วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร

Co-production in Rural Land Management: An Integrated Model for Collaboration of the Thai Community and the Public Sector

Patcharasalid Kanittasen, Sirirat Choonhaklaib — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

This research article aims to analyze 1) the key components that contribute to co-production between civil society and government in the management of land tenure in Thailand, and 2) the appropriate co-production process for rural land and housing governance in the Thai context. This is a qualitative research study based on three case studies in the northern region of Thailand: Ban Klang (Phrae), Mae Tia–Mae Tae (Chiang Mai), and Bua Yai (Nan). The target population included community leaders, members of local land management networks, government officers, and representatives from civil society organizations. Data collection involved in-depth interviews, participatory observation, and document analysis. Data was analyzed using content analysis and descriptive interpretation based on a framework of co-production and collaborative governance theories.

The findings revealed the following results in accordance with the research objectives: 1) The success of co-production requires fundamental components on the part of community members, including (1) empowered co-producers with strong leadership and communication skills (2) positive attitudes towards collaboration with the state (3) cultural foundations such as local norms, shared trust, and informal institutions and (4) social capital and collective pressure resulting from land insecurity. 2) The appropriate co-production process in the rural Thai context consists of three essential steps (1) collaborative goal setting through community-led mapping and consensus building (2) negotiating mutual benefits between state and community actors by establishing flexible and adaptive agreements and (3) co-implementation mechanisms including local working groups, participatory monitoring, and platforms for joint review.

The study synthesizes an integrated co-production model that connects input factors, co-productive processes, and multi-dimensional outcomes. These outcomes include individual empowerment, strengthened community cohesion, and a shift in government roles from control to facilitation. The model offers an applicable framework for sustainable rural land governance through participatory and adaptive policy approaches.

A Developmental Model for Enhancing the Private Kindergarten Principals’ Leadership in the New Era in Shaanxi Province, People’s Republic of China

Xu Shujie, Nawamin Prachanant, Narumon Sakpakornkan — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

This study aimed (1) to analyze the leadership needs of private kindergarten principals, (2) to develop a leadership enhancement model, (3) to implement the model, and (4) to evaluate the model in Shaanxi Province, People’s Republic of China. The research employed a mixed-methods design across four phases. In Phase 1, a quantitative survey was conducted with 285 teachers from 15 private kindergartens, and qualitative interviews were held with 12 stakeholders, including principals, teachers, and parents from award-winning kindergartens. Data were analyzed using descriptive statistics, priority needs index (PNI Modified), and content analysis. In Phase 2, the model was developed based on literature synthesis and expert validation from five specialists in early childhood leadership. Phase 3 implemented the model with six principals over a two-month period, with pre- and post-tests administered to measure leadership improvement. Phase 4 involved evaluation by seven experts in early childhood education and administration, using accuracy, propriety, feasibility, and utility as criteria.

The research results were found as follows: (1) The priority leadership needs identified were value and transformational leadership, followed by human and structural leadership. Communication, culture building, and idealized influence were highlighted as the most critical indicators requiring improvement. (2) The developed VHTS Model, integrating value, human, transformational, and structural leadership within the PDCA cycle, was validated as theoretically sound and practically applicable. (3) Implementation results showed that principals’ leadership scores increased significantly from pre-test to post-test, with an average improvement of 10.33 points, and participants reported higher confidence, deeper understanding, and satisfaction with the model. (4) Expert evaluations rated the model highly across all criteria, with accuracy scoring the highest, confirming its relevance, applicability, and contribution to leadership enhancement in private kindergartens.

Identity of the Rishis Identity of the Rishis and the Learning Process for Well-being in the Northeastern Society of Thailand

Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

The objectives of this research are to study 1) the identity and development of knowledge of Rishis in the Northeast, and 2) the process of learning about health care for the public. This research used qualitative methods by studying documents and collecting field data by surveys, interviews, observations, group discussions, and workshops. From a group of 60 person providing information, the analysis was based on the objectives and the results were presented in a descriptive analytical manner.

The research results were found that: 1) Rishis are the descendants of Brahman-Hinduism that was introduced along with Buddhism, as evidenced in both literature and stories. They lived in the peaceful forests, and later, when the forest area became smaller, they established monasteries to help the people. 2) They have adapted to the changes in modern society, playing the role of both spiritual and material developers to the people, including providing careers to farmers, which is considered beneficial to society. 1) Buddhism has meditation or methods to train the mind to be calm and free from defilements until the mind is not distracted all the time. It is a method to calm defilements. There are many methods of meditation that aim for happiness and the release of the mind to be free. 2) The application of meditation for health care, which has a variety of postures, including standing, walking, and sitting, makes one healthy and complete. It is an important exercise and relaxation, creates a sense of comfort, is a good state of mind, and reduces physical illnesses because one understands the reality of life, so there is no stress, which has a positive effect on physical and mental health. In conclusion, the results of this study can be used as a guideline for application in mental and physical health. They have adapted to the changes in modern society, playing the role of both spiritual and material developers to the people, including providing careers to farmers, which is considered beneficial to society.

How Educational Motivations Shape the Intention Among Chinese Lecturers to Pursue Graduate Studies in Thailand: The Impact of Language Proficiency

Yan Chen, Chalermchai Panyadee — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

This study investigates examines the role influence of educational motivations and language proficiency in shaping on Chinese lecturers’ intentions to study for pursue a graduate degree in Thailand. The research addresses the growing demand for international education among Chinese academics, particularly in Kunming, Yunnan Province, where studying abroad is viewed as a pathway to career advancement, academic development, and global exposure. Drawing on the Theory of Planned Behavior and Self-Efficacy Theory, the study argues that while educational motivations are crucial, language proficiency functions as a critical enabler that transforms motivation into concrete study decisions.

The study had four objectives: (1) to examine the influence of educational motivations on the intention to study in Thailand; (2) to assess the effect of educational motivations on language proficiency; (3) to analyze the impact of language proficiency on study intention; and (4) to evaluate the mediating role of language proficiency in this relationship. A quantitative design was employed, with data collected from 692 valid questionnaires distributed to lecturers in Kunming. The survey instrument, adapted from established scales, demonstrated high reliability. Data analysis involved confirmatory factor analysis, structural equation modeling, and mediation testing using bootstrap methods.

The findings revealed that: (1) educational motivations had a positive and significant direct effect on the intention to study graduate in Thailand; (2) educational motivations significantly enhanced language proficiency; (3) language proficiency directly predicted study intention; and (4) language proficiency partially mediated the relationship between educational motivations and study intention. These results highlight that although strong educational motivations are necessary, they are not sufficient unless reinforced by adequate language skills, which act as both a predictor and mediator of study intentions. The study contributes new theoretical insights by identifying language proficiency as a bridging mechanism that converts motivation into intention.

การพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้โครงงานภาษาไทยเพื่อสังคม เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการเป็นผู้สอนงานและการเป็นพี่เลี้ยงสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูภาษาไทยและสมรรถนะการสื่อสารในการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ สำหรับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษด้านภาษาไทยภาคเหนือ

สิระ สมนาม — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. พัฒนาและหาคุณภาพหลักสูตรการจัดการเรียนรู้โครงงานภาษาไทยเพื่อสังคม 2. ศึกษาผลการใช้หลักสูตรการจัดการเรียนรู้โครงงานภาษาไทยเพื่อสังคม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ 1) นักศึกษาวิชาชีพครูภาษาไทย จำนวน 33 คน 2) นักเรียนผู้ที่มีความสามารถพิเศษด้านภาษาไทย ภาคเหนือ จำนวน 320 คน 3) กลุ่มเป้าหมายโครงงานภาษาไทย ได้แก่ เยาวชน และกลุ่มบุคคลในชุมชน สังคม ภาคเหนือ จำนวน 210 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ 1) แบบสอบถาม 2) หลักสูตรฯ 3) แผนการจัดกิจกรรม 4) แบบประเมินคุณภาพหลักสูตรและแผนการจัดกิจกรรม 5) แบบประเมินสมรรถนะการเป็นผู้สอนงานและการเป็นพี่เลี้ยง 6) แบบประเมินสมรรถนะการใช้ภาษาไทยในการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ 7) ประเด็นการสนทนากลุ่ม 8) แบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัย พบว่า 1. หลักสูตรการจัดการเรียนรู้โครงงานภาษาไทยเพื่อสังคม มีคุณภาพอยู่ในระดับมาก ประกอบด้วยกระบวนการของหลักสูตรได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ กิจกรรมการเรียนรู้ และการวัดและประเมินผล โดยกิจกรรมการเรียนรู้ ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การสร้างความสัมพันธ์ 2) การใช้พลังคำถาม 3) การให้ข้อมูลกระตุ้นการเรียนรู้ 4) การลงมือปฏิบัติ 5) การประเมินให้ข้อมูลย้อนกลับ 6) การถอดบทเรียนเพื่อพัฒนาต่อยอด 2. ผลการใช้หลักสูตร พบว่า สมรรถนะการเป็นผู้สอนงานและการเป็นพี่เลี้ยงสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครูภาษาไทย อยู่ในระดับมาก สมรรถนะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารในการอยู่ร่วมกันอย่างสันติของนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษด้านภาษาไทยและของกลุ่มเป้าหมายโครงงานภาษาไทย อยู่ในระดับมากที่สุด

การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร

กิตติพงศ์ ณ นคร, ชูศักดิ์ เอกเพชร, นพรัตน์ ชัยเรือง — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่คาดหวังและความต้องการจำเป็นของชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร 2) เพื่อพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู ผู้ให้ข้อมูลคือผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน ประเมินความถูกต้องและความเหมาะสม และ 3) เพื่อตรวจสอบรูปแบบความเป็นประโยชน์และความเป็นไปได้ของรูปแบบ โดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 11 คน การวิจัยเป็นแบบผสานวิธี แบ่งเป็น 3 ระยะ โดยการเลือกแบบเจาะจง และเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จํานวน 184 คน ด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้คือ การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ดัชนีความจำเป็น

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ อยู่ในระดับปานกลาง และความต้องการจำเป็นของชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครู อยู่ในระดับมากที่สุด 2) ผลการสร้างรูปแบบและคู่มือที่พัฒนาขึ้นมี 5 ส่วน ได้แก่ หลักการของรูปแบบ วัตถุประสงค์ของรูปแบบ องค์ประกอบของรูปแบบ วิธีการดำเนินการพัฒนา และเงื่อนไขความสำเร็จ โดยมีความถูกต้อง ( = 4.78, S.D. = 0.47) ความเหมาะสม ( = 4.71, S.D. = 0.54) และ 3) ผลตรวจสอบรูปแบบมีความเป็นไปได้ ( = 4.78, S.D. = 0.47) และความเป็นประโยชน์ ( = 4.82, S.D. = 0.41) อยู่ในระดับมากที่สุด

การศึกษาและการพัฒนาแนวทางการถอดความและการอธิบายความใบเซียมซีภาษาจีน : กรณีศึกษา ศาลเจ้าจีน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี

ภากร นพฤทธิ์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยเรื่องนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาลักษณะวรรณกรรมและรูปแบบทางภาษาในใบเซียมซีภาษาจีน 2) เพื่อวิเคราะห์การใช้ถ้อยคำ กลวิธีทางวรรณศิลป์ และความหมายเชิงคติธรรม และ 3) เพื่อพัฒนาแนวทางการถอดความใบเซียมซีภาษาจีนโบราณเป็นภาษาจีนปัจจุบัน และแปลอธิบายเป็นภาษาไทย โดยใช้วิธีวิจัยเชิงเอกสารวิเคราะห์ตัวบทดั้งเดิม (พ.ศ. 2511) ของ ศาลเจ้าเล่าเอี๊ยะกง จำนวน 60 บท ร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 3 ท่าน

ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านลักษณะวรรณกรรม ตัวบทเซียมซีมีลักษณะทางวรรณกรรมจีนคลาสสิกชัดเจน โดย 58 บท (ร้อยละ 96.07) ใช้ฉันทลักษณ์กวีเจ็ดคำสี่วรรค และ 55 ใบ (ร้อยละ 91.70) อ้างอิงวรรณกรรมและนิทานพื้นบ้านจีนเพื่อสร้างกรอบเรื่องเล่า 2) ด้านเนื้อหา พบว่าเซียมซีทำหน้าที่เป็น "คู่มือชีวิต" ที่มุ่งเสริมสร้าง "ความเข้มแข็งทางจิตใจ" โดยผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าร้อยละ 96.70 ของตัวบท (58 ใบ) เน้นย้ำแนวคิด "พลังของผู้กระทำ" เพื่อกระตุ้นความเชื่อมั่นในการกระทำของตนเอง ควบคู่กับการยอมรับใน "การรอเวลา" (ร้อยละ 51.70) "พรหมลิขิต" (ร้อยละ 40.00) และ "กฎแห่งกรรม" (ร้อยละ 20.00) และ 3) ด้านการพัฒนาแนวทาง องค์ความรู้ใหม่ที่ได้คือการสังเคราะห์ "แนวทางการถอดความและอธิบายความ 5 ด้าน" ซึ่งประกอบด้วย ด้านการปริวรรต การถอดความเป็นภาษาจีนปัจจุบัน การแปลไทย การขัดเกลาภาษา และการประยุกต์ใช้เชิงวัฒนธรรม ซึ่งเป็นต้นแบบในการฟื้นฟูมรดกทางปัญญาที่กำลังสูญหายให้กลับมามีชีวิต ในบริบทสังคมปัจจุบันได้อย่างเป็นรูปธรรม

ความสัมพันธ์ระหว่างความเครียดในการทำงานกับประสิทธิภาพการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่

จารุวัชร ภูมิพงศ์, สุดคนึง อาจชอบการ, นริศ แก้วสีนวล — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความเครียดในการทำงานของครู 2) ศึกษาประสิทธิภาพการสอนของครู 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเครียดในการทำงานกับประสิทธิภาพการสอนของครู 4) พยากรณ์ประสิทธิภาพการสอนของครูด้วยความเครียดในการทำงานและ 5) ศึกษาปัญหาและข้อเสนอแนะเกี่ยวกับความเครียดในการทำงานกับประสิทธิภาพการสอนของครู กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครู สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาตรัง กระบี่ จำนวน 331 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบชั้นภูมิแบบเป็นสัดส่วนสองขั้นตอนตามขนาดของโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสหสัมพันธ์ของเพียร์สัน การวิเคราะห์ความสัมพันธ์พหุคูณ และการถดถอยพหุคูณ

ผลการวิจัยพบว่า 1) ความเครียดในการทำงานของครูอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้านลักษณะงาน มีค่าเฉลี่ยสูงสุด 2) ประสิทธิภาพการสอนของครู อยู่ในระดับดีมาก 3) ความเครียดในการทำงานโดยรวม ไม่สัมพันธ์กับประสิทธิภาพการสอนของครู อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = -.041) 4) องค์ประกอบความเครียดในการทำงานสามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิภาพการสอนของครูได้ร้อยละ 6.2 (Adjusted R² = .062) และมีค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยมาตรฐานสำหรับทำนายประสิทธิภาพการทำงานของครู ประกอบด้วย ลักษณะงาน บทบาทในที่ทำงาน สัมพันธภาพในที่ทำงาน ความสำเร็จและความก้าวหน้าในอาชีพ และโครงสร้างและบรรยากาศในที่ทำงาน เท่ากับ .342, -.269, -.047, -.025 และ .063 ตามลำดับ และ 5) ปัญหาและข้อเสนอแนะ พบว่า ครูผู้สอนประสบปัญหาความเครียดจากภาระงานนอกเหนือการสอนที่มากเกินไป ความซ้ำซ้อนและเร่งด่วนของงาน รวมทั้งปัญหาการบริหารจัดการและความสัมพันธ์ในองค์กร ส่งผลให้เวลา และคุณภาพในการจัดการเรียนการสอนลดลง ข้อเสนอแนะ คือ ควรลดงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสอน เคารพเวลาส่วนตัวของครู ปรับระบบการบริหารให้มีความชัดเจนและเป็นธรรม พร้อมจัดบุคลากรสนับสนุนและใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อลดภาระงานเอกสาร

ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จของการพัฒนาศูนย์การเรียนรู้ภาษาจีน คณะสงฆ์จีนนิกาย

Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษา ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จของการพัฒนาศูนย์การเรียนรู้ภาษาจีนคณะสงฆ์จีนนิกาย การวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ พระสงฆ์ และสามเณรที่บรรพชาและกำลังศึกษาภาษาจีนในวัดจีนคณะสงฆ์จีนนิกาย และสำนักสงฆ์จีน 19 แห่ง รวม 212 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ แบบจำลองสมการโครงสร้าง

ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จของการพัฒนาศูนย์การเรียนรู้ภาษาจีนคณะสงฆ์จีนนิกาย ประกอบด้วย การมีส่วนร่วมของประชาชน มากที่สุด รองลงมาคือ การบริหารองค์กร สมรรถนะบุคลากร และงบประมาณ ตามลำดับ เมื่อพิจารณาอิทธิพลรวม พบว่า ความสำเร็จของการพัฒนาศูนย์การเรียนรู้ภาษาจีน ได้รับอิทธิพลรวมจาก งบประมาณ มากที่สุด รองลงมาคือ การมีส่วนร่วมของประชาชน การบริหารองค์กร และสมรรถนะบุคลากร ตามลำดับ

ภูมิปัญญาไทยการจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน กลุ่มจังหวัดภาคกลาง

อัครพล ไวเชียงค้า, ชญาภัทร์ กี่อาริโย, สุชีรา ผ่องใส — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาภูมิปัญญาไทยการจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน กลุ่มจังหวัดภาคกลาง ประชากรที่ใช้ในการวิจัย โดยเลือกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่อยู่ในพื้นที่ภาคกลาง ซึ่งประกอบด้วย 17 จังหวัด จำนวน 4 กลุ่มจังหวัด โดยเลือกกลุ่มตัวอย่าง แบบโควต้า (Quota Sampling) และกำหนดสัดส่วนที่เท่า ๆ กัน คือ กลุ่มจังหวัดละ 10 คน รวมจำนวนทั้งสิ้น 40 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบมีโครงสร้าง (In-depth Interview) และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา (Content Analysis) ด้วยวิธีการสกัดและสังเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ

ผลการวิจัยพบว่า ประเพณีการจัดขันหมากในกลุ่มจังหวัดภาคกลาง มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญจากอดีตสู่ปัจจุบัน โดยมีแนวโน้มที่จะปรับตัวให้เรียบง่าย กระชับขึ้น และยืดหยุ่นมากขึ้น เพื่อให้เข้ากับวิถีชีวิต สภาพเศรษฐกิจ และค่านิยมของคนรุ่นใหม่ในสังคมสมัยนิยมมากขึ้น อย่างไรก็ตาม แก่นแท้ของความหมาย ความสำคัญ และนัยยะอันเป็นมงคลของขันหมากยังคงได้รับการรักษาและสืบทอดต่อไป ต้องอาศัยองค์ประกอบภูมิปัญญาไทยการจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน กลุ่มจังหวัดภาคกลาง จำนวน 7 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) องค์ความรู้การจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน 2) ความเชื่อและพิธีกรรมเกี่ยวกับการจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน 3) การคัดเลือกวัตถุดิบและอุปกรณ์การจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน 4) ขั้นตอนและวิธีการจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน 5) รูปแบบการจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน 6) งบประมาณการจัดขันหมากในประเพณีแต่งงาน และ 7) การถ่ายทอดและลักษณะการถ่ายทอดองค์ความรู้การจัดขันหมากในประเพณีแต่งงานจากรุ่นสู่รุ่น ทั้งนี้ เพื่อให้สอดคล้องกับบริบทยุคสมัย อันจะทำให้ประเพณีอันทรงคุณค่านี้ยังคงอยู่คู่สังคมไทยต่อไปในอนาคตได้อย่างยั่งยืน

แนวทางการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้น ของครูโรงเรียนขนาดเล็ก

สุพรเทพ เรณุมาน, สถิรพร เชาวน์ชัย, ธีรศักดิ์ อุปไมยอธิชัย, ทัศนะ ศรีปัตตา — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้นของครูโรงเรียนขนาดเล็ก 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้นของครูโรงเรียนขนาดเล็ก การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงบรรยาย ดำเนินการใน 2 ขั้นตอน ประกอบด้วย 1) ศึกษาองค์ประกอบการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้นของครู โดยการสังเคราะห์เอกสาร 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้นของครูโรงเรียนขนาดเล็ก โดยการศึกษาการจัดการศึกษาที่เป็นเลิศ (Best Practice) ในสถานศึกษาต้นแบบการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้น ที่มีผลงานโดดเด่น จำนวน 2 แห่ง จากกลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอนโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็กที่มีวิธีการปฏิบัติที่ดี (Best Practice) ในการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้นของครู ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) โดยมีคุณสมบัติของโรงเรียน 1) เป็นโรงเรียนประถมศึกษาขาดเล็กที่มีการจัดการเรียนรู้แบบคละชั้น และการจัดการเรียนรู้ภายในสถานศึกษามีความโดดเด่น 2) เป็นโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็กที่เคยได้รับรางวัล IQA AWARD 3) เป็นโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก ที่ส่งเสริม และสนับสนุนครูให้มีการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้อย่างชัดเจนโดยมีรายละเอียดของสถานศึกษาที่มีวิธีการปฏิบัติที่ดี (Best Practice) และสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิที่มีความรู้และประสบการณ์ด้านการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้นของครู จำนวน 3 คน จากกลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิโดยเลือกจากผู้มีคุณสมบัติ ดังนี้ กลุ่มที่ 1 นักวิชาการหรืออาจารย์ จากมหาวิทยาลัยที่มีความรู้ ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์ ด้านการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนการเรียนรู้ของครู จำนวน 2 คน กลุ่มที่ 2 ผู้อำนวยการหรือรองผู้อำนวยการโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก ที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์ ด้านการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนการเรียนรู้ของครู จำนวน 1 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสัมภาษณ์ โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา จากแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง (Structural Interview) การพัฒนาทักษะจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้น

ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบของทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับการสอนแบบคละชั้นของครูโรงเรียนขนาดเล็กประกอบด้วย 8 ทักษะ ได้แก่ ทักษะการพัฒนาหลักสูตร ทักษะการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ ทักษะการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ ทักษะการประเมินผลการเรียนรู้ ทักษะการจัดการชั้นเรียนแบบคละชั้น ทักษะการใช้สื่อและเทคโนโลยีอย่างเหมาะสมกับผู้เรียนหลากหลายระดับ และ ทักษะการวิเคราะห์ระดับความสามารถของผู้เรียนเป็นรายบุคคล 2) แนวทางการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ยุคดิจิทัลสำหรับครูโรงเรียนขนาดเล็ก ครอบคลุม 7 ด้านทักษะ ได้แก่ ทักษะการพัฒนาหลักสูตร มุ่งสร้างแรงจูงใจ จัดทำแผนกลยุทธ์ สนับสนุนสื่อ เทคโนโลยี และส่งเสริมการทำงานแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ (PLC) ทักษะการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ เน้นการวางแผนร่วม อบรมเชิงปฏิบัติการ จัดทำสื่อและแผนเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ทักษะการออกแบบจัดกิจกรรมการเรียนรู้ มุ่งพัฒนาทักษะครูผ่านการฝึกอบรม สังเกตชั้นเรียน และแลกเปลี่ยนผลงาน ทักษะการประเมินผลการเรียนรู้อย่างหลากหลาย มุ่งวิเคราะห์ ทดลองใช้เครื่องมือ และสะท้อนผล ด้วยทักษะด้านการจัดการชั้นเรียนแบบคละชั้น ใช้เทคนิคการจูงใจและการสร้างบรรยากาศเชิงบวก ทักษะการใช้สื่อและเทคโนโลยี มุ่งทดสอบ ปรับปรุง และบูรณาการดิจิทัล และทักษะการวิเคราะห์ผู้เรียนรายบุคคล ใช้ข้อมูลและแนวคิดพหุปัญญาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้อย่างเหมาะสม

อนาคตภาพการขับเคลื่อนการศึกษาที่ส่งเสริม Soft Power ของสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุตรดิตถ์

Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอนาคตภาพการขับเคลื่อนการศึกษาที่ส่งเสริม Soft Power ของสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุตรดิตถ์ ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงอนาคต (Future Research) โดยใช้เทคนิควิธีวิจัยแบบ EDFR (Ethnographic Delphi Futures Research) เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและแบบสอบถามความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญจากการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จำนวน 17 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติ ได้แก่ การหาค่ามัธยฐาน ค่าฐานนิยม ค่าพิสัยระหว่างคอไทล์ และข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์โดยนำเสนอเป็นความเรียง

ผลการวิจัย พบว่า อนาคตภาพการขับเคลื่อนการศึกษาที่ส่งเสริม Soft Power ของสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุตรดิตถ์ ประกอบด้วย 4 ด้าน คือ 1) ลักษณะอนาคตภาพการขับเคลื่อนการศึกษาที่ส่งเสริม Soft Power ของสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุตรดิตถ์ 2) องค์ประกอบด้านวัฒนธรรม ) องค์ประกอบด้านค่านิยมทางการเมือง และ 4) องค์ประกอบด้านนโยบายของรัฐ มีความเป็นไปได้และเป็นประโยชน์ต่อสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุตรดิตถ์

ความสุขของผู้สูงอายุกับการวางแผนเพื่อวัยเกษียณ : การศึกษาเชิงวิเคราะห์ วิจักษ์ และวิธาน

ร่มธง สินธุประสิทธิ์, รวิช ตาแก้ว, กีรติ บุญเจือ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ วิจักษ์ และวิธาน ความสุขของผู้สูงอายุกับการวางแผนเพื่อวัยเกษียณ งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพซึ่งเก็บข้อมูลในลักษณะที่เป็นการวิจัยเอกสาร ดำเนินการตามวิธีวิทยาทางปรัชญาอันได้แก่วิภาษวิธีและวิธีแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างสองฝ่าย คือ ฝ่ายผู้วิจัยที่เชื่อว่าแนวคิดเรื่องความสุขของผู้สูงอายุตามแนวทางปรัชญาหลังนวยุคสายกลางเหมาะสมในการใช้ส่งเสริมการวางแผนเพื่อวัยเกษียณ และฝ่ายตรงข้ามที่เชื่อว่าแนวคิดเรื่องความสุขของผู้สูงอายุตามแนวทางกระบวนทรรศน์นวยุคต่างหากที่เหมาะสมในการใช้ส่งเสริมการวางแผนเพื่อวัยเกษียณ

ผลการวิจัยพบว่า เหตุผลของฝ่ายตรงข้าม คือ การวางแผนเพื่อวัยเกษียณต้องมีการประเมินความสุขของผู้สูงอายุออกมาเป็นข้อมูลเชิงปริมาณและจำนวนเงินอย่างชัดเจน ซึ่งจะช่วยให้การจัดทำงบประมาณการทางการเงินเพื่อวัยเกษียณมีความถูกต้องที่สุด โดยผู้วิจัยได้วิจารณ์เหตุผลของฝ่ายตรงข้ามไว้ว่ามีจุดอ่อน คือ ความสุขของผู้สูงอายุมีหลายแง่มุมจนไม่สามารถประเมินออกมาเป็นข้อมูลเชิงปริมาณและจำนวนเงินได้อย่างชัดเจนครบถ้วน อีกทั้งตัวเลขในงบประมาณการทางการเงินก็เป็นเพียงผลลัพธ์ที่จริงตามข้อสมมุติอันถูกกำหนดไว้ใช้ในการวางแผนเพื่อวัยเกษียณเท่านั้น เมื่อเป็นเช่นนี้จึงได้แสดงเหตุผลสนับสนุนคำตอบของผู้วิจัย คือ การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุอย่างมีความสุขคือสัญชาตญาณในเจตจำนง และความสุขของผู้สูงอายุเป็นความสุขเฉพาะตัวตามคุณภาพชีวิตของแต่ละคน ซึ่งจะนำไปสู่การจัดทำงบประมาณการทางการเงินเพื่อวัยเกษียณที่มีเป้าหมายจำนวนเงินไม่มากจนเกินจำเป็น และจะนำไปสู่การจัดทำแผนทางการเงินเพื่อวัยเกษียณที่มีความจำเพาะเจาะจง จึงถือว่าแนวคิดเรื่องความสุขของผู้สูงอายุตามแนวทางปรัชญาหลังนวยุคสายกลางนั้นเหมาะสมในการใช้ส่งเสริมการวางแผนเพื่อวัยเกษียณ

แนวปฏิบัติที่เป็นเลิศของการนิเทศด้วยกระบวนการวิจัยเพื่อพัฒนาความสามารถด้านการจัดการเรียนรู้ของครูวิทยาศาสตร์ระดับมัธยมศึกษา

อิญนรา สมอินทร์, ธีรวุฒิ เอกกะกุล, อุดมเดช ทาระหอม — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการนิเทศของศึกษานิเทศก์และสภาพการจัดการเรียนรู้ของครูวิทยาศาสตร์ระดับมัธยมศึกษา และ 2) ศึกษาแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศด้านการนิเทศด้วยกระบวนการวิจัยของศึกษานิเทศก์ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี คือการวิจัยเชิงปริมาณตามด้วยเชิงคุณภาพ การวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพการนิเทศของศึกษานิเทศก์และสภาพการจัดการเรียนรู้ของครูวิทยาศาสตร์ระดับมัธยมศึกษา กลุ่มตัวอย่างคือศึกษานิเทศก์ 44 คน และครูวิทยาศาสตร์ 400 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม 2 ชุด คือ 1) แบบสอบถามสภาพการนิเทศของศึกษานิเทศก์ และ 2) แบบสอบถามสภาพการจัดการเรียนรู้ของครูวิทยาศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะที่ 2 ศึกษาแนวทางปฏิบัติที่เป็นเลิศด้านการนิเทศด้วยกระบวนการวิจัย ใช้วิธีสนทนากลุ่มกับศึกษานิเทศก์ที่มีแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศ 6 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการนิเทศของศึกษานิเทศก์และสภาพการจัดการเรียนรู้ของครูวิทยาศาสตร์อยู่ในระดับมาก ศึกษานิเทศก์มีบทบาทสำคัญในการใช้การวิจัยเป็นฐานในการนิเทศ ส่งเสริมทัศนคติเชิงบวกของครู และผลักดันการจัดการเรียนรู้แบบเชิงรุก 2) แนวปฏิบัติที่เป็นเลิศของการนิเทศด้วยกระบวนการวิจัยปฏิบัติการ ประกอบด้วยวงจร SPAOR ได้แก่ สำรวจ (Survey) วางแผน (Plan) ปฏิบัติ (Action) สังเกต (Observe) และสะท้อนผล (Reflect) ซึ่งเป็นแนวทางส่งเสริมการพัฒนาวิชาชีพ และยกระดับความสามารถด้านการจัดการเรียนรู้ของครูวิทยาศาสตร์ในด้านการวิเคราะห์หลักสูตร การจัดทำแผนการจัดการเรียนรู้ วิธีการสอน และการใช้เทคโนโลยี ให้มีคุณภาพและส่งผลโดยตรงต่อการพัฒนาผู้เรียน

การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค CIRC เพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านรู้เรื่อง ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1

เยาวเรศ จันทโสม, ปิยาพัชญ์ นิธิศอัครานนท์, ปิยาภรณ์ พิชญาภิรัตน์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ CIRC เพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านรู้เรื่อง ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนด้วยกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบ CIRC เพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านรู้เรื่อง และ 3) ศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ CIRC เพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านรู้เรื่อง ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนอนุบาลสว่างวีระวงศ์ อำเภอสว่างวีระวงศ์ จังหวัดอุบลราชธานี ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 24 คน โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 15 แผน 15 ชั่วโมง 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ การอ่านรู้เรื่อง และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที t-test แบบ Dependent Samples

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค CIRC เพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านรู้เรื่อง ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 15 แผน 15 ชั่วโมง มีความเหมาะสมอยู่ในระดับ มากที่สุด โดยคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 4.92 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.13 และมีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ขององค์ประกอบของหน่วยการเรียนรู้ระหว่าง 0.80 – 1.00 2) ผลการเปรียบเทียบสัมฤทธิ์ทางการเรียน ก่อนและหลังเรียนที่เรียนด้วยกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค CIRC เพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านรู้เรื่อง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ผลการศึกษา ความพึงพอใจต่อกิจกรรมการเรียนรู้ โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิค CIRC เพื่อส่งเสริมทักษะ การอ่านรู้เรื่องของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 อยู่ในระดับพึงพอใจมาก ( = 2.85, S.D. = 0.35) เพราะกิจกรรมที่ใช้ในการจัดการเรียนรู้มีความหลากหลาย นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติจริงผ่านประกอบกับการใช้สื่อ การสอนที่ผู้เรียนได้สัมผัส อ่าน เขียนและเรียนรู้ผ่านกิจกรรมการเล่นเกม การแข่งขันภายในชั้นเรียน ที่ต้องอาศัยความร่วมมือของสมาชิกทุกคนในกลุ่ม ทุกคนในกลุ่มมีความกระตือรือร้น มีความรับผิดชอบ ในบทบาทที่ตนเองได้รับ ทำให้นักเรียนเห็นคุณค่าของตนเองและผู้อื่น ทำให้กลุ่มของตนเองประสบความสำเร็จอีกทั้งการวัดและประเมินผลที่หลากหลายรูปแบบ การสะท้อนคิดระหว่างครูกับนักเรียน และนักเรียนด้วยกันภายในกลุ่มและต่างกลุ่ม ผู้เรียนทราบความก้าวหน้าของตนเองและนำไปปรับปรุงในการทำกิจกรรมครั้งถัดไป

กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเพิ่มช่องทางการจัดจำหน่ายสินค้าและบริการให้กับกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจชุมชน

วีรวิชญ์ ปิยนนทศิลป์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาของผู้ประกอบการธุรกิจชุมชน 2) เพื่อศึกษากลยุทธ์การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเพิ่มช่องทางการจัดจำหน่ายสินค้าและบริการ และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมการจัดจำหน่ายสินค้าและบริการของผู้ประกอบการธุรกิจชุมชน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ผู้ประกอบการธุรกิจชุมชน จำนวน 140 คน ผู้บริโภคที่เคยซื้อสินค้า จำนวน 210 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 5 คน รวม 355 คน โดยใช้แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัญหาในการดำเนินการของผู้ประกอบการธุรกิจชุมชน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.75) และรายด้าน 10 ด้านอยู่ในระดับมากทุกข้อ ดังนี้ ด้านการบริหารจัดการ ( = 3.89) ด้านการผลิต ( = 3.86) ด้านราคา ( = 3.82) ด้านการจัดจำหน่าย ( = 3.81) ด้านการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ( = 3.75) ด้านการจัดการธุรกิจ ด้านการเงิน และด้านการตลาด ( = 3.68) ด้านทรัพยากรบุคคล ( = 3.67) และด้านเทคโนโลยีและนวัตกรรม ( = 3.65) 2) กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเพิ่มช่องทางการจัดจำหน่ายสินค้าและบริการ พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.08) และรายด้าน 4 ด้าน ดังนี้ ด้านการโฆษณา ( = 4.10) ด้านการขายโดยพนักงานขาย ( = 4.08) ด้านการส่งเสริมการขาย ( = 4.08) ด้านการตลาดทางตรง ( = 4.08) และด้านการประชาสัมพันธ์ ( = 4.04) และ 3) แนวทางการสร้างกลยุทธ์การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเพิ่ม ช่องทางการจัดจำหน่ายสินค้าและบริการ โดยการจัดทำแผนกลยุทธ์ทางธุรกิจ (Business Model Canvas :BMC) และการส่งเสริมองค์ความรู้และทักษะเพื่อพัฒนาสมาชิกของกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจชุมชนให้สามารถเพิ่ม ช่องทางการจัดจำหน่ายสินค้าและบริการได้ด้วยตนเองโดยการตลาดดิจิทัล รวมถึงการนำเสนอข้อเสนอแนะ เชิงนโยบายให้กับองค์กรภาครัฐและเอกชนที่เกี่ยวข้อง เพื่อขับเคลื่อนการส่งเสริมกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจชุมชน

การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล ของผู้บริหารสถาบันโรงเรียนในเครือสารสาสน์

ศุภวรรณ หลำผาสุข, จักรกฤษณ์ โปณะทอง, ธีระภาพ เพชรมาลัยกุล — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบของรูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลโรงเรียนในเครือสารสาสน์ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนในเครือสารสาสน์ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัย พบว่า 1) องค์ประกอบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล ของผู้บริหารสถาบันโรงเรียนในเครือสารสาสน์ ประกอบด้วย 7 ด้าน ได้แก่ วิสัยทัศน์และนโยบาย โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล การจัดการเรียนการสอน บุคลากรและสมรรถนะครู การมีส่วนร่วมและการสื่อสาร การบริหารจัดการและประกันคุณภาพ และคุณธรรมและความปลอดภัยดิจิทัล และ 2) ผลการพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนในเครือสารสาสน์ประกอบด้วย หลักการ วัตถุประสงค์ องค์ประกอบการบริหารสถานศึกษา กระบวนการพัฒนา การประเมินผลการดำเนินการและเงื่อนไขความสำเร็จ

จิตรกรรมโรแมนติกที่สะท้อนถึงสถาบันทางสังคมของเยอรมนี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1840-1880

ธนพล สุริยะโชติตระกูล, ปรมพร ศิริกุลชยานนท์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารายละเอียด สัญญะ และความหมายของงานจิตรกรรม โรแมนติกที่ปรากฏอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ.1840-1880 โดยเชื่อมโยงกับเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในเยอรมันและสถาบันทางสังคม ผ่านกรอบแนวคิดของคาร์ล นียส์ ประกอบด้วยสถาบันทางสังคม 4 ด้าน ได้แก่ การเมือง เศรษฐกิจ ศาสนา และสังคม งานวิจัยใช้ระเบียบวิธีการศึกษาผลงานจิตรกรรมที่คัดเลือกมา 9 ชิ้นจากศิลปิน 5 คน โดยการวิเคราะห์เชิงสัญวิทยา โดยจำแนกสัญญะหลักและสัญญะรองในผลงานแต่ละชิ้น แล้วเชื่อมโยงกับมิติสถาบันในแต่ละด้านของสังคมในช่วงเวลาดังกล่าว

ผลการวิจัยพบว่า การจำแนกสัญญะในผลงานแต่ละชิ้นทำให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างสัญญะและสถาบันทางสังคมอย่างมีระบบ โดยผลงานจิตรกรรมโรแมนติกในช่วงดังกล่าวสะท้อนถึงพลวัตทางสังคมและการเปลี่ยนแปลงของสถาบันต่าง ๆ ในสังคมเยอรมัน ทั้งในแง่การเมือง เศรษฐกิจ ศาสนา และสังคม ซึ่งแสดงให้เห็นว่า สัญญะที่ปรากฏในงานจิตรกรรมสามารถเชื่อมโยงกับสถาบันทางสังคมมากกว่าหนึ่งมิติ และงานจิตรกรรมทำหน้าที่เป็นตัวกลางที่เชื่อมโยงศิลปินกับสังคมและประวัติศาสตร์ร่วมสมัย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างระหว่างงานจิตรกรรมและสถาบันทางสังคมอย่างเป็นระบบ การใช้กรอบแนวคิดของคาร์ล นียส์ช่วยยืนยันถึงความสัมพันธ์เชิงซ้อนระหว่างสัญญะและสถาบันที่สะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมืองในเยอรมนีในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ดังนั้นงานจิตรกรรมโรแมนติกในช่วงเวลาดังกล่าวสามารถพิจารณาได้ว่าเป็นพื้นที่เชิงสัญญะเชิงสถาบันที่สะท้อนถึงอิทธิพลจากสถาบันทางสังคมทั้ง 4 ด้าน ได้แก่ การเมือง เศรษฐกิจ ศาสนา และสังคม โดยการวิเคราะห์งานศิลปะในเชิงสัญญะนี้ไม่เพียงแต่เป็นการสะท้อนอารมณ์และความรู้สึกผ่านการแสดงภาพธรรมชาติเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่บันทึกและวิพากษ์สถานการณ์ทางสังคมและโครงสร้างสถาบันในเยอรมนีในช่วงเวลานั้น โดยช่วยให้เข้าใจถึงความซับซ้อนและการเชื่อมโยงระหว่างสังคมและสถาบันต่าง ๆ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการก่อรูปของรัฐชาติสมัยใหม่

สื่อสังคม และส่วนประสมทางการตลาด (7Ps) ที่มีผลต่อการตัดสินใจใช้บริการคลินิกเสริมความงามของผู้ใช้บริการจังหวัดชลบุรี

พรกุล สุขสด, พีระยุทธ มั่งคั่ง, อมรา อารีย์, มัทนิน พฤติธนาภัทร — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

วัตถุประสงค์วิจัย เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสื่อสังคมและส่วนประสมทางการตลาด (7Ps) กับการตัดสินใจใช้บริการคลินิกเสริมความงามของผู้ใช้บริการจังหวัดชลบุรี และ 2) สร้างสมการพยากรณ์การตัดสินใจใช้บริการคลินิกเสริมความงามของผู้ใช้บริการจังหวัดชลบุรี การวิจัยเชิงสำรวจ เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถาม 1 ฉบับ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.986 ความกลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ใช้บริการคลินิกความงามอำเภอเมืองชลบุรี ได้จากการสุ่มแบบเจาะจง ครอบคลุมผู้เคยใช้บริการคลินิกเสริมความงามในรอบ 1 ปี กำหนดจากตารางสำเร็จของทาโร ยามาเน่ ที่ความเชื่อมั่น 95% จำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และวิเคราะห์พหุคูณแบบเป็นขั้นตอน

ผลการวิจัย พบว่า 1) สื่อสังคมและส่วนประสมทางการตลาด (7Ps) มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการตัดสินใจใช้บริการคลินิกเสริมความงามของผู้ใช้บริการจังหวัดชลบุรี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยด้านผลิตภัณฑ์มีความสัมพันธ์ทางบวกมากที่สุด (r = .737) และด้านบุคลากรมีความสัมพันธ์ทางบวกน้อยที่สุด (r = .372) 2) ตัวแปรผลิตภัณฑ์ สื่อสังคม ลักษณะทางกายภาพ ราคา และการส่งเสริมการขาย สามารถร่วมกันพยากรณ์การตัดสินใจใช้บริการคลินิกเสริมความงามของผู้ใช้บริการจังหวัดชลบุรี ได้ร้อยละ 63.80 (R² = .638) มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 สมการพยากรณ์การตัดสินใจใช้บริการคลินิกเสริมความงามของผู้ใช้บริการจังหวัดชลบุรี ดังนี้

สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนดิบ

= 0.214 + 0.476 (product) + 0.191(social media) + 0.220 (Physical) + 0.177 (Price) − 0.112 (promotion)

สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน

= 0.498 (product) + 0.173 (social media) + 0.215 (Physical) + 0.161 (Price) − 0.104 (promotion)

แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเพื่อยกระดับและเพิ่มโอกาสทางสังคมให้กับประชาชนของอำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี

ปรีดี ทุมเมฆ, สุมิตรชา ซาเสน — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการพัฒนาภาวะผู้นำในการยกระดับและเพิ่มโอกาสทางสังคมของประชาชนในอำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี และ 2) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำดังกล่าว โดยใช้การวิจัยแบบผสมเชิงอธิบายตามลำดับ (Explanatory Sequential Mixed Methods) ระยะที่ 1 เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้แทนภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาสังคม และผู้นำชุมชนจาก 23 ตำบล จำนวน 398 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของ Yamane (อัตราความคลาดเคลื่อน e = 0.05, ระดับความเชื่อมั่น 95%) และสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือคือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ (IOC) เฉลี่ย 0.89 และค่าความเชื่อมั่น (Cronbach’s alpha) รายมิติระหว่าง 0.84-0.92 ระยะที่ 2 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกและการประชุมกลุ่มย่อยกับผู้ให้ข้อมูลหลัก 25 คนที่เลือกแบบเฉพาะเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า ภาวะผู้นำโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.38, S.D. = 0.54) โดยมิติด้านการสื่อสารมีค่าเฉลี่ยสูงสุด ( = 4.46, S.D. = 0.51) รองลงมาคือด้านการแก้ปัญหา ( = 4.40, S.D. = 0.51) และการคิดวิเคราะห์และสร้างสรรค์ ( = 4.39, S.D. = 0.52) ซึ่งแปลผลตามเกณฑ์ค่าเฉลี่ย 4.21-5.00 = มากที่สุด, 3.41-4.20 = มาก ข้อสรุปเชิงนโยบายเสนอให้พัฒนาศักยภาพผู้นำชุมชนผ่านการอบรมเสริมทักษะการสื่อสาร การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ และการขับเคลื่อนนวัตกรรมท้องถิ่น เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและลดความเหลื่อมล้ำทางสังคมอย่างยั่งยืน

การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่องค์การแห่งนวัตกรรมเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ

สุชาติ รักษาชนม์, สุธรรม ธรรมทัศนานนท์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็น และแนวทางการพัฒนาการบริหารสถานศึกษาองค์การแห่งนวัตกรรมเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ มีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลเป็น ผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา 91 คน โดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ เป็นผู้บริหารสถานศึกษา 3 คน 2) สร้างและตรวจสอบรูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่องค์การแห่งนวัตกรรม กลุ่มผู้ให้ข้อมูลได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน 3) ทดลองใช้รูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่องค์การแห่งนวัตกรรม โดยผู้บริหารสถานศึกษา 20 คน โดยสมัครใจ และ 4) ประเมินรูปแบบการบริหารสถานศึกษาสู่องค์การแห่งนวัตกรรม โดยผู้บริหารสถานศึกษา 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ (1) แบบสอบถามความเหมาะสมขององค์ประกอบ (2) แบบสอบถามสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ (3) แบบสัมภาษณ์ (4) ประเด็น การสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ (5) แบบสอบถามความเป็นไปได้ (6) แบบทดสอบ (7) แบบสังเกตพฤติกรรม (8) แบบสอบถามความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์ และ (9) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความต้องการจำเป็นและค่าคะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบัน และสภาพที่พึงประสงค์ อยู่ในระดับมาก ลำดับความต้องการจำเป็นอันดับ 1 ได้แก่ ด้านการมีวิสัยทัศน์และเป้าหมายร่วม 2) ผลการสร้างรูปแบบ ประกอบด้วย 5 ส่วน (1) หลักการแนวคิดและวัตถุประสงค์ (2) องค์ประกอบ/วิธีการดำเนินงาน (3) แนวทางการนำไปใช้ (4) การประเมินผล และ (5) เงื่อนไขความสำเร็จ ผลการประเมินความเป็นไปได้ของรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบ กลุ่มเป้าหมายมีคะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์เฉลี่ยเท่ากับ 76.76 ซึ่งมีระดับพัฒนาการสูงมาก และ 4) ผลการประเมินรูปแบบมีความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์ อยู่ในระดับมากที่สุด และความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด

โปรแกรมเสริมสร้างทักษะครูในการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ของนักเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

เกสร คำวิโส, สุธรรม ธรรมทัศนานนท์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยและพัฒนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานสำหรับสร้างโปรแกรมเสริมสร้างทักษะครูในการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ของนักเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2) สร้างและสร้างและตรวจสอบยืนยันโปรแกรม 3) ทดลองใช้โปรแกรม และ 4) ประเมินโปรแกรม แบ่งการดำเนินการวิจัยออกเป็น 4 ขั้นตอน ดังนี้ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐาน กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ ได้แก่ ครู 395 คน โดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลในการศึกษาแนวทางการพัฒนาโปรแกรม ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน เลือกแบบเจาะจง 2) สร้างและตรวจสอบยืนยันโปรแกรมฯ กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน เลือกแบบเจาะจง 3) ทดลองใช้โปรแกรมฯ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ครู 25 คน โดยสมัครใจ และ 4) ประเมินโปรแกรมฯ กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ครู 25 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามความเหมาะสม แบบสอบถามสภาพปัจจุบันมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.90 แบบสอบถามสภาพที่พึงประสงค์มีความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.92 แบบสัมภาษณ์ ประเด็นการสัมมาอิงผู้เชี่ยวชาญ แบบสอบถามความเป็นไปได้ แบบทดสอบ แบบสอบถามพฤติกรรม แบบสอบถามความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์ และแบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าความต้องการจำเป็น

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาข้อมูลพื้นฐาน พบว่า สภาพปัจจุบัน อยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่พึงประสงค์ อยู่ในระดับมากที่สุด และความต้องการจำเป็นลำดับที่ 1 ด้านการนำเสนอสถานการณ์ 2) ผลการสร้างและตรวจสอบยืนยันโปรแกรมเสริมสร้างทักษะครูในการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ของนักเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ประกอบด้วย 2.1) หลักการ 2.2) วัตถุประสงค์ 2.3) เนื้อหา 2.4) วิธีการพัฒนา และ 2.5) แนวทางการประเมิน ผลการประเมินความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด 3) กลุ่มเป้าหมายมีคะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์ 74.12 พัฒนาการสูงและพฤติกรรมหลังการพัฒนาสูงกว่าก่อนการพัฒนา และ 4) ผลการประเมินโปรแกรมมีความเหมาะสมและความเป็นประโยชน์มากที่สุด และความพึงพอใจมากที่สุด

การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนแผนพัฒนาท้องถิ่นของประชาชน ตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม

ชาณิกา อินทร์กรุงเก่า, พระมหาประกาศิต สิริเมโธ, สัญญา สดประเสริฐ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาปัจจัยที่สำคัญต่อการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนแผนพัฒนาท้องถิ่น 2. เพื่อสร้างกระบวนการการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนแผนพัฒนาท้องถิ่น และ 3. เพื่อสร้างรูปแบบการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนแผนพัฒนาท้องถิ่นของประชาชน ตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษากับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญซึ่งเป็นผู้ที่มีบทบาทโดยตรง ในกระบวนการวางแผนพัฒนาท้องถิ่นในพื้นที่ตำบลบางภาษี จำนวน 20 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเอกสาร และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1. ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนตำบลบางภาษี ได้แก่ ความรู้ความเข้าใจในกระบวนการวางแผนที่ช่วยให้เสนอความคิดเห็นได้ตรงความต้องการ จิตสำนึกและบทบาทพลเมือง ที่ทำให้เกิดความรับผิดชอบร่วมกัน การสนับสนุนจากภาครัฐและท้องถิ่นที่เปิดโอกาสให้แสดงความคิดเห็น เครือข่ายและผู้นำชุมชนที่ช่วยกระตุ้นการร่วมมือ และช่องทางสื่อสารกับเทคโนโลยีที่ทำให้ข้อมูลกระจายทั่วถึงและสะดวกต่อการมีส่วนร่วม 2. กระบวนการสร้างการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนแผนพัฒนาท้องถิ่น เริ่มจากการสร้างความรู้ความเข้าใจและการตระหนักรู้ผ่านการสื่อสารที่เข้าถึงง่าย ต่อด้วยการเปิดพื้นที่ให้ประชาชนแสดงความคิดเห็นผ่านเวทีประชาคมหรือการสัมภาษณ์ จากนั้นนำข้อมูลมาวิเคราะห์เพื่อจัดลำดับความสำคัญและจัดทำแผนที่ตรงกับความต้องการ และสุดท้ายคือการติดตาม ประเมินผล และพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เพื่อความโปร่งใสและยั่งยืน 3. การขับเคลื่อนกิจกรรมการมีส่วนร่วมของประชาชน ประกอบด้วยการจัดอบรมและเวิร์กช็อปเพื่อสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับแผนและบทบาทพลเมือง การจัดเวทีประชาคมและการประชุมกลุ่มย่อยเพื่อระดมความคิดเห็นอย่างหลากหลาย และการจัดตั้งคณะกรรมการติดตามและประเมินผลแผนพัฒนาท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วม เพื่อให้เกิดความโปร่งใสและประสิทธิภาพในการพัฒนา

พุทธสันติวิธีในการแก้ปัญหาการจัดการฌาปนสถาน ของวัดสารอด กรุงเทพมหานคร

วรมน อรินทร์ชัย, พระครูสังฆกิจดิลก — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปเกี่ยวกับการจัดการฌาปนสถานของ วัดสารอด กรุงเทพมหานคร 2) เพื่อวิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคในการจัดการฌาปนสถานของวัดสารอด กรุงเทพมหานคร และ 3) เพื่อเสนอพุทธสันติวิธีในการแก้ปัญหาการจัดการฌาปนสถานของวัดสารอด กรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 คน และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 20 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสัมภาษณ์ และสถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพทั่วไปเกี่ยวกับการจัดการฌาปนสถานของวัดสารอด กรุงเทพมหานคร พบว่า ด้านขนาดของพื้นที่ฌาปนสถาน มีศาลาบำเพ็ญกุศลศพ ห้องน้ำประจำศาลาและที่จอดรถ ด้านสภาพโดยรอบมีชุมชนล้อมรอบและโรงเรียน ด้านความหนาแน่นของสิ่งปลูกสร้าง มีการจัดวางศาลา เป็นกิจจะลักษณะหาง่าย ด้านการเข้าถึงพื้นที่ฌาปนสถานสามารถเดินทางได้ตาม Google Map ด้าน สิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานมีเจ้าหน้าที่ประจำศาลาคอยดูแล ด้านพื้นที่สีเขียวในเขตฌาปนสถานมีต้นไม้ใหญ่หลายจุดในวัด มีพื้นที่สำหรับพักคอย ด้านการควบคุมมลภาวะมีการตรวจมาตรฐานอย่างน้อยปีละ 2 ครั้ง ด้านการตั้งบำเพ็ญกุศลศพ ยึดตามหลักศาสนาและประเพณีนิยม ด้านค่าใช้จ่ายที่เกิดจากการจัดงาน 20,000 - 30,000 บาท 2) ปัญหาและอุปสรรคในการจัดการฌาปนสถานของวัดสารอด กรุงเทพมหานคร พบว่า พื้นที่ฌาปนสถานที่คับแคบไม่เพียงพอต่อจำนวนผู้ใช้พื้นที่ พื้นที่มีจำกัดอยู่ใจกลางกรุงเทพ การเดินทางเข้าถึงค่อนข้างลำบาก ไม่สามารถขยายพื้นที่เพิ่มได้ ทางเข้ามีขนาดที่แคบป้ายบอกทางที่ยังไม่ครอบคลุม จำนวนห้องน้ำที่น้อยและการดูแลรักษา ที่จอดรถสำรองที่ไม่เพียงพอ 3) พุทธสันติวิธีในการแก้ปัญหาการจัดการฌาปนสถานของวัดสารอด กรุงเทพมหานคร พบว่า สามารถนำหลักสาราณียธรรม มาใช้ได้อย่างเหมาะสม กล่าวคือ จัดทำชุดยูนิฟอร์มแก่พนักงานให้เกิดความเป็นระเบียบ พูดจาไพเราะต่อผู้มาใช้สถานที่ มีจิตอาสาที่จะช่วยเหลือวัดและชาวบ้าน สนับสนุนพวงหรีดที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ต่อได้ กำหนดระเบียบให้เป็นกิจจะลักษณะ ประชุมกันเนือง ๆ ในแต่ละเดือน

รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ โรงเรียนมัธยมสงฆ์ตอนต้น แขวงสะหวันนะเขต แห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

