วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร

The Development of a Model for Farmers’ Intention to Use Low-Carbon Agricultural Technology in Mianyang City, Sichuan Province, People’s Republic of China

Lanming Lin — 2026-04-30

This study employed a mixed-methods research design with the following objectives: (1) To study the level of importance of subjective norms, information and access to information, perceived ease of use, perceived benefits of using technology, and the intention to adopt environmentally friendly technology. (2) To examine the relationships between subjective norms, information and access to information, perceived ease of use, perceived benefits of using technology, and their impact on the intention to adopt environmentally friendly technology. And (3) To explore the model of intention to use environmentally friendly technology. For the quantitative phase, the sample consisted of 500 farmers selected through accidental sampling from five districts of Mianyang: (1) Peicheng District, (2) Anzhou District, (3) Santai County, (4) Yanting County, and (5) Pingwu County. Data were collected using questionnaires and analyzed through descriptive statistics, inferential statistics, and structural equation modeling. For the qualitative phase, the participants included 25 farmers drawn from the same five districts, selected through snowball sampling. Data were collected using semi-structured interviews and analyzed through content analysis.

The findings revealed that: (1) the latent variable with the highest level of importance was the intention to adopt low-carbon technologies, followed by perceived usefulness, perceived ease of use, information and access to information, and subjective norms; (2) the factor most strongly associated with the model of farmers’ intention to adopt low-carbon technologies in Mianyang was subjective norms, followed by information and access to information, perceived ease of use, and perceived usefulness; and (3) the newly developed causal structural model influencing farmers’ intention to adopt low-carbon technologies in Mianyang comprised five components, with the number of observed variables increased from 12 to 15 by adding items consistent with theoretical criteria. Organize activities to enhance knowledge and support from community leaders. The government should create learning centers and a digital platform with incentives.

A Multidimensional Model of Career Choice among University Students in Shaanxi Province, China

Wanzhao Feng — 2026-04-30

This study aims to (1) develop a multidimensional model of factors influencing career choice among public university students in Shaanxi Province. (2) to validate the measurement scales for the study variables using EFA and CFA. test the effects of the six predictors on career choice and assess the model’s explained variance. (3) to test the effects of the six predictors on career choice and assess the model’s explained variance. A quantitative survey design was employed. The research population comprised third- and fourth-year undergraduates from five public universities in Shaanxi Province. Measurement scales for seven latent constructs—teacher support, university career service support, attitude toward career choice, self-efficacy, motivation, peer support, and career choice outcomes—were developed and refined through expert review and a pilot test. Stratified random sampling yielded 400 valid responses. Data were analyzed using SPSS and AMOS, including descriptive statistics, reliability analysis (Cronbach’s alpha), exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, Pearson correlation analysis, and multiple regression to examine measurement quality and test the proposed model.

The research result was found that: (1) The measurement model showed satisfactory psychometric properties, with Cronbach’s alpha values above 0.76, acceptable KMO values, clear factor structures, and excellent overall fit indices in CFA (e.g., CFI = 0.983; RMSEA = 0.018). (2) Descriptive results indicated moderately high levels of perceived institutional/peer support and internal psychological resources, while career choice outcomes were only moderately crystallized; a majority of students reported unclear career plans. (3) Regression analysis confirmed that all six predictors had significant positive effects on career choice, jointly explaining 49.4% of the variance (R² = 0.494). Teacher support and university career service support were the strongest determinants, followed by self-efficacy, motivation, peer support, and attitude.

From Awareness to Engagement: A Comparative Study of Public Relations Communication for Deaf Communities in China and Thailand

Yifan Liang — 2026-04-30

This study examines how public relations (PR) communication supports Deaf and hard-of-hearing inclusion in China and Thailand, focusing on the pathway from awareness to participation and empowerment. Given a deliberate design imbalance, the study combines primary focus-group evidence from China with a desk-based review of publicly available Thai communication materials; therefore, the Thailand-side findings are used to interpret communication ecology and institutional/community messaging practices rather than Deaf lived experience. Specifically, it aims: 1) to study how PR campaigns, policies, and media practices shape public views of Deaf inclusion, with focus on narrative framing, representation, and accessibility features; 2) to compare institutional and community-based communication models in China and Thailand, with focus on how government agencies, NGOs, schools, and Deaf-led organizations work together or act differently when promoting media accessibility and participation; 3) to develop an easy-to-apply framework for inclusive PR in Asia that links cultural-linguistic foundations with assistive technology and institutional-community communication levels; and 4) to investigate how different national and community communication systems help turn visibility into meaningful involvement and agency among Deaf communities. Using a qualitative cross-national design, the study draws on three focus groups with Deaf community members in China and a review of publicly available Thai communication materials, supported by related academic and news sources. Data were organized through descriptive thematic comparison to identify shared and divergent patterns in policy communication, media accessibility, technology use, and sign-language-based cultural participation. A concise comparative framework was then developed and applied to interpret how institutional and community actors shape inclusive communication ecosystems across both contexts.

The research results were found as follows: 1) PR narratives and accessibility features shape public understanding of Deaf inclusion by linking representation with participation and cultural recognition. 2) China and Thailand show different multi-actor models: China emphasizes policy-led institutional coordination and scaled accessibility technologies, while Thailand emphasizes community-led, sign-language-centered cultural communication. 3) The proposed inclusive PR framework—connecting institutional PR, media access, and cultural participation—offers a practical lens for cross-national comparison in Asia. 4) Sustainable empowerment is strongest when structural accessibility and cultural-linguistic support develop together, enabling co-creation and Deaf agency beyond awareness.

Development of an Interdisciplinary Music Teaching Manual for High School Students at Chengdu Arts and Sports Middle School

Gou Mengyao — 2026-04-30

This study aims to: (1) examine the current status and practical needs of interdisciplinary music education at Chengdu Arts and Sports Middle School through document analysis, classroom observation, and interviews with teachers and administrators; (2) collect expert and teacher perspectives on interdisciplinary aesthetic education and cross-media music teaching through in-depth interviews, in order to inform the theoretical and practical design of the study; (3) construct a Music-Led Interdisciplinary Aesthetic Framework (MLIAF) and develop an interdisciplinary music teaching manual for upper secondary students based on this framework; and (4) implement the teaching manual in real classroom settings and evaluate its feasibility, propriety, and educational effectiveness in terms of students’ aesthetic comprehension, emotional expression, cultural cognition, and cross-media meaning-making. Guided by interdisciplinary education theory, multimodal learning theory, and aesthetic education principles, this study integrates music with visual arts, literature, and history through three thematic modules. A mixed-methods approach was employed, including needs analysis, qualitative inquiry, instructional material development, classroom implementation, and expert evaluation. The findings indicate that the MLIAF-based teaching manual effectively addresses institutional and pedagogical needs, enhances students’ engagement and aesthetic learning, and demonstrates strong practical value for school-based interdisciplinary aesthetic education.

การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาตามหลักสติปัฏฐาน 4 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน

อุทัย แก้วเพชร — 2026-04-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาตามหลัก สติปัฏฐาน 4 และเพื่อศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักสติปัฏฐาน 4 กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน ที่เรียนรายวิชาพระพุทธศาสนา ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 302 คน ด้วยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แผนการจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนา ตามหลักสติปัฏฐาน 4 แบบวัดผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนา ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และแบบประเมินคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักเรียน ตามหลักสติปัฏฐาน 4 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบ t-test dependent

ผลวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักสติปัฏฐาน 4 มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) หลักการ ของรูปแบบการสอน (2) วัตถุประสงค์ของรูปแบบการสอน (3) เนื้อหาสาระการจัดการเรียนรู้ (4) กระบวนการจัดการเรียนรู้ตามหลักสติปัฏฐาน 4 (4 ฐานการเรียนรู้) ประกอบด้วย ฐานกาย-เตรียมพร้อม ฐานเวทนา-รับรู้ ฐานจิต-จดจ่อ และฐานธรรม-เข้าใจ และ (5) การวัดผลประเมินผล 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน หลังการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนา โดยใช้รูปแบบ การจัดการเรียนรู้ตามหลักสติปัฏฐาน 4 สูงกว่าก่อนการเรียนรู้ และสูงกว่าเกณฑ์ที่ระดับร้อยละ 75 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักเรียนตามหลักสติปัฏฐาน 4 หลังการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนา ตามหลักสติปัฏฐาน 4 สูงกว่าก่อนการเรียนรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05

อนาคตภาพคุณลักษณะของครูคณิตศาสตร์โรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในทศวรรษหน้า (พ.ศ. 2565-2574)

