ค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน: การพัฒนารูปแบบการจัดการเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันทาง วัฒนธรรมโดยภาคีเครือข่ายชุมชน ภาคอีสาน - สิ้นโสก เจ้าอธิการ สุริยา (วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 2020)
การวิจัยครั้งนี้ มีความมุ่งหมาย ดังนี้ ประการแรกเพื่อศึกษาความเป็นมาของค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน ภาคอีสาน ประการที่สอง เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาของการ จัดการค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน ภาคอีสาน และประการที่สามเพื่อศึกษาการพัฒนารูปแบบการจัดการค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชนเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันทางวัฒนธรรมโดยภาคีเครือข่ายชุมชน ภาค อีสาน โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ ดาเนินการวิจัยในพื้นที่ 3 จังหวัดๆ ละ 2 แห่ง คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จานวน 102 คน เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสารวจ แบบสังเกต แบบสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม การตรวจสอบข้อมูลใช้เทคนิคตรวจสอบแบบสามเส้าและวิเคราะห์ข้อมูลตามความมุ่งหมายที่ตั้งไว้ และเสนอผลการวิจัยโดยพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัย พบว่า ความเป็นมาของค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน ภาคอีสาน โดยภาพรวมค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน ทั้ง 6 แห่ง มีการก่อตั้งขึ้นด้วยการที่ผู้บริหารหรือพระวิทยากรได้ศึกษาดู งานจากค่ายคุณธรรม จริยธรรมที่มีชื่อเสียงในด้านการอบรม เช่น วัดชูจิตธรรมมาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ค่ายพุทธบุตร-พุทธธรรม วัดปัญญานันทาราม จังหวัดปทุมธานี เป็นต้น ต่อมานา รูปแบบการจัดการค่ายมาประยุกต์ใช้ในการก่อตั้งค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชนขึ้นมาในจังหวัดของตนเอง สภาพปัจจุบัน และปัญหาของการจัดการค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน ภาคอีสาน พบว่า ด้านบุคลากรยังขาดแคลนบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถ พระวิทยากรมีการเปลี่ยนตลอดโดยไปตั้งค่ายอบรมคุณธรรมเด็กและเยาวชนขึ้นมาใหม่ บางค่ายเปลี่ยนเจ้าอาวาสใหม่ก็เลิกอบรมงานค่าย ไปจัดกิจกรรมอื่นแทน ด้านสถานที่ ศาลาอบรมบางแห่งมีความชารุดเสียหาย ขาดการบารุงรักษาและสภาพแวดล้อมไม่อานวยมีมลพิษ ด้านค่าใช้จ่าย ขาดแคลนงบประมาณ สนับสนุนในกิจกรรม การอบรมค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน ด้านวัสดุอุปกรณ์ เครื่องมือที่ใช้ในการอบรมมีอายุการใช้งานมานานมีความเสื่อมสภาพ ด้านวิธีดาเนินการ งบประมาณจัดงานไม่เพียงพอต่อการจัดอบรม หลายวัน ขาดแคลนพระวิทยากร มีการประชาสัมพันธ์ตนเองน้อยและด้านหลักสูตรไม่มีเอกสารที่ชัดเจน พระวิทยากรยังขาดความรู้ความเข้าใจในการผลิตสื่อเทคโนโลยีที่ทันสมัย การพัฒนารูปแบบ การจัดการเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันทางวัฒนธรรมโดยภาคีเครือข่ายชุมชน ภาคอีสาน พบว่า ด้านบุคลากร ผู้บริหารฯ ควรมีวิสัยทัศน์คิดกว้าง มองไกล และมนุษย์สัมพันธ์ ส่วนพระวิทยากรต้องมี ความรู้ เชี่ยวชาญในการอบรม ด้านสถานที่ ควรเป็นสถานที่มีความปลอดภัย สงบสะอาด ร่มรื่นเอื้อต่อการอบรม ด้านค่าใช้จ่าย การเก็บค่าใช้จ่ายต่างๆ ขึ้นอยู่กับความเหมาะสมตามสถานการณ์ที่ เปลี่ยนแปลงไป การบริหารด้านการเงิน คือทางานอย่างเป็นระบบ มีคณะกรรมการและขอรับการสนับสนุนจากหน่วยงานต่างๆ ด้านวัสดุอุปกรณ์ จัดงบประมาณซี้อวัสดุอุปกรณ์เพื่อเติมเพื่อใช้ในการอบรม ด้านวิธีดาเนินการ ได้แก่การวิเคราะห์หลักสูตร ควรวิเคราะห์ให้มีความเหมาะสมกับวัย วุฒิภาวะและความต้องการของผู้เข้าอบรม การพัฒนาหลักสูตร ควรมีการนาศาสตร์ต่างๆ มาบูรณาการ พัฒนาหลักสูตร มีการสาธิต แนะให้ทา นาให้ดู อยู่ให้เห็น การประเมินผล ควรประเมินจากการสังเกตเอกสาร และการกล่าวความรู้สึกในใจ ควรมีการบริการอย่างเป็นกันเอง และประชาสัมพันธ์ ค่ายลงในเว็บไซต์ โดยสรุป ค่ายคุณธรรมเด็กและเยาวชน : การพัฒนารูปแบบการจัดการเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันทางวัฒนธรรมโดยภาคีเครือข่ายชุมชน ภาคอีสาน ทุกภาคีเครือข่ายภาคอีสานต้องร่วมมือ กันส่งเสริมสนับสนุนให้เด็กและเยาวชนได้เข้าฝึกอบรมค่ายคุณธรรม เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นต่อไป