พระมาลี กอนอุไร, ศิกานต์ เพียรธัญญกรณ์, ธวัชชัย ไพใหล — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและความต้องการจำเป็นของภาวะผู้นำครู ในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ 2) สร้างและพัฒนารูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ 3) ทดลองใช้รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ 4) ศึกษาประสิทธิผลรูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยและพัฒนา (Research and Development: R&D) โดยแบ่งเป็น 4 ระยะคือ ระยะที่ 1 การศึกษาองค์ประกอบและความต้องการจำเป็น ระยะที่ 2 สร้างและพัฒนารูปแบบ ระยะที่ 3 การทดลองใช้รูปแบบ และระยะที่ 4 การศึกษาประสิทธิผลรูปแบบ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลการวิจัย ประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถามแบบสอบถามภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ แบบประเมินภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพปัจจุบัน โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง และส่วนสภาพที่พึงประสงค์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เรียงลำดับองค์ประกอบที่มีค่าความต้องการจำเป็นจากมากไปหาน้อยได้ดังนี้ (1) ด้านการพัฒนาตนเองและเพื่อนครู (2) ด้านการเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลง (3) ด้านบุคลิกภาพเหมาะสมกับความเป็นครู (4) ด้านศักยภาพในการใช้เทคโนโลยี (5) การพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ และ (6) ด้านความเป็นครูมืออาชีพ ตามลำดับ 2) รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ โรงเรียนมัธยมสงฆ์ตอนต้น แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวที่สร้างขึ้น ประกอบด้วย หลักการ วัตถุประสงค์ เนื้อหา กระบวนการพัฒนา สื่อและแหล่งเรียนรู้ และการวัดประเมินผล และจากประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ โดยภาพรวม พบว่า อยู่ในระดับมากที่สุด 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ โรงเรียนมัธยมสงฆ์ตอนต้น แขวงสะหวัน-นะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว พบว่า ภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ โดยรวม มีค่าเฉลี่ยหลังการอบรมอยู่ในระดับมากที่สุด และมีค่าความพึงพอใจของผู้เข้าร่วมอบรมเชิงปฏิบัติการ อยู่ในระดับมากที่สุด 4) ผลการศึกษาประสิทธิผลรูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ โรงเรียนมัธยมสงฆ์ตอนต้น แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ในการฝึกปฏิบัติจริงและการใช้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ พบว่า ภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้ในยุคปกติใหม่ มีพัฒนาการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีค่าร้อยละความก้าวหน้าเท่ากับ 67.76

ชุมชนสมานฉันท์ : กลไกการขับเคลื่อนความร่วมมือในการยุติความขัดแย้ง โดยยุติธรรมชุมชนตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 ผ่านธรรมนูญชุมชน จังหวัดอุดรธานี

สุดารัตน์ เพ็งค่ำ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) จัดการความรู้ตามบทบัญญัติของกฎหมายเกี่ยวกับการยุติความขัดแย้งโดยยุติธรรมชุมชนตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 2) จัดทำร่างธรรมนูญชุมชนในการยุติความขัดแย้งโดยยุติธรรมชุมชนตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 แบบมีส่วนร่วม จังหวัดอุดรธานี และ 3) ถ่ายทอดกลไกความร่วมมือในการยุติความขัดแย้งโดยยุติธรรมชุมชนตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 ผ่านธรรมนูญชุมชน การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม การวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และใช้การวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) ศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชนสามารถลดข้อขัดแย้งระหว่างบุคคล ลดค่าใช้จ่าย และลดปริมาณคดีในชั้นศาลได้ ศูนย์ยุติธรรมชุมชน และธรรมนูญชุมชนเป็นกลไกการขับเคลื่อนความร่วมมือในการลดความขัดแย้งในชุมชน โดยระดับความเห็นการประเมินข้อมูล = 3.72 คิดเป็นร้อยละ 74.45 และมีค่า S.D. = 1.11 แปลผล = มาก สะท้อนให้เห็นว่าชุมชนมีทัศนะเชิงบวกในการนำธรรมนูญชุมชนมาเป็นกลไกในการขับเคลื่อนการไกล่เกลี่ยข้อพาทในชุมชน 2) (ร่าง) ธรรมนูญชุมชน เป็นกลไกการขับเคลื่อนความร่วมมือในการยุติข้อขัดแย้งโดยยุติธรรมชุมชนลดปัญหาข้อขัดแย้ง สร้างความสมานฉันท์ 3) การถ่ายทอดกลไกความร่วมมือในการยุติข้อขัดแย้งในชุมชน ดำเนินการแบบมีส่วนร่วมอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 26 และมาตรา 43 (1) จัดทำร่างธรรมนูญชุมชนในการยุติข้อขัดแย้ง สอดคล้องกับนโยบายการลดปริมาณคดีของศาลยุติธรรมที่มีเป้าหมายในการลดปริมาณคดีที่เข้าสู่ระบบศาล โดยส่งเสริมการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททั้งในคดีอาญาและคดีแพ่ง

กระบวนการมีส่วนร่วมในการพัฒนาระบบการผลิตน้ำดื่มเพื่อเสริมสร้างสันติสุขของชุมชนวัดสารอด กรุงเทพมหานคร

รัฐไท พร้อมอาษา, อุทัย สติมั่น, พระครูสังฆกิจดิลก — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแบบอริยสัจโมเดลปฏิบัติการตามบันได 9 ขั้น มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวิเคราะห์ บริบท สภาพปัญหา สาเหตุ ผลกระทบ ความต้องการจำเป็น และแนวคิดทฤษฎี ที่เกี่ยวกับกระบวนการมีส่วนร่วมในการพัฒนาระบบการผลิตน้ำดื่มเพื่อเสริมสร้างสันติสุขของชุมชน 2) พัฒนากระบวนการมีส่วนร่วมในการพัฒนาระบบการผลิตน้ำดื่มเพื่อเสริมสร้างสันติสุขของชุมชน 3) นำเสนอผลลัพธ์กระบวนการมีส่วนร่วมในการพัฒนาระบบการผลิตน้ำดื่มเพื่อเสริมสร้างสันติสุขของชุมชนวัดสารอด กรุงเทพมหานคร กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญประกอบด้วย พระสงฆ์และสามเณรในวัดสารอด คณะกรรมการชุมชน ผู้นำท้องถิ่น ตัวแทนหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และประชาชนในพื้นที่ รวมทั้งสิ้น 35 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1) ชุมชนประสบปัญหาขาดแคลนน้ำดื่มคุณภาพ แม้มีน้ำประปาเพียงพอ แต่ไม่เหมาะดื่มเนื่องจากความกระด้างและการปนเปื้อน จึงต้องพึ่งการซื้อน้ำหรือรับบริจาคซึ่งไม่สม่ำเสมอและเพิ่มภาระค่าใช้จ่าย ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและความเท่าเทียมในการเข้าถึงน้ำดื่มคุณภาพ จุดแข็งของพื้นที่ คือความสัมพันธ์แน่นแฟ้นระหว่างวัดและชุมชน แต่มีข้อจำกัดด้านบุคลากร ความรู้ และงบประมาณ 2) การพัฒนาระบบใช้การบูรณาการหลักพุทธธรรมมรรคมีองค์ 8 กับศาสตร์สมัยใหม่ ออกแบบเป็น WISDOM Model ครอบคลุม 6 ด้าน ได้แก่ Water, Introduction, Service, Drink, Output, และ Management ชุมชนมีส่วนร่วมตั้งแต่การวิเคราะห์ปัญหา ออกแบบระบบ ดำเนินการ จนถึงการติดตามประเมินผล 3) ชุมชนวัดสารอดมีระบบน้ำดื่มอย่างคุณภาพ มาตรฐาน และตรวจสอบได้อย่างต่อเนื่อง เกิดความรู้สึกเป็นเจ้าของ ร่วม เสริมสร้างความสามัคคีและความสัมพันธ์วัดชุมชนแน่นแฟ้น ลดภาระค่าใช้จ่ายน้ำดื่มของครัวเรือนและวัด เพิ่มคุณภาพชีวิตทั้งกายและใจ พัฒนาเครือข่ายอาสาสมัครและองค์ความรู้ท้องถิ่นจนดูแลระบบได้ด้วยตนเอง ขยายผลเป็นต้นแบบการจัดการน้ำชุมชนที่ยั่งยืนและนำไปใช้ในพื้นที่อื่นได้ องค์ความรู้ใหม่ คือ การมีส่วนร่วมแบบ 6 ร่วม” (ร่วมเห็น–ร่วมมือ–ร่วมสื่อ–ร่วมใจ–ร่วมให้–ร่วมเป็น) ซึ่งผสมผสานหลักพุทธธรรมกับกระบวนการจัดการน้ำดื่มอย่างบูรณาการ เรียกว่า WISDOM Model สามารถยกระดับคุณภาพน้ำดื่ม เสริมสร้างสันติสุข ความสามัคคี และทุนทางสังคมในชุมชนวัดสารอด พร้อมเป็นต้นแบบการจัดการทรัพยากรน้ำที่ตรวจสอบและดูแลได้ด้วยตนเอง

แนวทางการนำนโยบายกัญชาเสรีทางการแพทย์ไปปฏิบัติในจังหวัดเชียงใหม่

Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอแนวทางการนำนโยบายกัญชาเสรีทางการแพทย์ปปฏิบัติ ในจังหวัดเชียงใหม่ให้เกิดประสิทธิภาพ การวิจัยนี้ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ ทำการสัมภาษณ์เจาะลึกโดยใช้แบบสัมภาษณ์กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ (1) อธิบดีกรมการแพทย์แผนไทยการแพทย์ทางเลือก (2) ผู้ตรวจราชการกระทรวงสาธารณสุข เขตสุขภาพที่ 11 (3) ผู้อำนวยการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดเชียงใหม่ (4) ผู้อำนวยการโรงพยาบาลซึ่งให้บริการคลินิกกัญชา รวม 4 คน และใช้การวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการนำนโยบายกัญชาเสรีทางการแพทย์ไปปฏิบัติ ในจังหวัดเชียงใหม่ให้เกิดประสิทธิภาพ คือ 1) การสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับกัญชาทางการแพทย์ให้กับบุคลากรทางการแพทย์และประชาชนทั่วไป 2) การพัฒนาบุคลากร การฝึกอบรมบุคลากรทางการแพทย์ให้มีความรู้ความเชี่ยวชาญในการใช้กัญชาทางการแพทย์อย่างปลอดภัยและมีประสิทธิภาพ 3) การจัดตั้งศูนย์ความเป็นเลิศด้านกัญชาทางการแพทย์ในจังหวัดเชียงใหม่ ในการให้คำปรึกษาแก่โรงพยาบาลและคลินิกต่าง ๆ 4) การพัฒนาระบบฐานข้อมูลการใช้กัญชาทางการแพทย์ที่เชื่อมโยงกันทั้งในระดับโรงพยาบาล คลินิก และเครือข่ายสุขภาพ 5) การพัฒนาช่องทางการเข้าถึงยากัญชาทางการแพทย์อย่างเหมาะสมและเป็นธรรม 6) การสร้างความร่วมมือกับภาคเอกชนในการผลิตและจัดหายากัญชาทางการแพทย์ที่มีคุณภาพมาตรฐาน 7) การติดตามและประเมินผลการดำเนินนโยบายอย่างต่อเนื่อง 8) การจัดให้มีการวิจัยเพื่อศึกษาผลกระทบของนโยบายต่อสุขภาพของประชาชน ความปลอดภัยสาธารณะ และสภาพสังคม 9) บูรณาการกับการแพทย์แผนไทย และ 10) การสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างหน่วยงานต่าง ๆ

แนวทางการจัดการท่องเที่ยวเมืองรองเพื่อสร้างความยั่งยืนในการท่องเที่ยวเมืองรอง จังหวัดเชียงราย