วิชชุตา คลังกลาง — 2026-04-30

บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณลักษณะของครูคณิตศาสตร์โรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในทศวรรษหน้า (พ.ศ.2565-2574) ด้วยระเบียบวิธีวิจัยอนาคตแบบเดลฟายและชาติพันธุ์วรรณา จำนวน 3 รอบ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก คือ ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 21 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ 1) แบบสัมภาษณ์อนาคตภาพคุณลักษณะของครูคณิตศาสตร์โรงเรียนมัธยมศึกษา จำนวน 8 ประเด็น มีค่าความสอดคล้อง 1.00 และ 2) แบบสอบถามอนาคตภาพคุณลักษณะของครูคณิตศาสตร์โรงเรียนมัธยมศึกษา จำนวน 55 ประเด็น การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ 1) ค่ามัธยฐาน 2) ค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ และ 3) การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า อนาคตภาพคุณลักษณะของครูคณิตศาสตร์โรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในทศวรรษหน้า (พ.ศ.2565-2574) ประกอบด้วย 7 ด้าน 55 คุณลักษณะ คือ 1) ด้านภาวะผู้นำทางวิชาการ 8 คุณลักษณะ 2) ด้านความรู้ความเชี่ยวชาญในศาสตร์ที่สอน 10 คุณลักษณะ 3) ด้านความเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้ 7 คุณลักษณะ 4) ด้านการใช้ภาษาและการถ่ายทอดความรู้ 7 คุณลักษณะ 5) ด้านนวัตกรรมและเทคโนโลยี 9 คุณลักษณะ 6) ด้านการวิจัยเพื่อพัฒนาผู้เรียน 8 คุณลักษณะ และ 7) ด้านคุณธรรม จริยธรรม และการเป็นแบบอย่างที่ดี 6 คุณลักษณะ

กลไกในการยุติความรุนแรงในครอบครัว

ศุภณัฐ เพิ่มพูนวิวัฒน์ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์ ปัจจัยที่นำมาสู่ความรุนแรง และมาตรการป้องกัน–ยุติความรุนแรงในครอบครัว 2) เสนอแนะกลไกและแนวทางที่เหมาะสมในการป้องกันและยุติความรุนแรงในครอบครัว งานวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน ทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ประกอบด้วยการศึกษาจากเอกสารและกฎหมายที่เกี่ยวข้อง การสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่มใน 5 จังหวัดกลุ่มเป้าหมาย และการสำรวจด้วยแบบสอบถามจำนวน 2,000 ชุด โดยใช้การสุ่มตัวอย่างตามหลักความน่าจะเป็น การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาและสถิติเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า ความรุนแรงในครอบครัวเป็นปัญหาที่พบได้ในทุกชุมชนและทุกสถานะทางสังคม รูปแบบความรุนแรงครอบคลุมทั้งด้านร่างกาย จิตใจ และเพศ โดยผู้ถูกกระทำส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง เด็ก และผู้สูงอายุ ปัญหามักถูกซ่อนเร้นเนื่องจากความอับอายและการไม่รู้สิทธิ ทำให้ตัวเลขการรายงานต่ำกว่าความเป็นจริง ขณะเดียวกันคนรอบข้างจำนวนมากมีท่าทีเพิกเฉยเพราะมองว่าเป็น “เรื่องในครอบครัว” ปัจจัยที่นำไปสู่ความรุนแรงแบ่งได้เป็น 3 ระดับ ได้แก่ ระดับปัจเจกบุคคล (การใช้สุราและสารเสพติด ภาวะอารมณ์ฉุนเฉียว โรคทางระบบประสาท การเลียนแบบพฤติกรรม และความเครียดจากปัญหาเศรษฐกิจ) ระดับครอบครัว (โครงสร้างอำนาจไม่เท่าเทียม การเลี้ยงดูที่ใช้ความรุนแรง การขาดการสื่อสาร และสภาพแวดล้อมคับแคบ) และระดับชุมชนและสังคม (ค่านิยมชายเป็นใหญ่ การไม่ยอมรับความหลากหลายทางเพศ การเพิกเฉยต่อความรุนแรง มาตรการรัฐที่ไม่เข้มแข็ง และผลกระทบจากสื่อ)

มาตรการที่มีอยู่ในปัจจุบันยังขาดการบูรณาการของหน่วยงาน กฎหมายขาดความชัดเจน การบังคับใช้ไม่เข้มแข็ง และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังมีข้อจำกัดด้านองค์ความรู้ และทรัพยากร ทำให้การคุ้มครองและช่วยเหลือผู้ถูกกระทำไม่ครอบคลุมเพียงพอ จึงเสนอให้จัดการปัญหาอย่างเป็นระบบและองค์รวม ตั้งแต่ระดับบุคคล ครอบครัว ชุมชน จนถึงระดับนโยบายรัฐ ผ่านการสร้างความตระหนักรู้ การพัฒนาทักษะชีวิตและ การเลี้ยงดูที่ไม่ใช้ความรุนแรง การสร้างเครือข่ายเฝ้าระวังในชุมชน การใช้เทคโนโลยีและ AI สนับสนุนการป้องกันและเฝ้าระวัง และการออกแบบกลไกระบบ 3 ระยะ ได้แก่ ระยะก่อนเกิดเหตุ ระยะขณะเกิดเหตุ และระยะหลังเกิดเหตุ ควบคู่กับการบูรณาการบทบาทของหน่วยงานรัฐ ภาคประชาสังคม และทีมสหวิชาชีพ เพื่อการจัดการกับความรุนแรงในครอบครัวได้อย่างเหมาะสม

แนวทางการวางแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของกลุ่มวัยทำงาน ในกรุงเทพมหานคร

สุกัญญา ศิริโท — 2026-04-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์การวางแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของกลุ่มวัยทำงานในกรุงเทพมหานครจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคลและเศรษฐกิจ 2) เพื่อศึกษาทักษะทางการเงินและการตั้งเป้าหมายในการดำเนินชีวิตที่ส่งผลการวางแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดี และ 3) เพื่อวิเคราะห์และนำเสนอแนวทางการวางแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดี โดยใช้วิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง วัยทำงานอายุระหว่าง 20-60 ปี ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 660 ตัวอย่าง ได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้นตาม 6 กลุ่มเขต (รวม 50 เขต) ในกรุงเทพมหานคร โดยใช้หลักความน่าจะเป็น สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติพรรณนา ค่าความถี่ ค่าร้อยละ วิเคราะห์ความแตกต่างของความคิดเห็นเกี่ยวกับการวางแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของกลุ่มวัยทำงานในกรงุเทพมหานคร โดยการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความคิดเห็นสองกลุ่ม (t-test) วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และหาความแตกต่างรายคู่ด้วยสถิติ LSD แต่ถ้าค่าp-value น้อยกว่าหรือเท่ากับ .05 จะทำการทดสอบด้วย Welch Test และหาความแตกต่างรายคู่ด้วยสถิติ Dunnett T3 ใช้วิธีการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ (Multiple regression analysis: MRA) การวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) สรุปประเด็นต่าง ๆ ที่ได้รับจาการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-dept interview) โดยแยกประเด็นวิเคราะห์และแยกตามกลุ่มผู้ให้สัมภาษณ์ นำผลที่ได้มาใช้ประกอบการสังเคราะห์ และข้อมูล เชิงปริมาณ สรุปแต่ละปัจจัยนำมาเพื่อวิเคราะห์และนำเสนอแนวทางการวางแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิต ที่ดีของกลุ่มวัยทำงานในกรุงเทพมหานคร

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการวิเคราะห์ปัจจัยส่วนบุคคลและเศรษฐกิจโดยรวม พบว่า การวางแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีของกลุ่มวัยทำงานในกรุงเทพมหานครแตกต่างกันตามปัจจัยเพศ อายุ ระดับการศึกษา สถานภาพ ภาระอุปการะบุคคลอื่น และกลุ่มเขตในกรุงเทพมหานคร แตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ขณะที่ปัจจัยอาชีพหลัก รายได้เฉลี่ยต่อเดือน และภาระหนี้สิน แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2) ผลการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ พบว่า ปัจจัยทักษะทางการเงินและการตั้งเป้าหมายในการดำเนินชีวิตส่งผลต่อการวางแผนแผนทางการเงินเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีโดยภาพรวม ได้ร้อยละ 62.4 (Adjusted R² = .624) โดยมีปัจจัยด้านพฤติกรรมทางการเงิน เป้าหมายด้านความมั่นคงทางการเงิน เป้าหมายด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิต และเป้าหมายด้านการพัฒนาตนเอง แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) แนวทางการให้ความรู้และสร้างแรงจูงใจด้านการเงินแบบ “เฉพาะกลุ่ม” โดยคำนึงถึงเพศ สถานภาพ รายได้ อาชีพ และพื้นที่

การพัฒนารูปแบบการจัดการโรงแรมขนาดเล็ก เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่

