องผสานวิธีการให้ความรู้ทางจิตวิทยา ทั้งหมด จำนวน 8 ครั้ง สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละ 60-90 นาที วัดผลทั้งหมด 3 ระยะ ได้แก่ ระยะก่อนทดลอง ระยะหลังทดลอง และระยะติดตามผล 4 สัปดาห์
ผลการวิจัยครั้งนี้ จากการวิเคราะห์ทางสถิติ ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม รวมถึงการเปรียบเทียบความแตกต่าง รายคู่ด้วยวิธีเบนเฟอโรนี พบว่า กลุ่มทดลองมีการรับมือความรุนแรงในครอบครัวในระยะหลังทดลอง และระยะติดตามผลที่เพิ่มขึ้นกว่าระยะก่อนทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยการรับมือความรุนแรงในครอบครัวในระยะหลังทดลองและระยะติดตามผลสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .05 สรุปได้ว่า โปรแกรมการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องผสานวิธีการให้ความรู้ทางจิตวิทยาสามารถเพิ่มความสามารถในการรับมือความรุนแรงในครอบครัวของวัยรุ่นตอนต้นได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2567). รายงานสถานการณ์ความรุนแรงในครอบครัว ประจำปี 2567. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2564). แนวทางการคุ้มครองและพัฒนาเด็กและเยาวชน. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2566). รายงานสถานการณ์เด็กและเยาวชนในประเทศไทย ประจำปี 2566. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการสตรีและสถาบันครอบครัว. (2565). สถานการณ์ความรุนแรงในครอบครัวของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2566). รายงานสถิติเด็กและเยาวชนกระทำผิด. กรุงเทพฯ: กระทรวงยุติธรรม.
กรมสุขภาพจิต. (2564). คู่มือการให้คำปรึกษาสำหรับเด็กและวัยรุ่น. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
กรมสุขภาพจิต. (2564). คู่มือการดูแลสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นที่ได้รับผลกระทบจากความรุนแรงในครอบครัว. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
กรมสุขภาพจิต. (2565). แนวทางการส่งเสริมสุขภาพจิตวัยรุ่น. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
Blakemore, S. J. (2023). Inventing ourselves: The secret life of the teenage brain. (2nd ed.). New York, NY: PublicAffairs.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Carr, A. (1998). Michael White’s narrative therapy. Contemporary Family Therapy, 20(4),
485–503.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences. (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Compas, B. E., et al. (2017). Coping, emotion regulation, and psychopathology in childhood and adolescence: A meta-analysis and narrative review. Psychological Bulletin, 143(9),
939–991.
Corey, G. (2017). Theory and practice of counseling and psychotherapy. (10th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.
Donker, T., Griffiths, K. M., Cuijpers, P., & Christensen, H. (2009). Psychoeducation for depression, anxiety and psychological distress: A meta-analysis. BMC Medicine, 7, Article 79.
Erikson, E. H. (1968). Identity: Youth and crisis. New York, NY: W. W. Norton & Company.
Howell, D. C. (2012). Statistical methods for psychology. (8th ed.). Belmont, CA: Wadsworth, Cengage Learning.
Lazarus, R. S., & Folkman, S. (1984). Stress, appraisal, and coping. New York, NY: Springer Publishing Company.
Lukens, E. P., & McFarlane, W. R. (2004). Psychoeducation as evidence-based practice: Considerations for practice, research, and policy. Brief Treatment and Crisis Intervention, 4(3), 205–225.
UNICEF. (2022). Violence against children and adolescents. UNICEF.
White, M., & Epston, D. (1990). Narrative means to therapeutic ends. New York, NY: W. W. Norton & Company.
World Health Organization. (2021). Violence against children. Geneva, Switzerland: World Health Organization.
Yalom, I. D., & Leszcz, M. (2005). The theory and practice of group psychotherapy. (5th ed.). New York, NY: Basic Books.