การพัฒนาความสามารถในการพูดภาษาจีน โดยใช้การจัดการเรียนรู้ด้วยห้องเรียนกลับด้านร่วมกับเกมมิฟิเคชั่น สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี - ยู่หลิน ซู่; มีสัตย์ ไพทยา (วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 2024)
บทความการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เปรียบเทียบความสามารถในการพูดภาษาจีน 2. เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาจีน และ 3. ศึกษาแรงจูงใจที่มีต่อการเรียนการพูดภาษาจีน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาตรีที่เรียนวิชาโทภาษาจีน คณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม จำนวน 1 ห้อง 16 คน ได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) โดยใช้วิธีการจับฉลาก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1. แผนการจัดการเรียนรู้ 2. แบบวัดความสามารถในการพูดภาษาจีน 3. แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาจีน และ 4. แบบสอบถามแรงจูงใจที่มีต่อการเรียนการพูดภาษาจีน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติตรวจสอบสมมุติฐาน โดยใช้ t-test for One Sample และ t-test for Dependent Samples ผลการวิจัยพบว่า 1. นักศึกษามีความสามารถการพูดภาษาจีนสูงกว่าเกณฑ์กำหนดคะแนนร้อยละ 75 และมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t=-75.582, p=.000) 2. นักศึกษามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาจีน คะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t=7.043*, p=.000) และ 3. นักศึกษามีแรงจูงใจต่อการเรียนการพูดภาษาจีน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก