การพัฒนานโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา

Main Article Content

ณิชาภัทร สกุลตานุ
สืบพงศ์ สุขสม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพนโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา 2) เพื่อศึกษาปัจจัยส่งเสริมการพัฒนานโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนานโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการศึกษาเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 20 คน โดยกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญในการ ได้แก่ 1) บุคลากรภาครัฐ 2) บุคลากรในภาคเอกชน 3) บุคลากรในภาคประชาชน และผู้เชี่ยวชาญในการสนทนากลุ่ม 3 กลุ่ม จำนวน 24 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) นโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา ได้ถูกกำหนดนโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมสีเขียวที่มุ่งเน้นการลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและการพัฒนาอย่างยั่งยืน นโยบายดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของแผนพัฒนาจังหวัดสงขลา ยี่สิบปี  (พ.ศ. 2566-2585) 2) ปัจจัยส่งเสริมการพัฒนานโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา ได้แก่ การสนับสนุนจากภาครัฐ การสร้างระบบจัดการที่ดีการสร้างความตระหนักรู้  ความร่วมมือระหว่างภาคส่วนต่าง ๆและโอกาสในการแข่งขัน 3) แนวทางการพัฒนานโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา โดยใช้แบบจำลอง "Songkhla Green Industry: PANGS Model โดย P แทนคำว่า Policy Formation หมายถึง การกำหนดนโยบาย ที่มุ่งเน้นไปที่การสร้างและการดำเนินการตามนโยบายอุตสาหกรรมสีเขียวของจังหวัดสงขลา A แทนคำว่า Accountability หมายถึง การตรวจสอบเพื่อให้แน่ใจว่าผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งหมด  มีความรับผิดชอบต่อบทบาทของตนในการส่งเสริมแนวทางปฏิบัติที่ยั่งยืน N แทนคำว่า Network Collaboration หมายถึง การทำงานร่วมกันในเครือข่าย G แทนคำว่า Green Culture หมายถึง วัฒนธรรมสีเขียว เน้นการเปลี่ยนแปลงไปสู่แนวทางปฏิบัติ S แทนคำว่า Sustainability Evaluation หมายถึง การประเมินความยั่งยืนซึ่งหมายถึงการประเมินเชิงปรับตัว

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สกุลตานุ ณ. ., & สุขสม ส. (2026). การพัฒนานโยบายอุตสาหกรรมสีเขียว: แนวทางใหม่สำหรับจังหวัดสงขลา. วารสารพุทธจิตวิทยา, 11(3), 508–517. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jbp/article/view/282371
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม, ศูนย์สารสนเทศสิ่งแวดล้อม. (2552). ปัญหาสิ่งแวดล้อมจากภาคอุตสาหกรรม. สืบค้นเมื่อ 15 เมษายน 2567, จาก https://shorturl.asia/YbcSA

กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2556). การจัดการขยะมูลฝอยเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม.

กระทรวงอุตสาหกรรม. (2562). คู่มืออุตสาหกรรมสีเขียว (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: กองส่งเสริมเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อมโรงงาน กรมโรงงานอุตสาหกรรม.

จารีนทร์ เอี่ยมสุภาษิต. (2564). แนวทางการจัดการสู่การเป็นอุตสาหกรรมสีเขียวในกลุ่มโรงไฟฟ้าพลังความร้อน (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.

จิรโมท รัตนวัน. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเข้าร่วมโครงการอุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry)

ของโรงงานอุตสาหกรรมในพื้นที่ภาคใต้ (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.

ณัฐพร ยงวงศ์ไพบูลย์. (2563). รูปแบบการจัดการอุตสาหกรรมเหล็กไทยสู่การเป็นอุตสาหกรรมสีเขียวอย่างยั่งยืน (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสยาม.

ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). การบริหารการศึกษาสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

ทวีป ศิริรัศมี. (2555). การวางแผนพัฒนาและประเมินโครงการ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

บุญกร คำโฮม. (2557). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเข้าร่วมโครงการอุตสาหกรรมสีเขียวของผู้ประกอบการในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 5(ฉบับพิเศษ), 92–104.

พัสพงศ์ เอี่ยมสุภาษิต. (2560). แนวทางการพัฒนาบริษัทเข้าสู่อุตสาหกรรมสีเขียวระดับที่ 4 วัฒนธรรมสีเขียว: กรณีศึกษา บริษัท ดั๊บเบิ้ล เอ (1991) จำกัด (มหาชน) (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

มยุรี อนุมานราชธน. (2553). นโยบายสาธารณะ. กรุงเทพฯ: เอ็กซ์เปอร์เน็ท.

มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2562). การพัฒนาที่ยั่งยืน: นิยาม. สืบค้นเมื่อ 15 เมษายน 2567, จาก https://shorturl.asia/KHSeC

เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2550). นโยบายสาธารณะ. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.

เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2551). การนำนโยบายไปปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.

สืบพงศ์ สุขสม. (2566). ผลกระทบจากโครงการเหมืองแร่หินและอุตสาหกรรมชนิดหินปูนเพื่ออุตสาหกรรมก่อสร้าง: กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลจรเข้สามพัน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(3), 80-98.

อุทัย เลาหวิเชียร. (2554). รัฐประศาสนศาสตร์: ลักษณะวิชาและมิติต่าง ๆ. กรุงเทพฯ: เสมาธรรม.

Allenby, B. R. (1992). Achieving sustainable development through industrial ecology. International Environmental Affairs, 4(1), 56–68.

Bardach, E. (1977). The implementation game: What happens after a bill becomes a law. Cambridge, MA: MIT Press.

Caldwell, L. K. (1970). Environment: A challenge for modern society. Garden City, NY: Doubleday.

Easton, D. (1965). A framework for political analysis. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.