โชคดี เกตสัมพันธ์ — 2026-04-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรคของการจัดการโรงแรมขนาดเล็ก และ 2. เพื่อนำเสนอรูปแบบการจัดการโรงแรมขนาดเล็กไว้รองรับนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เจาะลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ประกอบด้วย ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่, นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่, สาธารณสุขจังหวัดเชียงใหม่ ท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่, ผู้แทนหอการค้าเชียงใหม่ และผู้ประกอบการโรงแรมขนาดเล็กในจังหวัดเชียงใหม่ 5 คน รวม 10 คน วิเคราะห์ผลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1. ปัญหาและอุปสรรคของการจัดการโรงแรมขนาดเล็ก คือ 1.1) ปัญหาด้านมาตรฐานและคุณภาพการบริการ 1.2) ปัญหาด้านกฎหมายและการรับรองมาตรฐาน 1.3) ปัญหาด้านสุขอนามัยและความปลอดภัย 1.4) ปัญหาด้านการตลาดและการแข่งขัน 1.5) ปัญหาด้านสิ่งแวดล้อม 1.6) อุปสรรคด้านการบริหารจัดการ 1.7) อุปสรรคด้านการเงินและแหล่งทุน 2. รูปแบบการจัดการต้องผสมผสานมาตรฐานการบริการที่เข้มข้น การเชื่อมโยงกับท้องถิ่น การนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้ในการบริหารจัดการและการตลาดอย่างมีประสิทธิภาพ ตลอดจนมีจิตสำนึกต่อสิ่งแวดล้อมและสังคม ผสมผสานอัตลักษณ์ท้องถิ่น เข้าร่วมระบบมาตรฐานอย่างเข้มแข็ง ใส่ใจธรรมาภิบาลธุรกิจ มีเทคโนโลยีที่ตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลง และมีจิตสำนึกต่อสิ่งแวดล้อม ภายใต้ความร่วมมือแบบพหุภาคีทั้งรัฐ เอกชน และชุมชนในท้องที่อย่างแท้จริง

การยกระดับคุณภาพการผลิตและพัฒนาสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่สู่ยุคนิวนอร์มัล

ชาญณรงค์ วิเศษสัตย์ — 2026-04-30

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่ และ 2) เพื่อศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่ ดำเนินการวิจัย 4 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาข้อมูลพื้นฐานและแนวคิดในการพัฒนาสรรมถนะนวัตกรรมทางการศึกษาของครูรุ่นใหม่ ระยะที่ 2 พัฒนาและหาคุณภาพรูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่ ระยะที่ 3 ทดลองใช้รูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่ ระยะที่ 4 ศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่ เครื่องมือวิจัย ได้แก่ รูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่ แบบสังเกต แบบสอบถาม และ แบบสัมภาษณ์ กลุ่มเป้าหมาย คือ ครูรุ่นใหม่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 120 คน ซึ่งได้มาโดยการการเลือกแบบเจาะจง สถิติที่ใช้คือสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการศึกษาพบว่า 1. รูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมทางการศึกษาเป็นการออกแบบการสอนที่มุ่งส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมทางการศึกษาสำหรับครูรุ่นใหม่ มี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) หลักการแนวคิดและทฤษฎีพื้นฐาน 2) วัตถุประสงค์ 3) ขั้นตอนการเรียนรู้ 4) ระบบสังคม 5) หลักการตอบสนอง และ 6) ระบบสนับสนุน ทั้งนี้ได้สังเคราะห์ขั้นตอนการจัดการเรียนรู้เป็น 6 ขั้น คือ ขั้นกำหนดเป้าหมาย ขั้นระดมสมอง ขั้นออกแบบนวัตกรรม ขั้นสะท้อนนวัตกรรม ขั้นจัดการเรียนรู้ และขั้นประเมินผล 2. สมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาของครูรุ่นใหม่ที่ได้รับการส่งเสริมโดยใช้รูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมสมรรถนะนวัตกรรมการศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับสูง เมื่อพิจารณารายด้านพบว่าการนำเสนอแนวคิด การตีความบริบท การสะท้อนแนวคิด การประเมินความสำเร็จมีระดับสรรมถนะอยู่ในระดับสูง ส่วนการสร้างแนวคิด การร่วมมือกับผู้อื่นมีระดับสรรมถนะอยู่ในระดับปานกลาง

การพัฒนาระบบและกลไกในการขับเคลื่อนศูนย์พัฒนาครอบครัวในชุมชนเมืองต้นแบบ โดยการมีส่วนร่วมของ "บวร" : กรณีศึกษาเขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร

ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์ — 2026-04-30

การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) สร้างและพัฒนาระบบและกลไกในการขับเคลื่อนศูนย์พัฒนาครอบครัวในชุมชนเมืองต้นแบบโดยการมีส่วนร่วมของพลัง “บวร” และ (2) ขยายผลการขับเคลื่อนศูนย์พัฒนาครอบครัวในชุมชนเมืองต้นแบบในพื้นที่เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) ดำเนินการตามวงจร PAOR ครอบคลุม 10 กิจกรรมหลัก กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วย ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 38 คน (ผู้นำชุมชน ศาสนา หน่วยงานรัฐ สหวิชาชีพ และอาสาสมัคร) คณะทำงานเพื่อขับเคลื่อนศูนย์ฯ 12 คน และผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในพื้นที่ 110 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม การสังเกตการณ์ การประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยอุปนัยวิธีและตรวจสอบข้อมูลสามเส้า

ผลการวิจัย พบว่า (1) การพัฒนาระบบและกลไกก่อให้เกิดนวัตกรรมทางสังคมในรูปแบบ “ราษฎร์บูรณะศีล–บวรโมเดล” ซึ่งเป็นระบบนิเวศการคุ้มครองครอบครัวเชิงรุกโดยมีวัดเป็นศูนย์กลาง (Hub) ขับเคลื่อนผ่าน 3 ระบบหลัก (เครือข่าย, บุคลากร, การจัดการ) และ 4 กลไกการทำงาน (พื้นที่ปลอดภัย, เฝ้าระวัง, ปฏิบัติการสังคม, ยกระดับความยั่งยืน) (2) การนำโมเดลไปปฏิบัติจริงสามารถสร้างระบบนิเวศ ความปลอดภัยที่เป็นรูปธรรม ปรับเปลี่ยนรูปแบบจากเชิงรับสู่เชิงรุกผ่านเครือข่ายชุมชนและเทคโนโลยีดิจิทัล โดยผลการประเมินความพึงพอใจภาพรวมอยู่ในระดับมาก (4.48) ภาคีเครือข่ายและทีมสหวิชาชีพมีฉันทามติเห็นด้วยกับการเน้นพัฒนาศักยภาพคน (Software) และทักษะการระงับเหตุเชิงรุกของพี่เลี้ยงชุมชน ส่งผลให้ชุมชนและวัดสามารถบริหารจัดการศูนย์ฯ ได้ด้วยตนเองอย่างยั่งยืน

องค์ความรู้ใหม่จากการวิจัยคือ “RBS Model” (Rat Burana Sil–Baworn Model) ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ รากฐาน พื้นที่นวัตกรรมเชื่อมรอยต่อ และสถาปัตยกรรมความปลอดภัยทางสังคม (4S) โดยมีข้อเสนอแนะให้ภาครัฐส่งเสริมบทบาทวัดในเขตเมืองเป็นพื้นที่กลางทางสังคมเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งของสถาบันครอบครัวอย่างเป็นรูปธรรม

การมีส่วนร่วมและความตระหนักรู้ของประชาชนในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กรณีศึกษาป่าชายเลนในพื้นที่ตำบลนาเกลือ อำเภอเมืองพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ

ณพิชญา หนูเกื้อ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการอนุรักษ์ป่าชายเลนในพื้นที่ตำบลนาเกลือ อำเภอเมืองพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ประชาชนในตำบลนาเกลือ จำนวน 390 คน ขนาดของกลุ่มตัวอย่างกำหนดโดยใช้สูตรยามาเน่ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และวิเคราะห์การวิเคราะห์ถดถอยพหุ

ผลการวิจัยพบว่า 1) การอนุรักษ์ป่าชายเลน ขึ้นอยู่กับ ศักยภาพของชุมชน ประกอบด้วย ความรู้ความเข้าใจ การประสานงานภายในชุมชน และการประสานกับหน่วยงานภายนอก 2) การอนุรักษ์ป่าชายเลน ขึ้นอยู่กับ การตระหนักรู้ ประกอบด้วย ความรู้สึกที่ต้องการแก้ไขปัญหา และการเข้าร่วมกิจกรรม 3) การอนุรักษ์ป่าชายเลน ขึ้นอยู่กับ การมีส่วนร่วมของประชาชน ประกอบด้วย ส่วนร่วมรับผลประโยชน์ และส่วนร่วมในการประเมินผล 4) การอนุรักษ์ป่าชายเลน ขึ้นอยู่กับ การสนับสนุนจากภาครัฐ ประกอบด้วย ด้านความรู้และวิธีการจัดการ และด้านงบประมาณ 5) การอนุรักษ์ป่าชายเลน ขึ้นอยู่กับ การบริหารจัดการ ประกอบด้วยการบริหารของหน่วยงานไม่สังกัดรัฐ การบริหารของหน่วยงานระหว่างประเทศ และการบริหารของหน่วยงานภาคเอกชน 6) ในภาพรวม การอนุรักษ์ป่าชายเลน ขึ้นอยู่กับ ศักยภาพของชุมชน การตระหนักรู้ การมีส่วนร่วมของประชาชน และการสนับสนุนจากภาครัฐ

การบริหารจัดการโคกหนองนาสันติศึกษาโมเดลเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน โดยพุทธสันติวิธี

