รูปแบบการพัฒนาชูมชนยั่งยูนของพระสังฆาธิการในจังหวัดชลบุรี - (สง่า ติกฺขวีโร), พระครูวิสิฐธรรมโสภณ (วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 2018)
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการพัฒนาชุมชนด้านศาสนา ศิลปวัฒนธรรม สังคม เศรษฐกิจ และทรัพยากรธรรมชาติและสภาพแวดล้อม ในจังหวัดชลบุรี 2) เพื่อศึกษาการพัฒนาชุมชนยั่งยืนของพระสังฆาธิการในจังหวัดชลบุรี และ 3) เพื่อนาเสนอ รูปแบบการพัฒนาชุมชนยั่งยืนของพระสังฆาธิการในจังหวัดชลบุรี โดยการศึกษารูปแบบการพัฒนา ชุมชนยั่งยืนของพระสังฆาธิการในจังหวัดชลบุรี ระเบียบวิธีวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์เชิงลึกที่มีโครงสร้าง โดยวิธีการสัมภาษณ์ตัวต่อตัวกับผู้ให้ข้อมูลสาคัญ จานวน 25 รูป/คน โดยหลักเกณฑ์การเลือก ผู้ทรงคุณวุฒิ เพื่อเป็นผู้ให้ข้อมูลสาคัญใช้การเลือกแบบเจาะจง (Purposive Selection) และการ สนทนากลุ่มเฉพาะ (Focus Group Discussion) ที่จานวน 12 รูป/คน ครอบคลุมประเด็นสาคัญ เกี่ยวกับรูปแบบชุมชนวิถีพุทธที่มีผลต่อการพัฒนาท้องถิ่น วิเคราะห์ข้อมูลโดยการพรรณนาความ ผลการวิจัยูพบว่า 1. การพัฒนาชุมชนด้านศาสนาศิลปวัฒนธรรม มีวิถีชีวิต วัฒนธรรม ประเพณีเก่าแก่ มี การสืบสานต่อทางศิลปวัฒนธรรม ในการพัฒนาการท่องเที่ยว ด้านสังคม ให้บริการการศึกษาขั้น พื้นฐานอย่างทั่วถึงเท่าเทียมและมีคุณภาพ ขยายและพัฒนาเครือข่ายการเรียนรู้สู่ชุมชนและท้องถิ่น โดยการพัฒนาการสร้างหลักประกันสังคมเพื่อให้ประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดี ด้านเศรษฐกิจ ยกระดับฝีมือแรงงาน สร้างรากฐานอาชีพ ลดรายจ่ายและกระจายรายได้ความมั่นคงมีอยู่มีกิน พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสาธารณูปโภค เพื่อรองรับระบบเศรษฐกิจของจังหวัด และด้าน ทรัพยากรธรรมชาติและสภาพแวดล้อม มีการอนุรักษ์ฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม พัฒนาเทคโนโลยีที่สะอาด ปลอดภัย ปลอดมลภาวะ เพื่อการมีสภาพแวดล้อมที่ดี สร้างการมีส่วน ร่วมของประชาชนในการกาจัดขยะมูลฝอย และการจัดระบบบาบัดน้าเสียในชุมชน การคุ้มครอง สภาพแวดล้อมควบคู่ไปกับการพัฒนาจังหวัดชลบุรี