กระบวนการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในจังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษากระบวนการสื่อสารทางการเมือง และ (2) ศึกษารูปแบบการสื่อสารทางการเมืองของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยเชิงปริมาณควบคู่เชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างคำนวณจากประชากรทั้งหมด 1,393,348 คน โดยใช้สูตร Taro Yamane ได้กลุ่มตัวอย่าง 400 คน ใช้วิธีสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิและการสุ่มแบบกลุ่มและเก็บข้อมูลเชิงลึกด้วยการสัมภาษณ์กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ กลุ่มนักการเมือง กลุ่มนักวิชาการ กลุ่มสื่อมวลชน กลุ่มข้าราชการ และกลุ่มประชาชน โดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า (1) ด้านกระบวนการสื่อสารทางการเมือง ภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.18, S.D. = 0.90) เมื่อพิจารณารายด้านตามแบบจำลอง SMCR พบว่า ด้านผู้รับสารมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (
= 4.27) รองลงมาคือ ด้านผลที่เกิดจากการสื่อสาร (
= 4.27) ด้านช่องทางการสื่อสาร (
= 4.17) ด้านทักษะผู้ส่งสาร (
= 4.12) และด้านภูมิหลังของผู้นำ (
= 4.05) ตามลำดับ โดยมุ่งหวังให้ประชาชนรับรู้ เข้าใจ และมีส่วนร่วมในกระบวนการพัฒนาท้องถิ่นอย่างแท้จริง (2) ด้านรูปแบบการสื่อสารทางการเมือง ผลจากการวิเคราะห์เนื้อหาพบว่า โดยรวมผู้นำใช้วิธีสื่อสารแบบสองทาง (Two-way communication) ที่หลากหลาย ผ่านช่องทางดั้งเดิม (เช่น การประชุมหมู่บ้าน) ซึ่งยังคงมีความสำคัญในพื้นที่ชนบท และช่องทางดิจิทัล (เช่น Facebook, LINE) ซึ่งมีบทบาทเด่นชัดในกลุ่มประชาชนเขตเมืองและคนรุ่นใหม่ ทั้งนี้ กุญแจสำคัญของการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพคือ ทักษะการฟังและพูดของผู้นำ การเลือกช่องทางที่เหมาะสมและการเข้าใจบริบทชุมชน ขณะที่อุปสรรคสำคัญคือ ช่องว่างทางเทคโนโลยี (Digital divide) และทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ของผู้นำ อย่างไรก็ตาม ประชาชนมีแนวโน้มให้การยอมรับและสนับสนุนผู้นำมากขึ้น หากได้รับข้อมูลที่ชัดเจนและสามารถแสดงความคิดเห็นได้อย่างเปิดเผย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์จะเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสังคมมนุษย์
เอกสารอ้างอิง
ศิวพร แสงสีทอง. (2557). องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น: บริบทใหม่ของการบริหารท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
สุทธิโชค เกษมพันธุ์. (2561). การเมืองภาคประชาชนกับการบริหารท้องถิ่น. ปทุมธานี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Berlo, D. K. (1960). The process of communication: An introduction to theory and practice. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Habermas, J. (1989) The Structural Transformation of the Public Sphere: An Inquiry into a Category of Bourgeois Society (Trans. by Burger T. with the Assistance of Lawrence F.). Cambridge: Polity Press.
Lasswell, H. D. (1948). The Structure and Functional of Communication In Society. New York: Harper and Row Publishers.
McNair, B. (2017). An introduction to political communication. Oxfordshire: United Kingdom: Routledge.
Norris, P. (2000). A Virtuous Circle? The Impact of Political Communications in Post-Industrial Democracies. Cambridge: Cambridge University Press.
Open AI. (2026). NotebookLM (แผนภาพกรอบแนวคิดการวิจัย เรื่อง การสื่อสารทางการเมืองของผู้นำองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษาจังหวัดนครศรีธรรมราช). https://notebooklm.google.com/notebook/95bcb060-f37b-4b88-8349-a0fcf64eabad.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper & Row.