นพพล คำลือฤทธิ์ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) ศึกษาวิเคราะห์บริบท สภาพปัญหา สาเหตุ ผลกระทบ ความต้องการจำเป็น และแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการโคกหนองนาสันติศึกษาโมเดลเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนโดยพุทธสันติวิธี 2) พัฒนารูปแบบการบริหารจัดการดังกล่าว และ 3) นำเสนอผลลัพธ์ของการดำเนินงาน งานวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research)พื้นที่วิจัยเกษตรกรต้นแบบที่บริหารจัดการโคกหนองนา ดิน น้ำ ลม ป่า อาหาร สมบูรณ์ในอำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ ตามกรอบอริยสัจโมเดล ใช้กระบวนการบันได 9 ขั้น ศึกษาจากพื้นที่จริงด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก การวิพากษ์กระบวนการวิจัย และการลงมือปฏิบัติ เพื่อบูรณาการแนวคิดสมัยใหม่กับหลักพุทธธรรมในการออกแบบกระบวนการบริหารจัดการโคกหนองนา กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญประกอบด้วย พระสงฆ์ 1 รูป นักวิชาการ 2 คน และปราชญ์ชาวบ้าน/เกษตรกร 7 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1) พื้นที่อยู่นอกเขตชลประทาน ประสบภัยแล้งซ้ำซาก ขาดแคลนน้ำเพื่อการเกษตร พึ่งพาปุ๋ยเคมีสูง ทำให้ต้นทุนเพิ่มและเกิดหนี้สิน อีกทั้งขาดความรู้ด้านการจัดการดินและน้ำ การนำโคกหนองนาสันติศึกษาโมเดลช่วยแก้ปัญหาได้ด้วยการจัดการทรัพยากรอย่างสมดุล ได้แก่ ดิน น้ำ ลม ป่า และอาหาร ควบคู่กับการพัฒนาองค์ความรู้ การปรับ Mindset และทัศนคติ พร้อมลงมือทำอย่างเป็นรูปธรรม 2) การ บูรณาการหลัก “อุ อา กะ สะ” ได้แก่ อุฏฐานสัมปทา อารักขสัมปทา กัลยาณมิตตตา และสมชีวิตา ทำให้การบริหารจัดการทรัพยากรมีทิศทางชัดเจน เกิดความร่วมมือในชุมชน เสริมสร้างความมั่นคงทางอาหาร และยกระดับคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืน 3) การพัฒนารูปแบบ PRANGKU Model ภายใต้แนวคิด “น้ำดี น้ำพอ น้ำใจ พอใจ” ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ คือ ปรัชญา ทรัพยากร เกษตรกรรม ธรรมชาติ การเติบโต ความรู้ และความสามัคคี ก่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ เสริมสร้างความเอื้ออาทรและสันติภาพในชุมชน นำไปสู่ “หัวใจแห่งโคกหนองนา” เพื่อความสุข สงบ และยั่งยืนร่วมกัน

การบูรณาการความร่วมมือเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพความปลอดภัย สำหรับนักท่องเที่ยวเมืองพัทยา

ศิรดารัตน์ อภิกิตต์รัตนพร — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอแนวทางการบูรณาการความร่วมมือ ระหว่างหน่วยงานและภาคส่วนที่เกี่ยวข้องเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการดูแลรักษาความปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยว เมืองพัทยา การวิจัยเชิงคุณภาพ ดำเนินการสัมภาษณ์เจาะลึกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ประกอบด้วย 1) ผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรีหรือผู้แทน 2) นายกเมืองพัทยาหรือผู้แทน 3) ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวจังหวัดชลบุรี 4) ท่องเที่ยวจังหวัดชลบุรี 5) ผู้กำกับสถานีตำรวจเมืองพัทยา 6) ตัวแทนผู้ประกอบการโรงแรม 7) ตัวแทนผู้ประกอบการท่องเที่ยว และ 8) ผู้แทนประชาชนในพื้นที่ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการดำเนินงานเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพความปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยวในพัทยา คือ การวางแผนเชิงกลยุทธ์และการประสานงานโดยการจัดตั้งศูนย์อำนวยการร่วมเพื่อความปลอดภัยนักท่องเที่ยว ซึ่งมีหน้าที่วางแผน กำหนดยุทธศาสตร์ และติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง การพัฒนาระบบการสื่อสารและแจ้งเตือนภัยผ่านแพลตฟอร์มกลางและแอปพลิเคชันมือถือที่รองรับหลายภาษา และการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ด้วยการฝึกอบรมหลักสูตรมาตรฐาน ความปลอดภัยถูกเสริมด้วยเทคโนโลยีใหม่ เช่น กล้องวงจรปิด ระบบแจ้งเตือนและติดตามแบบเรียลไทม์ และการพัฒนากฎหมายและระเบียบ เพื่อกำหนดบทบาทและการแลกเปลี่ยนข้อมูล การมีส่วนร่วมของภาคประชาสังคม ชุมชน และการสร้างเครือข่ายการเฝ้าระวัง การประเมินผลและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง รวมถึงการประชาสัมพันธ์และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านความปลอดภัย

ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จของการประกอบธุรกิจการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ จังหวัดเชียงใหม่

จิราวัฒน์ อุรุพงษ์สานนท์ — 2026-04-30

การท่องเที่ยวแบบชุมชนโดยพักในบ้านคนท้องถิ่นหรือโฮมสเตย์ เป็นที่นิยมมากขึ้น ภาครัฐได้ส่งเสริมการท่องเที่ยวรูปแบบโฮมสเตย์ โดยออกกฎกระทรวงยกเว้นโฮมสเตย์ ไม่ให้ต้องอยู่ภายใต้ข้อกำหนดของธุรกิจโรงแรมตาม พ.ร.บ.โรงแรม ทำให้ธุรกิจโฮมสเตย์เริ่มแพร่หลายมากขึ้น โดยเฉพาะในแหล่งท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติที่ห่างไกล บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์ในจังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวที่เข้าพักโฮมสเตย์ 5 อำเภอ อำเภอหางดง อำเภอแม่ริม อำเภอแม่แตง อำเภอจอมทอง และอำเภอแม่แจ่ม จำนวน 400 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์ถดถอยพหุ

ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด คุณลักษณะของโฮมสเตย์และการบริการ การบริหารจัดการ การสนับสนุนจากภาครัฐ ส่งผลต่อความสำเร็จของการประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยว แบบโฮมสเตย์ในจังหวัดเชียงใหม่ ผลการวิจัยในครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลสำหรับภาครัฐ เพื่อนำไปใช้ในด้านการวางแผนนโยบายด้านการท่องเที่ยวในรูปแบบโฮมสเตย์ รวมทั้งการพิจารณาเรื่องระเบียบ กฎหมาย จะช่วยสนับสนุนผู้ประกอบการรายย่อย รวมถึงผู้ประกอบการสามารถเข้าใจถึงความต้องการของนักท่องเที่ยว และบริหารจัดการโฮมสเตย์ให้สอดคล้องกับความต้องการของนักท่องเที่ยว

รูปแบบการบริหารจัดการเพื่อพัฒนากองทุนแม่ของแผ่นดินที่ยั่งยืน ในจังหวัดนครศรีธรรมราช

จุไรรัตน์ ชูขจร — 2026-04-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการดำเนินงานและวิธีปฏิบัติที่ดีของกองทุนแม่ของแผ่นดิน โดยใช้วิธีวิเคราะห์เนื้อหาและสัมภาษณ์เชิงลึกซึ่งมีค่าความเชื่อมั่น 0.91 จากกองทุนตัวอย่าง 4 แห่ง ตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า 2) พัฒนารูปแบบผ่านการสัมมนาร่วมกับผู้ทรงคุณวุฒิ 3) ตรวจสอบความเป็นประโยชน์และความเป็นไปได้ของรูปแบบ โดยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการดำเนินงานของกองทุนแบ่งเป็น 3 ส่วน ได้แก่ (1) ปัจจัยนำเข้า คือ ทุนมนุษย์ ทุนทรัพยากร และทุนวัฒนธรรม (2) กระบวนการบริหาร 6 ด้าน ได้แก่ การบริหารจัดการ ภาวะผู้นำ การมีส่วนร่วม การดำเนินงานด้านยาเสพติด การบริหารเงินกองทุน และการสนับสนุนจากภาครัฐ (3) ผลลัพธ์ คือ ชุมชนปลอดยาเสพติด มีวัฒนธรรมพลังความดี และสามารถพึ่งพาตนเองได้ ส่วนวิธีปฏิบัติที่ดีของกองทุนมี 4 แนวทาง ได้แก่ การสร้างภูมิคุ้มกันยาเสพติด การยกย่องและสร้างแรงบันดาลใจ การพัฒนาและต่อยอดกองทุน และการสร้างเครือข่าย 2) รูปแบบและคู่มือที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 ส่วน ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ วิธีดำเนินการ กลไกการบริหาร และเงื่อนไขความสำเร็จ และ 3) ประเมินว่ามีความโดยได้รับการเหมาะสมในระดับมากที่สุด ( = 4.77, S.D. = 0.51) และความถูกต้องในระดับมากที่สุด ( = 4.74, S.D. = 0.51) ส่วนการตรวจสอบความเป็นประโยชน์ ระดับมากที่สุด ( = 4.57, S.D. = 0.59) และความเป็นไปได้อยู่ในระดับมาก ( = 4.50, S.D. = 0.59)

การเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตด้วยมาตรการเปิดเผยข้อมูลข่าวสาร เพื่อต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชันโดยใช้เครือข่ายความร่วมมือขององค์การเป็นฐาน

