การพัฒนาตัวบ่งชี้ศักยภาพการบริการตามมาตรฐานโรงแรมเครือข่ายสัญชาติไทย สำหรับนักศึกษาการจัดการโรงแรม ระดับอุดมศึกษา พื้นที่จังหวัดภูเก็ต
คำสำคัญ:
ตัวบ่งชี้ศักยภาพการบริการ, โรงแรมเครือข่ายสัญชาติไทย, นักศึกษาการจัดการโรงแรมบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาศักยภาพการบริการตามมาตรฐานโรงแรมเครือข่ายสัญชาติไทย สำหรับนักศึกษาการจัดการโรงแรม ระดับอุดมศึกษา พื้นที่จังหวัดภูเก็ต (2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุขององค์ประกอบศักยภาพการบริการ และ (3) พัฒนาตัวบ่งชี้ศักยภาพการบริการตามมาตรฐานโรงแรมเครือข่ายสัญชาติไทย สำหรับนักศึกษาการจัดการโรงแรม ระดับอุดมศึกษา พื้นที่จังหวัดภูเก็ต เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบสอบถาม และแนวคำถามแบบปลายเปิดสำหรับการสนทนากลุ่ม เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 30 คน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 420 คน และผู้เข้าร่วมการสนทนากลุ่ม จำนวน 18 คน วิเคราะห์ข้อมูลตามกระบวนการสร้างทฤษฎีฐานราก การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน การวิเคราะห์สมการโครงสร้าง และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาแบบแก่นสาระ
ผลการวิจัย พบว่า (1) ศักยภาพการบริการตามมาตรฐานโรงแรมเครือข่ายสัญชาติไทย ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ คุณลักษณะส่วนบุคคล คุณลักษณะงานบริการ และความสามารถในการบริการ (2) ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน พบว่า โมเดลการวัดมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ พบว่า โมเดลสมการโครงสร้างมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยคุณลักษณะส่วนบุคคลและคุณลักษณะงานบริการมีอิทธิพลต่อความสามารถในการบริการ ขณะที่คุณลักษณะงานบริการและความสามารถในการบริการมีอิทธิพลต่อศักยภาพการบริการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (3) ผลการพัฒนาตัวบ่งชี้ พบว่า ได้ตัวบ่งชี้ศักยภาพการบริการจำนวน 38 ตัวบ่งชี้ ภายใต้ 12 องค์ประกอบย่อย และ 3 องค์ประกอบหลัก ซึ่งผ่านการตรวจสอบความเห็นพ้องต้องกันของผู้ประเมิน นำไปสู่การพัฒนากรอบตัวบ่งชี้ศักยภาพการบริการโรงแรมเครือข่ายสัญชาติไทย (TH-SPI Framework)
