การสร้างประโยคที่มีคำช่วยชี้สถานที่「に・で」ผ่านการสอนโดยใช้เทคนิค Dictogloss : กรณีศึกษานักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย - รองเดช, ชัยยศ; เนียรเจริญสุข, สุณีย์รัตน์ (วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2024)
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ เพื่อศึกษาการสร้างประโยคที่มีการใช้คำช่วยชี้สถานที่「に・で」ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายชาวไทยผ่านเทคนิค Dictogloss ซึ่งเป็นเทคนิคการสอนแบบ FonF ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ประโยคที่สร้างด้วยตนเองหลังการฟัง จากผลการศึกษาพบว่า คะแนนเฉลี่ยของกลุ่มเป้าหมายอยู่ที่ร้อยละ 38.7 แสดงให้เห็นว่า ยังไม่สามารถสร้างประโยคโดยใช้คำช่วยได้อย่างถูกต้อง การสร้างประโยคโดยใช้คำช่วยที่ถูกต้องมากที่สุดคือ คำช่วย に ชี้ตำแหน่งสถานที่ที่มีอยู่ รองลงมาคือ คำช่วย で ชี้สถานที่ที่เกิดการกระทำ คำช่วย に ชี้จุดหมายปลายทาง และคำช่วย に ชี้สถานที่ที่มีผลลัพธ์ปรากฏอยู่ตามลำดับ แม้วิธีการใช้คำช่วยทั้ง 4 วิธี จะเป็นหัวข้อที่เรียนแล้ว แต่อัตราการใช้ถูกต่ำกว่าร้อยละ 50 ปัญหาเกิดจากกลยุทธ์การจดจำเป็นกลุ่มก้อน และการฟังไม่ทัน ส่วนคำช่วย で ชี้สถานที่ที่มีเหตุการณ์หรืออีเวนต์ เป็นวิธีการใช้ที่ยังไม่ได้เรียน แม้จะฟังข้อมูลได้ทัน แต่กลุ่มเป้าหมาย เกิดความลังเลและสับสน ในท้ายที่สุดเลือกที่จะสร้างประโยคโดยไม่เขียนคำช่วย อย่างไรก็ตาม การนำเทคนิค Dictogloss มาปรับใช้ในชั้นเรียนจะเป็นโอกาสที่ช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ภาษา ไม่ว่าจะเป็นด้านการรับข้อมูลภาษาผ่านการฟัง การใช้ภาษาผ่านการสร้างประโยค และการสังเกตเห็นจุดอ่อนของตนเอง