ณัติกาญจน์ สูติพันธ์วิหาร — 2026-04-30

บทความวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์สภาพปัญหา บริบท ความจำเป็น และแนวคิดทฤษฎีการเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตด้วยมาตรการเปิดเผยข้อมูลข่าวสารเพื่อต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชันโดยใช้เครือข่ายความร่วมมือขององค์การเป็นฐาน ตามวิทยาการสมัยใหม่ 2) เพื่อศึกษาวิเคราะห์พุทธธรรมที่เอื้อต่อประเด็นศึกษา และ 3) เพื่อเสนอแนะในประเด็นที่ศึกษา เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาข้อมูลทั้งในและต่างประเทศ สัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ทรงคุณวุฒิที่มีความเชี่ยวชาญจำนวน 23 คน

ผลการวิจัยพบว่า 1) การทุจริตคอร์รัปชันเป็นปัญหาสำคัญของประเทศ สาเหตุปัญหา 12 ประการ ได้แก่ การใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตน การสมยอมทุจริตระหว่างหลายภาคส่วน การทุจริตเชิงนโยบาย ระบบราชการรวมศูนย์และระบบอุปถัมภ์ ค่านิยมและวัฒนธรรมที่เอื้อให้เกิดการทุจริต สภาพเศรษฐกิจที่รัฐเป็นแหล่งผลประโยชน์เอื้อต่อการติดสินบน ช่องโหว่ของระบบและกฎหมาย กลไกคุ้มครองผู้แจ้งเบาะแส ไม่เพียงพอ ระบบตรวจสอบ การมีส่วนร่วม การเปิดเผยข้อมูล และการชี้เบาะแสของประชาชนไม่เพียงพอ การขาดความรู้และขาดจิตสำนึกด้านคุณธรรมและจริยธรรม ข้อจำกัดขาดองค์กรเพื่อบูรณาการเครือข่าย 9 สถาบันแบบองค์รวม แรงจูงใจและการลงโทษที่ไม่สมดุล การเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตทำได้ด้วยมาตรการ “เปิดเผยข้อมูลสองทาง” คือ รัฐเปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส และเปิดโอกาสให้ประชาชนร่วมชี้เบาะแสและตรวจสอบอย่างจริงจัง เพื่อเป็นบรรทัดฐานทางสังคม ทฤษฎีและแนวคิดที่ส่งเสริมการเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตด้วยมาตรการเปิดเผยข้อมูลข่าวสารเพื่อต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชัน มี 7 ทฤษฎี 10 แนวคิด ในส่วนทฤษฎี ได้แก่ การให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ทุนทางสังคม บรรทัดฐานทางสังคม ความโปร่งใส ตัวแทน การเปิดเผยข้อมูลเพื่อประโยชน์สาธารณะ และการใช้สมองสามส่วน ในส่วนแนวคิด ได้แก่ การชี้เบาะแส การคุ้มครองผู้ให้ข้อมูล หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง การสร้างภูมิคุ้มกันทางจริยธรรม ดัชนีชี้วัดความซื่อสัตย์ร่วมตัวชี้วัดอื่น ตัวชี้วัดธรรมาภิบาล มาตรการเปิดเผยข้อมูลด้วยเทคโนโลยี และโมเดล F.A.I.R Society ของผู้วิจัย คือ เริ่มด้วยรากฐานความซื่อสัตย์สุจริตและคุณธรรมจริยธรรม สานต่อด้วยความโปร่งใส เสริมพลังด้วยสุจริต และ สร้างความยั่งยืนผ่านการตรวจสอบจากทุกภาคส่วน 2) หลักพุทธธรรมหลักที่เอื้อต่อประเด็นศึกษา คือ สุจริต 3 เวสารัชชกรณธรรม 5 และทศพิธราชธรรม 3) ข้อเสนอแนะ ได้แก่ (1) จัดทำยุทธศาสตร์ชาติเพื่อวัฒนธรรมองค์กรแห่งความซื่อสัตย์ โปร่งใส และตรวจสอบได้ (2) เครือข่าย 9 สถาบัน โดยมีศาสนาเป็นศูนย์กลางปลูกฝังค่านิยมและจริยธรรม (3) สร้างภูมิคุ้มกันทางจริยธรรมให้สังคมด้วยองค์ความรู้ (4) กำหนดนโยบายส่งเสริมวัฒนธรรมองค์กรสุจริต โปร่งใส และมีส่วนร่วมทุกระดับ (5) ใช้เทคโนโลยีในการเปิดเผยข้อมูลและการตรวจสอบ (6) ใช้ดัชนีชี้วัดความโปร่งใสในการเปิดเผยข้อมูล และ (7) ผลักดันกฎหมายคุ้มครองผู้ให้ข้อมูล แก้กฎหมายอุปสรรคต่อการตรวจสอบและขัดกันแห่งผลประโยชน์ กำหนดโทษเข้มงวดเพื่อให้สังคมไม่กล้าต่อการทุจริต

เศรษฐกิจเมือง การคลังท้องถิ่น การจ้างงานและตัวทวีคูณ

ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์ — 2026-04-30

การกระจายอำนาจส่งเสริมให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นพัฒนาบริการสาธารณะสร้างแหล่งท่องเที่ยวใหม่เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจเมือง การวิจัยครั้งนี้ค้นคว้าโครงการลงทุนท้องถิ่นที่ริเริ่มโดยเทศบาลเมืองร้อยเอ็ดเป็นกรณีศึกษาที่เรียกว่า "โครงการหอโหวด" ซึ่งเป็นหอคอยสูง 101 เมตรโดยใช้งบประมาณการลงทุนทั้งสิ้น 428 ล้านบาทจากหลายแหล่งรวมทั้งการกู้ยืมส่วนหนึ่ง วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย (1) การศึกษาโครงการลงทุนพัฒนาหอโหวดทั้งรายรับและค่าใช้จ่ายการลงทุน ค่าดำเนินการ และวัดผลตอบแทนด้านการเงินต่อเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด และการวิเคราะห์ผลล้นออกต่อเศรษฐกิจเมือง โดยการสำรวจข้อมูลการใช้จ่ายของนักท่องเที่ยว รายได้ที่เกิดกับโรงแรมและร้านค้าในเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด (2) การวิเคราะห์ผลกระทบทางเศรษฐกิจเมืองร้อยเอ็ด โดยประยุกต์ใช้แนวคิดผลล้นออกและผลคำนวณ ตัวทวีคูณท้องถิ่น เป็นงานวิจัยเชิงสำรวจ นักวิจัยวิเคราะห์ค่าตัวทวีคูณจากผลล้นออกที่เกิดขึ้นจากการสำรวจข้อมูลนักท่องเที่ยวจำนวน 300 ราย ร้านค้า สถานประกอบการจำนวน 90 ร้านค้าและสถานพักแรม จำนวน 20 แห่ง โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ

จากผลการศึกษาพบว่า (1) จำนวนนักท่องเที่ยวหอโหวดต่อปี 676,152 ราย เป็นนักท่องเที่ยวภายในจังหวัดร้อยเอ็ดสัดส่วนร้อยละ 51 และนักท่องเที่ยวจากจังหวัดอื่นสัดส่วนร้อยละ 49 โรงแรมมีอัตราการเข้าพักในช่วงวันหยุดเท่ากับ 65% กรณีวันธรรมดาเท่ากับ 55% ส่วนร้านค้ามียอดจำหน่ายสินค้าโดยเฉลี่ยเท่ากับ 17,383 บาทต่อร้าน โดยโครงการลงทุนหอโหวดมีรายได้รวม 21 ล้านบาท รายจ่ายรวม 20 ล้านบาทต่อปีในช่วงเวลา 5 ปีที่ผ่าน ทำให้มีรายได้สุทธิ 1 ล้านบาทสะสมไว้ในกองทุนเพื่อการลงทุนและการพัฒนาในอนาคต (2) ผลกระทบเศรษฐกิจเมืองจากผลล้นที่ถูกจัดกลุ่มเป็นภายนอกและภายในเขตเทศบาลเมืองได้ค่าตัวทวีคูณท้องถิ่นที่แสดงอยู่ในรูปช่วง กล่าวคือ ค่าตัวทวีคูณขั้นต่ำเท่ากับ 1.42 เท่า ค่าตัวทวีคูณขั้นสูงเท่ากับ 4.26 เท่าและค่าตัวทวีคูณขั้นกลางเท่ากับ 2.84 เท่า โดยก่อให้เห็นแนวทางใหม่แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่นในการกระตุ้นเศรษฐกิจเมืองจากการลงทุนด้านการท่องเที่ยวผ่านการจัดทำฐานข้อมูลระบบบัญชีและการเงิน การแยกบัญชีวิสาหกิจเพื่อสังคมท้องถิ่นและการบูรณาการแหล่งท่องเที่ยวเชิงเสริมเพื่อสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจอย่างยั่งยืน

คชธรรม : การสร้างสื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม สำหรับนักท่องเที่ยวกลุ่มอนุรักษ์ช้างไทย