ณัชทิชา อมรกิติพล, ปิยะ พละปัญญา, กอบลาภ อารีศรีสม, รัชนีวรรณ คำตัน — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอแนวทางการจัดการท่องเที่ยวเพื่อสร้างความยั่งยืน ในการท่องเที่ยวเมืองรอง ในจังหวัดเชียงราย การวิจัยนี้ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ ทำการสัมภาษณ์เจาะลึกโดยใช้แบบสัมภาษณ์กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ (1) ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงรายหรือผู้แทน (2) ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวเชียงราย (3) นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย (4) ผู้บริหารหรือนักวิชาการจากองค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษ เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) (5) ตัวแทนผู้ประกอบการท่องเที่ยวเชียงราย รวม 5 คน และสนทนากลุ่มกับผู้ที่เกี่ยวข้องกับการจัดการท่องเที่ยวเมืองรอง ได้แก่ อาจารย์มหาวิทยาลัย ประชาชนในพื้นที่ และผู้ประกอบการ รวม 30 คน แบ่งเป็น 3 กลุ่ม ๆ ละ 10 คน และใช้การวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดเชียงรายควรเริ่มจากการจัดตั้งคณะกรรมการบริหารแบบบูรณาการ เพื่อกำหนดนโยบาย วางแผน และติดตามผลอย่างมีส่วนร่วม พร้อมพัฒนาระบบข้อมูลสารสนเทศเพื่อสนับสนุนการตัดสินใจและกำหนดมาตรฐานประเมินผลอย่างรอบด้าน ด้านทรัพยากรธรรมชาติ ควรกำหนดขีดความสามารถในการรองรับนักท่องเที่ยว พัฒนาแผนเฉพาะพื้นที่ ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ และจัดการมลพิษอย่างเป็นระบบ รวมถึงการฟื้นฟูพื้นที่เสื่อมโทรม ด้านชุมชน ควรส่งเสริมทักษะและความรู้ให้ชุมชน พัฒนาการท่องเที่ยวที่สะท้อนวัฒนธรรมท้องถิ่น ด้านเศรษฐกิจและตลาด ควรพัฒนาห่วงโซ่คุณค่า หนุนธุรกิจท่องเที่ยวชุมชน ส่งเสริมแบรนด์ท้องถิ่น ด้านโครงสร้างพื้นฐานและบุคลากร ควรส่งเสริมสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน พัฒนาเจ้าหน้าที่และมัคคุเทศก์ และสร้างโอกาสในการเรียนรู้ตลอดชีวิต

การพัฒนารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบนฐานแนวคิดการท่องเที่ยวดิจิทัลเพื่อส่งเสริมมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม จังหวัดสุพรรณบุรี

รุ่งนภา เลิศพัชรพงศ์, อุทัย สติมั่น, กัญญทอง หรดาล, ศุภิสรา ทองจรูญ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาความพร้อมของนำเทคโนโลยีมาใช้ในการจัดการท่องเที่ยวและส่งเสริมมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม 2) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวดิจิทัล โดยเน้นชุมชนที่สืบสานมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของจังหวัดสุพรรณบุรี และ 3) เพื่อนำเสนอรูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวดิจิทัล ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ พื้นที่การศึกษา คือ ชุมชนบ้านแหลม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ชุมชนและภาคีเครือข่ายทางการท่องเที่ยวในจังหวัด จำนวน 30 ราย การเลือกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลใช้การสัมภาษณ์ สำหรับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลจำนวน 10 ราย และการเสวนากลุ่มย่อย สำหรับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลจำนวน 20 ราย

ผลการวิจัย จากวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 พบว่าชุมชนมีความพร้อมทางด้านแหล่งท่องเที่ยวและกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม แต่ยังขาดศักยภาพในการนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การนำเสนอเอกลักษณ์ของชุมชน และสื่อดิจิทัลที่มีอยู่ยังขาดความสมบูรณ์ในการสื่อสารคุณค่าทางวัฒนธรรม สำหรับวัตถุประสงค์ที่ 2 พบว่า แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวดิจิทัล โดยเน้นชุมชนที่สืบสานมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของจังหวัดสุพรรณบุรี ควรมีการพัฒนา 5 ประเด็น คือ ควรพัฒนาด้านข้อมูล ที่เน้นสื่อสารการท่องเที่ยวชุมชน, ควรมีแพลตฟอร์มออนไลน์ที่เน้นส่งเสริมประสบการณ์การท่องเที่ยว, ควรพัฒนาสื่อดิจิทัลที่นำเสนอจุดเด่นคุณค่าทางวัฒนธรรม, ควรพัฒนาตลาดการท่องเที่ยวดิจิทัล, และพัฒนาทักษะเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการสื่อสารให้แก่คนในชุมชน และวัตถุประสงค์ที่ 3 รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวดิจิทัล พบว่า ควรมีการจัดการ 4 รูปแบบ คือ พัฒนาระบบเทคโนโลยีที่สนับสนุนความต้องการของนักท่องเที่ยว, พัฒนาสื่อดิจิทัลที่สนับสนุนการเชื่อมโยงของชุมชนและผู้มาเยือน, พัฒนาเทคโนโลยีดิจิทัลที่เน้นการโต้ตอบอัจฉริยะ, และพัฒนาเทคโนโลยีที่สนับสนุนการร่วมสร้างประสบการณ์การเดินทางกับนักท่องเที่ยว

การขับเคลื่อนโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ เป็นโรงเรียนแห่งความสุข

กานดา หงส์เวียงจันทร์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการขับเคลื่อนโรงเรียน แห่งความสุข (Happiness School) โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ 2) เพื่อเปรียบผลกการดำเนินงานการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) ระหว่างโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์กับโรงเรียนขนาดกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี 3) เพื่อศึกษาความสำเร็จในการขับเคลื่อนโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ เป็นโรงเรียนแห่งความสุข การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Method Research) กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ 1) ครูผู้สอนโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ ปีการศึกษา 2567 จำนวน 30 คน 2) ผู้ปกครองนักเรียน ปีการศึกษา 2567 จำนวน 60 คน และ 3) คณะกรรมการสถานศึกษา จำนวน 15 คน กลุ่มผู้ให้ข้อมูลในการเปรียบเทียบผลการดำเนินงานการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) โรงเรียนมัธยมขนาดกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี ได้แก่ ครูผู้สอน จำนวน 30 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง และคณะกรรมการสถานศึกษา จำนวน 15 คน

ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่มีผลต่อการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ เรียงตามลำดับประกอบด้วย ด้านบุคคล ประกอบด้วย 6 ปัจจัย โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.37) ด้านกระบวนการ ประกอบด้วย 7 ปัจจัย โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.59) ด้านสภาพแวดล้อม ประกอบด้วย 7 ปัจจัย โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.63) การมีส่วนร่วมของบุคลากรและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.51) ส่วนภาวะผู้นำในการบริหารโครงการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.48) 2) ผลการเปรียบการดำเนินงานการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) ระหว่างโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์กับโรงเรียนปกติขนาดกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี โดยภาพรวมแตกต่างกันโดยโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์มีผลการปฏิบัติงานการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) สูงกว่าโรงเรียนปกติ 3) ความสำเร็จในการขับเคลื่อนโครงการขับเคลื่อนโรงเรียนแห่งความสุข (Happiness School) โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย 2 หลวงพ่อเงินอนุสรณ์ ได้แก่ นักเรียน มีความสุขและกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ ครูมีความสุขในการทำงาน และสภาพแวดล้อมของโรงเรียนสะอาด ร่มรื่น น่าอยู่น่าเรียน ส่งผลให้ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนสูงขึ้น

การศึกษาสภาพและความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสถานศึกษาที่ยั่งยืน เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางพระราชทานอารยเกษตร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

นำพงศ์ จันทร์โท, ณิรดา เวชญาลักษณ์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ในการพัฒนาสถานศึกษาที่ยั่งยืนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางพระราชทานอารยเกษตร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2) ประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสถานศึกษาที่ยั่งยืน เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางพระราชทานอารยเกษตร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน และ 3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาสถานศึกษาที่ยั่งยืนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางพระราชทานอารยเกษตร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยวิเคราะห์เมทริกซ์ เป็นการวิจัยเชิงสำรวจเพื่อประเมินความต้องการจำเป็น ครอบคลุมองค์ประกอบทั้ง 6 ด้าน ได้แก่ การบริหารและจัดการ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย การมีส่วนร่วม การประเมินผล การพัฒนาบุคลากร และการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนรู้ กลุ่มเป้าหมายใช้วิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง คือ สถานศึกษาที่เข้าร่วมโครงการอารยเกษตร สืบสาน รักษา ต่อยอด ตามแนวพระราชดำริเศรษฐกิจพอเพียงด้วย “โคก หนอง นา แห่งน้ำใจและความหวัง” สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีการศึกษา 2564 จำนวน 102 แห่ง ประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษา 102 คน และครูแกนนำอารยเกษตรในสถานศึกษา จำนวน 102 คน รวมทั้งสิ้น 204 คน เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ในการพัฒนาสถานศึกษาที่ยั่งยืน เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางพระราชทานอารยเกษตร วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ด้วยร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีการจัดเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น และทำการวิเคราะห์เมทริกซ์

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาสถานศึกษาที่ยั่งยืน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากทั้งสภาพปัจจุบัน ( = 3.61) และสภาพที่พึงประสงค์ ( = 4.21) 2) ผลการประเมินความต้องการจำเป็นมากที่สุดลำดับที่ 1 คือ ด้านการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนรู้ (PNImodified = 0.41) รองลงมา คือ ด้านการพัฒนาบุคลากร (PNI_modified = 0.18) ด้านการประเมินผล (PNI_modified = 0.16) ด้านผู้มีส่วนได้เสียและด้านการมีส่วนร่วม (PNI_modified = 0.11) และด้านการบริหารและจัดการ (PNI_modified = 0.08) ตามลำดับ 3) ผลการศึกษาแนวทางการพัฒนาสถานศึกษาที่ยั่งยืนเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางพระราชทานอารยเกษตร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยวิเคราะห์เมทริกซ์ พบว่า ด้านการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนรู้ อยู่ในส่วนที่ 3 คือ มีการพัฒนาสถานศึกษาอยู่ในระดับควรปรับปรุงเร่งด่วน

แนวโน้มความต้องการในอนาคตของผู้เข้ารับบริการวิชาการ : บทเรียนจากวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล

พรชนก เธียรกิตติ์ธนา, วันวิสาข์ ล้ำตระกูล — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้มุ่งวิเคราะห์แนวโน้มความต้องการเข้ารับบริการวิชาการของผู้เรียนในอนาคต โดยอาศัยข้อมูลเชิงประจักษ์ของวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (MUIC) ระหว่างปี พ.ศ. 2562–2567 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ตลาดแรงงานและระบบการศึกษาเผชิญความเปลี่ยนแปลงจากเศรษฐกิจฐานความรู้ เทคโนโลยีดิจิทัล และปัญญาประดิษฐ์ (AI) ผลการวิเคราะห์เชิงปริมาณพบว่าจำนวนผู้เข้าร่วมหลักสูตรมีการเติบโตต่อเนื่องเฉลี่ยร้อยละ 10–18 โดยเฉพาะในหลักสูตรด้านทักษะแห่งอนาคต ได้แก่ ดิจิทัล การจัดการ ภาวะผู้นำ การสื่อสารข้ามวัฒนธรรม และความยั่งยืน ขณะที่ผลการวิเคราะห์เชิงคุณภาพสะท้อนถึงความต้องการรูปแบบการเรียนรู้ที่ยืดหยุ่น เข้าถึงง่าย นำไปใช้ได้จริง และมุ่งเน้นการรับรองสมรรถนะรูปแบบใหม่ เช่น Micro-credentials และ Microlearning

