การบูรณาการหลักพุทธจิตวิทยาเพื่อส่งเสริมการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชน ในเขตพื้นที่ตำบลเมืองพลับพลา จังหวัดนครราชสีมา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อศึกษาการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลเมืองพลับพลา อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา (2) เพื่อศึกษาหลักพุทธจิตวิทยาในการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลเมืองพลับพลา จังหวัดนครราชสีมา (3) เพื่อศึกษาการบูรณาการหลักพุทธจิตวิทยาเพื่อส่งเสริมการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลเมืองพลับพลา จังหวัดนครราชสีมา รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้แนวคิดเกี่ยวกับวิสาหกิจชุมชน แนวคิดเกี่ยวกับการบูรณาการหลักพุทธธรรม แแนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับการบริหารจัดการและส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พื้นที่วิจัยคือวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลเมืองพลับพลา จังหวัดนครราชสีมา กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ วิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลเมืองพลับพลา จำนวน 15 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า
- การบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่ตำบลเมืองพลับพลา จังหวัดนครราชสีมา พบว่า วิสาหกิจชุมชนมีรูปแบบการบริหารจัดการที่เน้นการมีส่วนร่วมของสมาชิกเป็นสำคัญ โดยอาศัยโครงสร้างการบริหารที่ชัดเจน มีคณะกรรมการทำหน้าที่กำหนดทิศทาง วางแผน และตัดสินใจร่วมกัน การดำเนินงานส่วนใหญ่ยึดหลักการพึ่งพาตนเอง ใช้ทรัพยากรในท้องถิ่นอย่างคุ้มค่า และมุ่งสร้างรายได้เสริมให้กับสมาชิกและชุมชน
- ผลการศึกษาหลักพุทธจิตวิทยาในการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชน พบว่าหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการบริหารจัดการได้อย่างเหมาะสม โดยเฉพาะหลักสติ สมาธิ และปัญญา ซึ่งช่วยให้ผู้บริหารและสมาชิกมีความรอบคอบในการตัดสินใจ มีความอดทน อดกลั้น และสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ นอกจากนี้ หลักพรหมวิหาร 4 ได้แก่ เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา ยังส่งเสริมให้เกิดความสามัคคี การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และการทำงานร่วมกันอย่างสันติ
- การบูรณาการหลักพุทธจิตวิทยาเพื่อส่งเสริมการบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชน พบว่า การนำหลักธรรมมาประยุกต์ใช้ร่วมกับกระบวนการบริหารจัดการสมัยใหม่ ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงาน ทำให้สมาชิกมีจิตสำนึกที่ดีต่อองค์กร มีความรับผิดชอบ ซื่อสัตย์ และยึดประโยชน์ส่วนรวมเป็นสำคัญ ส่งผลให้วิสาหกิจชุมชนสามารถพัฒนาอย่างยั่งยืน และเป็นฐานสำคัญในการเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนในระยะยาว
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชยาพร วัฒนศิริ และคณะ. (2553). รายงานการวิจัยการพัฒนาเกษตรอินทรีย์แบบวิถีชุมชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พระวิจัย อิทฺธิโก (ชัยเจริญวรรณ). (2561). การพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงพุทธบูรณาการในกลุ่มชาติพันธุ์อาข่าบนดอยแม่ฟ้าหลวง (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิชญาภา เมธีวรฉัตร. (2557). รูปแบบการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงพุทธของมหาวิทยาลัยราชภัฏ (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สาลิกา หาญพานิชย์. (2556). การศึกษาวิเคราะห์รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงพุทธบูรณาการ (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2563). แนวทางการพัฒนาและบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
สุกัญญา ดวงอุปมา. (2557). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการจัดการที่ดีของวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 2(2), 133–139.