สมเพลิน ชนะพจน์ — 2026-04-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาหลักธรรมจากช้างในคัมภีร์พุทธศาสนาเถรวาท 2) ศึกษาการสร้างสื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมสำหรับนักท่องเที่ยวกลุ่มอนุรักษ์ช้างไทย และ 3) เพวิเคราะห์แนวทางเผยแพร่สื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมสำหรับนักท่องเที่ยวกลุ่มอนุรักษ์ช้างไทย การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (Participatory Action Research: PAR) โดยเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากการวิเคราะห์เอกสารพระไตรปิฎกและอรรถกถา การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ทรงคุณวุฒิด้านพระพุทธศาสนา 10 รูป/คนนักอนุรักษ์ช้างและชุมชนผู้เลี้ยงช้าง 10 คน รวมทั้งการสนทนากลุ่มกับนักท่องเที่ยว 10 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงคุณภาพและการสังเคราะห์เชิงอุปนัย เพื่อสร้างองค์ความรู้และรูปแบบสื่อที่เหมาะสม

ผลการวิจัยพบว่า 1) ช้างเป็นสัญลักษณ์ของคุณธรรม จริยธรรม และหลักธรรมสำคัญ เช่น ทาน ความไม่ประมาท ความอดทน ความกตัญญู และความเสียสละ ซึ่งปรากฏในชาดก พระพุทธประวัติ มงคล 7 ประการ มงคล 108 ประการ และพุทธชัยมงคล สะท้อนคุณค่าทางสังคมและจิตวิญญาณในฐานะสัตว์มงคลสูงสุด 2) การสร้างสื่อคชธรรมใช้ข้อมูลจากคติความเชื่อ บทบาท และคุณค่าของช้างทั้งในอดีตและปัจจุบัน ออกแบบเป็นสื่อ 3 ประเภท ได้แก่ แผ่นพับ โปสเตอร์ และวิดีโอสั้น เพื่อสื่อสารคุณธรรมด้านความเมตตา ความรับผิดชอบ ความกตัญญู และความเสียสละ โดยมีเนื้อหาสอดคล้องกันเพื่อสร้างความตระหนักและแรงจูงใจให้นักท่องเที่ยวมีส่วนร่วมอนุรักษ์ช้างอย่างยั่งยืน 3) แนวทางการเผยแพร่สื่อควรใช้กลยุทธ์บูรณาการหลายช่องทาง ได้แก่ ช่องทางออนไลน์ (สื่อสังคมออนไลน์ เว็บไซต์ บล็อก การใช้ผู้มีอิทธิพลทางความคิด และโฆษณาออนไลน์) ช่องทางภาคสนาม (กิจกรรมในศูนย์อนุรักษ์ช้าง นิทรรศการ และเวิร์กชอป) ความร่วมมือกับเครือข่าย (ภาครัฐ เอกชน ชุมชน และวัด) และการเผยแพร่เชิงการศึกษา (การบูรณาการในหลักสูตรการจัดค่าย และการใช้สื่อออนไลน์เพื่อการเรียนรู้) พร้อมการประเมินผล–ปรับปรุงสื่ออย่างต่อเนื่อง

องค์ความรู้สำคัญที่ได้จากการวิจัย คือ ELEPHANT Model ซึ่งคำว่า ELEPHANT เป็นคำย่อของกระบวนการสร้างสื่อเพื่อส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรม ซึ่งแต่ละตัวอักษรมีความหมายดังนี้ E–Ethics Integration การบูรณาการหลักพุทธธรรมและคุณธรรมสากล L–Learning through Stories การใช้เรื่องเล่าจากชาดก E–Engagement with Communities การมีส่วนร่วมของชุมชน, P–Participatory Media Design การออกแบบสื่อแบบมีส่วนร่วม H–Harmony Promotion การส่งเสริมความสมดุลคน–ช้าง–ธรรมชาติ A–Awareness Raising การปลุกจิตสำนึก N–Nature Connection การเชื่อมโยงกับคุณค่าของธรรมชาติ และ T–Tourism Sustainability การคำนึงถึงความยั่งยืนของการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ โมเดลนี้แสดงถึงการบูรณาการองค์ความรู้ด้านพระพุทธศาสนา การออกแบบสื่อสร้างสรรค์ และการจัดการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์อย่างเป็นระบบ

กระบวนการขับเคลื่อนชุมชนรักษ์ป่าด้วยกาแฟเชิงพุทธบูรณาการของหมู่บ้านอูมฮวม จังหวัดตาก

กรณ์รวี ศันธนะ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมการสร้างชุมชนรักษ์ป่ากาแฟในหมู่บ้านอูมฮวม จังหวัดตาก 2) ขับเคลื่อนกิจกรรมชุมชนรักษ์ป่ากาแฟเชิงพุทธบูรณาการ และ 3) สร้างเครือข่ายชาวบ้านในการขับเคลื่อนชุมชนรักษ์ป่ากาแฟเชิงพุทธบูรณาการของหมู่บ้านอูมฮวมจังหวัดตาก ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพแบบปฏิบัติการมีส่วนร่วม เก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 48 คน (ผู้นำชุมชน พระสงฆ์ เกษตรกร ผู้แปรรูป เยาวชน สตรี ครู เจ้าหน้าที่รัฐ และผู้คั่ว ผู้ซื้อ) ใช้เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ (1) แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง (2) แบบสังเกตแบบมีส่วนร่วม (3) แบบบันทึกกิจกรรม และ (4) ภาพถ่ายและคลิปวิดีโอ การเก็บข้อมูลโดยการสังเกตแบบมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และการวิเคราะห์กิจกรรมในพื้นที่จริง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาและตีความ เชื่อมโยงกับแนวคิดในพระพุทธศาสนาและการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน

ผลการวิจัยพบว่า 1) พัฒนากิจกรรมการสร้างชุมชนรักษ์ป่ากาแฟในหมู่บ้านอูมฮวม จังหวัดตาก โดยยึดหลักพุทธธรรมเป็นแกนกลาง เริ่มจากการสำรวจทุนทางธรรมชาติและวัฒนธรรมของชุมชน การวิเคราะห์หลักธรรมที่เกี่ยวข้อง อาทิ อิทัปปัจจยตา ปฏิจสมุปบาท อริยมรรคมีองค์ 8 และพรหมวิหาร 4 แล้วนำมาบูรณาการกับการออกแบบกิจกรรม เช่น การปลูกต้นกล้าควบคู่เจริญสติ การเขียนป้ายเตือนใจด้วยธรรมะในไร่กาแฟ และการจัดค่ายธรรมชาติสำหรับเยาวชน 2) การขับเคลื่อนกิจกรรมทั้ง 3 ชุด ได้แก่ ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำด้วยวิถีธรรม เรียนรู้เชิงพุทธนิเวศ และ เยาวชนบ่มเพาะจิต ปลูกปัญญา ช่วยให้ชุมชนเกิดการตื่นรู้ทางจิตใจ เกิดความสัมพันธ์ใหม่ระหว่างคนกับธรรมชาติ และพัฒนาความเข้าใจเรื่องเศรษฐกิจพอเพียงเชิงคุณธรรมอย่างมั่นคง 3) การสร้างเครือข่าย ชาวบ้านได้รวมตัวกันเป็นชุมชนแห่งการปฏิบัติ โดยมีพระสงฆ์เป็นผู้นำทางปัญญาและมีบทบาทสำคัญในการถ่ายทอดหลักธรรมที่เข้าใจง่ายสู่การใช้ชีวิต เช่น กาแฟเติบโตในดินแห่งสติ หรือปลูกต้นไม้ด้วยเมตตา ซึ่งกลายเป็นพลังจิตวิญญาณในการดูแลชุมชนและรักษาป่าอย่างมีส่วนร่วม

องค์ความรู้ภายใต้ C.P.LIFE Model อันประกอบด้วย 5 มิติ ได้แก่ (1) C-Coffee กาแฟคือพื้นที่แห่งการเรียนรู้และพัฒนา (2) P-Paññā ปัญญาคือรากฐานของการเปลี่ยนแปลง (3) Life Integration การหลอมรวมวิถีชีวิตกับธรรมะและธรรมชาติ (4) Forest & Ethics ป่าและคุณธรรมคือหัวใจของความยั่งยืน (5) มิติความสัมพันธ์แบบพึ่งพาเกื้อกูล เครือข่ายชาวบ้านกลายเป็นชุมชนแห่งธรรม ที่ดำเนินกิจกรรมด้วยเมตตา สติ และจิตสำนึกร่วม

การพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน โดยพุทธสันติวิธี : ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

สุริสา แก้วสมชาติ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาบริบท สภาพปัญหาด้านการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2) วิเคราะห์หลักพุทธธรรมที่เอื้อต่อการพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 3) นำเสนอแนวทางพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน โดยพุทธสันติวิธี ในตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 17 คน โดยคัดเลือก 3 กลุ่มที่มีส่วนเกี่ยวข้อง และข้อมูลถูกสรุปวิเคราะห์ และสังเคราะห์ เพื่อเสนอแนวทางแก้ไขและพัฒนาศูนย์ไกล่เกลี่ยต่อไป