ผลการสังเคราะห์ข้อมูลงานวิชาการสากลร่วมกับกรณีศึกษา MUIC นำไปสู่การพัฒนา “MiLL Model: MUIC Integrated Lifelong Learning Model” ซึ่งประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) Learning Flexibility การออกแบบการเรียนรู้ที่ยืดหยุ่นและตอบสนองความต้องการของผู้เรียน (2) Strategic Content การพัฒนาเนื้อหายุทธศาสตร์สู่ทักษะแห่งอนาคต และ (3) Organizational Alignment ความสอดคล้องกับความต้องการขององค์กรและตลาดแรงงาน

บทความยืนยันว่ามหาวิทยาลัยไทยจำเป็นต้องเปลี่ยนบทบาทจากผู้ถ่ายทอดองค์ความรู้ไปสู่การเป็น “ผู้สร้างระบบนิเวศการเรียนรู้ตลอดชีวิต” ที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูล เชื่อมโยงตลาดแรงงาน และพัฒนาทักษะเชิงมนุษย์ขั้นสูงที่ AI ไม่สามารถทดแทนได้ ผลการศึกษาจึงมีคุณูปการสำคัญต่อการออกแบบหลักสูตรบริการวิชาการ และยุทธศาสตร์การพัฒนาทุนมนุษย์ของประเทศไทยในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล

เจาะลึกการข่าวความมั่นคงในยุค AI : มุมมองรัฐศาสตร์กับความเป็นจริงในพื้นที่

ภูวดิษฐ์ นันทสกุลสิทธิ์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิชาการนี้มุ่งนำเสนอแนวคิดทางรัฐศาสตร์ เพื่อทำความเข้าใจและประยุกต์ใช้การข่าวกรองด้านความมั่นคง โดยเฉพาะในพื้นที่ท้องถิ่นที่มีความอ่อนไหวทางการเมืองและสังคม การวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่า งานข่าวกรองความมั่นคงมิได้จำกัดอยู่เพียงมิติทางการทหารหรืออธิปไตยของประเทศเท่านั้น แต่ต้องครอบคลุมถึงมิติของ ความมั่นคงของมนุษย์ ความยุติธรรมทางสังคม และการทำความเข้าใจพลวัตของอำนาจในพื้นที่อย่างลึกซึ้ง ในทางรัฐศาสตร์การข่าวกรองถูกมองเป็นกลไกสำคัญของรัฐในการรวบรวม วิเคราะห์ และสรุปข้อมูลเพื่อประกอบการตัดสินใจเชิงนโยบายในระดับท้องถิ่น การข่าวกรองต้องเผชิญกับความท้าทาย จากโครงสร้างอำนาจ การเมืองวัฒนธรรม และความสัมพันธ์ที่ไม่ไว้วางใจกันระหว่างรัฐกับประชาชน บทความนี้จึงเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการ ผนวกมุมมองเชิงคุณภาพ จากรัฐศาสตร์เข้ากับกระบวนการข่าวกรอง เพื่อให้การรับรู้สถานการณ์ในพื้นที่เป็นไปตามความเป็นจริง ลดความคลาดเคลื่อนในการตีความ และส่งเสริมการสร้าง ความไว้วางใจ ระหว่างรัฐกับชาวบ้าน การทำความเข้าใจโครงสร้างการเมืองท้องถิ่น วัฒนธรรมทางการเมือง และบทบาทของผู้นำท้องถิ่น จึงเป็นสิ่งสำคัญยิ่งในการกำหนดรูปแบบและผลสำเร็จของการข่าวกรองความมั่นคง บทความนี้ยังได้วิเคราะห์ความท้าทายใหม่ในยุคปัญญาประดิษฐ์โดยมองว่า เอไอ เป็นทั้งโอกาสในการเพิ่มประสิทธิภาพการวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ และเป็นภัยคุกคามร้ายแรงผ่านการก่อสงครามข้อมูล และการสร้างข้อมูลบิดเบือนที่แนบเนียน มุมมองทางรัฐศาสตร์ชี้ว่า การใช้เอไอในการข่าวกรองต้องคำนึงถึง ความชอบธรรมของรัฐ สิทธิของพลเมือง และประเด็นเรื่อง อำนาจข้อมูลรัฐ จึงจำเป็นต้องมีการ กำกับดูแล เทคโนโลยีเอไออย่างโปร่งใสและมีหลักจริยธรรม เพื่อป้องกันการสร้าง อคติ ที่ฝังในระบบ ซึ่งอาจนำไปสู่การเลือกปฏิบัติหรือทำลายความไว้วางใจในท้องถิ่น การทำความเข้าใจมิติทางรัฐศาสตร์เหล่านี้เป็นหัวใจสำคัญในการพัฒนายุทธศาสตร์การข่าวกรองความมั่นคงที่มีประสิทธิภาพ ยุติธรรม และยั่งยืนในระดับท้องถิ่น ซึ่งจะนำไปสู่การเสริมสร้างความมั่นคงของชาติในภาพรวม

การทุเลาการบังคับตามกฎหรือคำสั่งทางปกครองกับการบรรเทาทุกข์ชั่วคราว

ลักขณา ดวงตาทิพย์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้นำเสนอการพิจารณาเกี่ยวกับการใช้อำนาจของศาลปกครองในการมีคำสั่งกำหนดมาตรการหรือวิธีการใด ๆ เพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราวก่อนการพิพากษา ทั้งนี้มาตรา 66 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 ได้บัญญัติให้ศาลมีอำนาจกำหนดมาตรการหรือวิธีการชั่วคราว ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยระเบียบของที่ประชุมใหญ่ตุลาการในศาลปกครองสูงสุด ซึ่งระเบียบของที่ประชุมใหญ่ตุลาการในศาลปกครองสูงสุด ว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2543 หมวด 5 ได้กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการชั่วคราวก่อนการพิพากษาแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 การทุเลาการบังคับตามกฎหรือคำสั่งทางปกครอง อันจะมีผลเป็นการชะลอหรือระงับการบังคับตามผลของกฎหรือคำสั่งทางปกครองไว้เป็นการชั่วคราว และส่วนที่ 2 การบรรเทาทุกข์ชั่วคราว เป็นกรณีศาลมีคำสั่งกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองอย่างใด ๆ เพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราวก่อนการพิพากษาหรือกำหนดวิธีการ เพื่อคุ้มครองประโยชน์ของผู้ขอในระหว่างการพิจารณาหรือเพื่อบังคับตามคำพิพากษาได้ ซึ่งแม้ทั้งสองมาตรการจะมีวัตถุประสงค์ที่คล้ายคลึงกัน แต่มีรายละเอียด หลักเกณฑ์ และวิธีการที่แตกต่างกัน

อุเบกขาทางการเมืองสู่การตื่นตัวทางการเมืองรูปแบบใหม่ของเยาวชนไทย

Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้วิเคราะห์พลวัตทางการเมืองที่นำหลักพุทธธรรมมาร่วมวิเคราะห์ในปรากฎการณ์ทางการเมือง โดยได้นำหลักพรหมวิหาร 4 โดยเฉพาะ อุเบกขา ซึ่งเป็นหลักที่ส่งเสริมให้ประชาชนมีจิตใจสงบเย็น ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งที่เกิดขึ้นจากการยั่วยุจากสิ่งแวดล้อมในสังคม หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นการฝึกใจให้มีความสมดุลและความสงบในทุกสถานการณ์หรือภาวะการวางเฉยทางการเมือง ไปสู่การตื่นตัวทางการเมืองรูปแบบใหม่ ในกลุ่มเยาวชนไทย โดยศึกษาสภาวะอุเบกขาในอดีตที่ประชาชนมีพฤติกรรมทางการเมืองที่ไม่สนใจ ไม่แสดงแสดงความคิดเห็นหรือไม่เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมือง รวมไปถึงการออกเสียงเลือกตั้ง การไม่ติดตามข่าวสารในประเด็นทางการเมือง จนนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ทำให้เกิดการตื่นตัวทางการเมืองที่แตกต่างจากเดิม ทว่า การนิ่งเฉยทางการเมืองมีทั้งด้านบวกและด้านลบ อาจกล่าวได้ว่าการนิ่งเฉยเป็นการป้องกันตัวเองออกจากความขัดแย้ง แต่ในทางกลับกันอาจจะเกิดการชะงักงันทางการเมืองเพราะไม่มีประชาชนสนับสนุนหรือการแสดงออกทางการเมืองเพื่อสนับสนุนประเด็นสำคัญในสังคม โดยเฉพาะกลุ่มเยาวชน การนิ่งเฉยอาจมองว่าเป็นการหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบต่อสังคม แต่ในอีกแง่มุมอาจเป็นการส่งสัญญาณเตือนถึงความหวาดกลัวต่อความขัดแย้งของผู้มีอิทธิพลทางการเมือง

บทความนี้ชี้ให้เห็นว่าการตื่นตัวทางการเมืองรูปแบบใหม่ของเยาวชนไทยมีลักษณะเฉพาะ ได้แก่ การใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการเคลื่อนไหว การให้ความสำคัญกับประเด็นทางสังคมที่หลากหลาย และการแสวงหาแนวทางการเมืองที่เน้นการมีส่วนร่วมและการกระจายอำนาจ ดังนั้น การเข้าใจในเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้นอาจจะช่วยให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องหรือผู้ที่สนใจสามารถนำประเด็นที่ปรากฏในบทความ ไปเป็นข้อมูลในการส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับแนวคิดอภิปัญญาเพื่อการบรรลุผลลัพธ์การเรียนรู้

ระวีวรรณ แก้ววิทย์ — Thu, 26 Feb 2026 00:00:00 +0700

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบูรณาการหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่สัมพันธ์กับการเรียนรู้และหลักการทางทางอภิปัญญาเพื่อนำไปสู่การรู้คิดในความคิดของตนและการตระหนักรู้ในตนเอง ทำให้ผู้เรียนรู้ตัวและมีสติสามารถเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพและบรรลุผลลัพธ์การเรียนรู้ได้ตามคาดหวัง เนื้อหาในบทความนี้ประกอบด้วย 1) หลักพุทธรรมกับการเรียนรู้ ได้แก่ การศึกษาหลักอิทธิบาท 4 กับการเรียนรู้ และการศึกษาปัจจัยที่ทำให้เกิดสัมมาทิฏฐิ 2) หลักการความหมายและองค์ประกอบทางอภิปัญญา 3) การวัดประเมินผลลัพธ์การเรียนรู้เพื่อการพัฒนาผู้เรียน 4) กระบวนการส่งเสริมการเรียนรู้ที่สร้างผลลัพธ์ 5) ความสัมพันธ์ของอิทธิบาท 4 กับแนวคิดทางอภิปัญญา 6) การสร้างพลังการเรียนรู้ 7) สรุปองค์ความรู้และกรอบแนวคิด และ 8) บทสรุปและข้อเสนอแนะ ผลจากการศึกษาพบว่าหลักอิทธิบาท 4 และสัมมาทิฎฐิส่งเสริมให้ผู้เรียนรู้มีความสามารถทางอภิปัญญาได้โดยการทบทวนความรู้สึกและความคิดในระดับจิตใจอย่างมีสติผ่านการสะท้อนคิดด้วยตนเอง ส่งผลให้ผู้เรียนรู้สามารถปรับกระบวนการคิดและการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมศักยภาพการเรียนรู้ของตนเองให้ดียิ่งขึ้น