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้แก่ ชุมชนขาดการรับรู้ การประชาสัมพันธ์ไม่ทั่วถึง ปัญหาด้านบุคลากร อุปสรรคทางกฎหมาย และความน่าเชื่อถือต่ำกว่าศูนย์ของศาล 2) หลักพุทธสันติวิธีที่เหมาะสม คือ สังคหวัตถุ 4 หลักธรรมครองใจคน, อปริหานิยธรรม องค์กรมีความมั่นคง, และกัลยาณมิตร 7 การอยู่ร่วมกันอย่างสันติ และการให้บริการด้วยเมตตา และ3) แนวทางพัฒนาการมีส่วนร่วมของเครือข่ายในการให้บริการของศูนย์ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทภาคประชาชน โดยพุทธสันติวิธี ในตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้นำเสนอเป็น “LAMSAI Model” คือ L-Loving Kindness การบริการด้วยความเมตตา, A-Awarenessก การพัฒนาการตื่นรู้, M-Mediation สร้างความศรัทธากระบวนการไกล่เกลี่ย, S-Service Mind บริการด้วยใจ, A-Action สร้างการมีส่วนร่วมทุกฝ่าย และ I-Integration การบูรณาการความร่วมมือภาคีเครือข่ายที่มีประสิทธิภาพอย่างยั่งยืน

การพัฒนาระบบการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมวัดสารอด โดยพุทธสันติวิธี

วาสนา โชติชะวารานนท์ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์ บริบท สภาพปัญหา สาเหตุ ผลกระทบ ความต้องการจำเป็น และแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวกับการพัฒนาระบบการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมวัดสารอดโดยพุทธสันติวิธี 2) เพื่อการพัฒนาระบบการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมวัดสารอดโดยพุทธสันติวิธี 3) เพื่อนำเสนอผลลัพธ์การพัฒนาระบบการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมวัดสารอด โดยพุทธสันติวิธี การดำเนินการวิจัยในรูปแบบอริยสัจโมเดล การดำเนินงานวิจัยตามบันได 9 ขั้น เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกและสังเกตอย่างมีส่วนร่วมกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ชุมชน ผู้มาปฏิบัติธรรม อาสาสมัคร จำนวน 12 ท่าน และผู้เชี่ยวชาญด้านพระพุทธศาสนา และสถานปฏิบัติธรรมต้นแบบ จำนวน 11 ท่าน พระสงฆ์ในพื้นที่ 6 รูป รวม 27 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา

ผลการศึกษาวิจัย พบว่า 1) สภาพปัจจุบันของสำนักปฏิบัติธรรมวัดสารอด ตั้งอยู่ในพื้นที่สงบ ปลอดภัย เจ้าอาวาสและพระสงฆ์เป็นผู้นำ มีทรัพยากรเอื้อต่อการปฏิบัติ และได้รับการยอมรับจากชุมชน แต่ยังมีข้อจำกัดด้านการจัดการไม่เป็นระบบ การมีส่วนร่วมของชุมชนน้อย และการสื่อสารยังไม่ครอบคลุม ด้านความต้องการจำเป็น ต้องการระบบการบริหารจัดการที่ชัดเจน โปร่งใส และตรวจสอบได้ ต้องการการพัฒนาหลักสูตรปฏิบัติธรรมที่หลากหลายและมีมาตรฐาน ครอบคลุมทุกช่วงวัย แนวคิดที่เกี่ยวข้องกับ การพัฒนาการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมได้แก่ ทฤษฎีคุณภาพ นำวงจร Plan–Do–Check–Act มาใช้ในการปรับปรุงกิจกรรมและหลักสูตรอย่างต่อเนื่อง และหลักพุทธธรรมที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ สัปปายะ 7 2) แนวทางพัฒนาระบบการบริหารจัดการ การพัฒนาเน้นสัปปายะ 7 ด้าน ได้แก่ สถานที่ ชุมชน คำสอน บุคคล อาหาร สิ่งแวดล้อม และอิริยาบถ เพื่อเสริมสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการภาวนา ความร่วมมือทางสังคม และกิจกรรมที่เหมาะสมกับทุกช่วงวัย ทำให้สำนักปฏิบัติธรรมได้รับการยกระดับเป็นศูนย์กลางการเผยแผ่ธรรมะอย่างยั่งยืน 3) ผลลัพธ์การพัฒนาระบบการบริหารจัดการสำนักปฏิบัติธรรมวัดสารอดโดยพุทธสันติวิธีการนำ PDCA ผสานกับหลักสัปปายะ 7 ก่อให้เกิดระบบบริหารจัดการที่ต่อเนื่อง มีแผนยุทธศาสตร์ชัดเจน สิ่งแวดล้อมสะอาดปลอดภัย ชุมชนร่วมมืออย่างเข้มแข็ง บุคลากรมีความมั่นใจ กิจกรรมหลากหลายเหมาะสมทุกวัย ส่งผลให้ ผู้ปฏิบัติธรรมมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น ชุมชนสงบสุข และได้องค์ความรู้ใหม่คือ “โมเดลการจัดการพลวัต” ที่สามารถเป็นต้นแบบเชิงบูรณาการต่อไป

การสร้างตัวแบบกิจกรรมเสริมสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่แกนนำเยาวชน ในสภาวะแปลกแยกในสังคมสมัยใหม่จังหวัดลำปาง

ศิลาวัฒน์ ชัยวงศ์ — 2026-04-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่ส่งเสริมการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่เยาวชน ในสภาวะแปลกแยกในสังคมสมัยใหม่ จังหวัดลำปาง 2) สร้างตัวแบบกิจกรรมการเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน และ 3) ประเมินประสิทธิผลของตัวแบบ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย เชิงปริมาณ เชิงคุณภาพ และเชิงปฏิบัติการ กลุ่มตัวอย่างคือ เยาวชนในระบบการศึกษา จำนวน 389 คน นักกิจกรรมสำหรับเยาวชน 5 คน แกนนำเยาวชน 8 คน และ นักจิตวิทยาวัยรุ่น 2 คน ใช้เครื่องมือแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และชุดปฏิบัติการ และวิเคราะห์อิทธิพลของตัวแปรอิสระที่มีต่อตัวแปรตามใช้การวิเคราะห์การถดถอย และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาประกอบเพื่อใช้ในการอธิบายถึงสถานการณ์หรือแนวโน้มที่จะเกิดขึ้น

ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับการเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน ได้แก่ การอยู่อาศัยตามบิดา-มารดา (OR = 5.99, p < 0.05) ระดับการศึกษา โดยเฉพาะมัธยมศึกษาตอนปลาย (OR = 2.52, p < 0.001) และค่าใช้จ่ายต่อเดือน โดยเฉพาะกลุ่ม 5,000 บาทขึ้นไป (OR = 2.13, p < 0.01) และการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระดับหลายตัวแปร (Multivariate Analysis) พบว่า เมื่อควบคุมตัวแปรอื่น ตัวแปรที่ยังคงมีอิทธิพลต่อการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันในสภาวะแปลกแยก ได้แก่ อายุ การอยู่อาศัย ระดับการศึกษา และจำนวนสมาชิกที่อาศัยร่วมกัน โดยตัวแปรทั้งหมดสามารถอธิบายการแปรผันได้ ร้อยละ 2.2 (R² = 0.022) ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 2) การเสริมสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่เยาวชนในสภาวะแปลกแยกในสังคมสมัยใหม่ ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 การสร้างความคุ้นเคยและบรรยากาศ ขั้นตอนที่ 2 การพัฒนาทักษะหลัก และขั้นตอนที่ 3 การบูรณาการและสะท้อนผล และ 3) ประเมินประสิทธิผลตัวแบบการกิจกรรม สามารถจำแนกออกเป็น 5 ประเด็นหลัก ได้แก่ การพัฒนาความตระหนักรู้ในการเสริมสร้างทักษะการจัดการอารมณ์ การปรับปรุงความสามารถในการจัดการเวลาและการวางแผนการพัฒนาทักษะทางสังคมและการสื่อสาร และการเสริมสร้างความมั่นใจในบทบาทผู้นำ

การพัฒนาเครื่องมือวัดทักษะการอ่านและทักษะการเขียนภาษาไทย โดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐานสำหรับบุตรผู้ใช้แรงงานต่างชาติ

กวีภัทร ฉาวชาวนา — 2026-04-30

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาเครื่องมือวัดและตรวจสอบคุณภาพของเครื่องมือวัด ทักษะการอ่านและทักษะการเขียนภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐานสำหรับบุตรผู้ใช้แรงงานต่างชาติ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญในขั้นตอนของการพัฒนาเครื่องมือวัดทักษะการอ่านและทักษะการเขียนภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐานสำหรับบุตรผู้ใช้แรงงานต่างชาติ ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาทักษะการอ่าน ทักษะการเขียนภาษาไทย ผู้เชี่ยวชาญหลักโยนิโสมนสิการ และผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาเครื่องมือวัด ในขั้นตอนการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวัดทักษะการอ่านและการเขียนภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ บุตรผู้ใช้แรงงานต่างชาติในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำนวน 400 คน ที่ได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบวัดทักษะการอ่านและการเขียนภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐาน ทำการตรวจสอบคุณภาพของเครื่องมือวัดโดยการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา ตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้าง อำนาจจำแนก และความเชื่อมั่น วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงบรรยาย ได้แก่ การแจกแจงความถี่ คำนวณค่ามัธยฐาน ค่าพิสัยระหว่าง ควอไทล์ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ จากนั้น ทำการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน

ผลการวิจัยพบว่า 1) เครื่องมือวัดทักษะการอ่านและทักษะการเขียนภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐานที่พัฒนาขึ้น มีลักษณะเป็นแบบวัดปรนัย 4 ตัวเลือก 65 ข้อ โดยมีองค์ประกอบและตัวชี้วัดที่เหมาะสมในการวัดทักษะการอ่านภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐาน 4 องค์ประกอบ 10 ตัวชี้วัด และ 2) ผ่านการตรวจสอบคุณภาพของเครื่องมือวัดโดยผ่านการประเมินความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้เชี่ยวชาญ มีค่าอำนาจจำแนก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีความตรงเชิงโครงสร้างจากผลการตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลการวัดทักษะการอ่านและทักษะการเขียนภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐานกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และมีค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือวัดทักษะการอ่านภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐาน เท่ากับ 0.91 และเครื่องมือวัดทักษะการเขียนภาษาไทยโดยใช้โยนิโสมนสิการเป็นฐานมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.83

การตายดีในสังคมไทย : “พินัยกรรมชีวิต” เสียงสะท้อนจากผู้เชี่ยวชาญหลายสาขา

นุชนาฎ สายชมภู — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมายของการตายดี และแนวทางการส่งเสริมการตายดีผ่านพินัยกรรมชีวิตในบริบทสังคมไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญหลากหลายสาขา จำนวน 11 ท่าน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา การศึกษานี้ตั้งอยู่บนฐานความเข้าใจว่าความตายมิใช่จุดสิ้นสุดของการรักษา หากแต่เป็นช่วงเวลาสำคัญของคุณภาพชีวิต ความหมาย และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ โดยให้ความสำคัญกับกระบวนการเตรียมตัวตาย การเตรียมใจ และการตัดสินใจเชิงสิทธิผ่านพินัยกรรมชีวิต ในมิติที่เชื่อมโยงระหว่างจิตใจ การแพทย์ ครอบครัว และกฎหมาย

ผลการวิจัยพบว่า 1) การตายดีสามารถสังเคราะห์ออกเป็นประเด็นสำคัญด้านการเตรียมตัวเผชิญกับลมหายใจสุดท้าย โดยพบว่าการเตรียมตัวตายเป็นกระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิต มิใช่เฉพาะในช่วงใกล้ตาย ทั้งนี้ “การตายดี” ในมุมมองทางการแพทย์หมายถึง การไม่ทอดทิ้งผู้ป่วยและไม่ยื้อชีวิตเกินความจำเป็น ขณะเดียวกัน ครอบครัวและ “พื้นที่ปลอดภัย” มีบทบาทสำคัญต่อการเตรียมใจและการยอมรับความตาย รวมถึงประสบการณ์ใกล้ตายที่ช่วยคลี่คลายความกลัวและความยึดติดอย่างเป็นรูปธรรม 2) การตัดสินใจจัดทำพินัยกรรมชีวิตเป็นแนวทางสำคัญในการส่งเสริมการตายดี โดยพบว่าพินัยกรรมชีวิตเป็นกระบวนการใช้สิทธิด้วยสติและศักดิ์ศรีของปัจเจกบุคคล ในมุมมองทางการแพทย์ พินัยกรรมชีวิตมิใช่เพียงเอกสาร หากแต่เป็นเครื่องมือที่ต้องดำเนินควบคู่กับกระบวนการสื่อสารระหว่างผู้ป่วย ครอบครัว และทีมสุขภาพ ขณะที่ในมิติทางกฎหมาย พินัยกรรมชีวิตสะท้อนสิทธิในการตายตามธรรมชาติ มิใช่การุณยฆาต นอกจากนี้ เสียงจากประสบการณ์ตรงยังยืนยันว่าพินัยกรรมชีวิตสามารถช่วยลดภาระทางจิตใจและความซับซ้อนในการตัดสินใจของครอบครัวได้อย่างเป็นรูปธรรม

การศึกษาเปรียบเทียบตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์ไทยตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 และพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505

ปิยะภพ เอนกทวีกุล — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความเป็นมาและเปรียบเทียบตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์ไทยตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 และพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และ 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างตำแหน่งทางสมณศักดิ์ของพระสงฆ์กับตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์ไทย วิธีการศึกษาเป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ แบบการวิจัยเอกสาร โดยศึกษาจากการวิเคราะห์เอกสาร บทความ หนังสือ งานวิจัย หนังสือพิมพ์ และสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ โดยนำข้อมูลที่ได้มารวบรวมวิเคราะห์ แล้วทำการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา โดยใช้แนวคิดอำนาจทางการเมืองในทรรศนะของพุทธศาสนา การเข้าสู่อำนาจทางการปกครอง และการศึกษาเชิงประวัติศาสตร์ทางการเมือง

ผลการศึกษาพบว่า 1) การดำรงตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์เป็นเรื่องที่มีความสัมพันธ์กับการเมืองการปกครอง คือ การปกครองคณะสงฆ์เป็นส่วนหนึ่งของวิวัฒนาการการเมืองการปกครองที่มีการจัดระเบียบรูปแบบการปกครองของคณะสงฆ์ในแต่ละยุค โดยโครงสร้างและตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 และพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 มีรูปแบบของการรวมศูนย์อำนาจอยู่ที่มหาเถรสมาคม สมเด็จพระสังฆราชใช้อำนาจการปกครองคณะสงฆ์ร่วมกับมหาเถรสมาคม ในขณะที่การปกครองคณะสงฆ์ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 มีรูปแบบการปกครองที่มีการแบ่งอำนาจออกเป็นสังฆสภา สังฆมนตรี และคณะวินัยธร และ 2) ตำแหน่งการปกครองคณะสงฆ์และสมณศักดิ์ของพระสงฆ์มีความสัมพันธ์กับการเข้าสู่อำนาจทางการปกครองทั้งรูปแบบของจารีตประเพณีผ่านการใช้พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ในการแต่งตั้งพระสงฆ์ให้ดำรงตำแหน่งทางปกครองและสมณศักดิ์ รูปแบบของบารมีผ่านการที่พระสงฆ์ซึ่งมีอาวุโสทางพรรษาและสมณศักดิ์ และมีความรู้ความสามารถดำรงตำแหน่งทางการปกครอง และรูปแบบของกฎหมายผ่านการที่พระสงฆ์ได้รับการแต่งตั้งดำรงตำแหน่งทางการปกครองในตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช มหาเถรสมาคม และพระสังฆาธิการ รวมถึงสมณศักดิ์ของพระสงฆ์ในทุกระดับ โดยมีกฎหมายและกฎระเบียบการปกครองคณะสงฆ์รองรับ

ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการให้บริการภาครัฐในยุคดิจิทัล กรณีศึกษา สำนักงานที่ดินจังหวัดเชียงใหม่

ชติกร ศรีเมือง — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการให้บริการประชาชนที่เข้ารับบริการของกรมที่ดิน สำนักงานที่ดินจังหวัดเชียงใหม่ในฐานะภาครัฐยุคดิจิทัล การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัย เชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ประชาชนที่มาใช้บริการ ณ สำนักงานที่ดินจังหวัดเชียงใหม่ และ สำนักงานที่ดินจังหวัดเชียงใหม่ ทั้ง 12 สาขา จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์ถดถอยพหุ

ผลการวิจัยพบว่า 1) การจัดการองค์กร ประกอบด้วย การวางแผน บทบาท การใช้เทคโนโลยี และการควบคุม ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการให้บริการ 2) การจัดการบุคลากร ประกอบด้วย การสรรหาและเตรียมบุคลากร การกำหนดรูปแบบการทำงานในองค์กร และการพัฒนาบุคลากร ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการให้บริการ 3) การสร้างความพึงพอใจในการบริการ ประกอบด้วย ความถูกต้อง ความรวดเร็ว ความเสมอภาค และการฝึกอบรมพนักงานให้มีทักษะในการบริการ ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการให้บริการ

รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมทีมวิทยากรการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานสำหรับครูผู้สอนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา

เพ็ญนภา ไพรบูรณ์ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานสำหรับครูผู้สอนในสถานศึกษา 2) เพื่อพัฒนาและประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ
การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมทีมวิทยากรการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานสำหรับครูผู้สอนในสถานศึกษา งานวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนาด้วยวิธีการศึกษาเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้
ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา หัวหน้ากลุ่มหลักสูตร และครูผู้สอนในสถานศึกษาภาครัฐ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้การวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบประเมินความเหมาะสม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่ามัธยฐาน ค่าพิสัยระหว่างควอไทล์ และค่าความต้องการจำเป็น (PNI_modified)

ผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพปัญหา พบว่า เมื่อเกิดการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ในปี พ.ศ. 2563 สถานศึกษามีจัดการเรียนการสอนรูปแบบผสมผสานมากที่สุด สำหรับความต้องการในการฝึกอบรมเกี่ยวกับรูปแบบการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมทีมวิทยากรการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานสำหรับครูผู้สอน พบว่า กลุ่มตัวอย่างต้องการให้มีการอบรมมากที่สุด โดยส่วนใหญ่เห็นว่าการจัดฝึกอบรมจะส่งผลให้ครูผู้สอนมีความรู้และมีความสามารถในการถ่ายทอดความรู้เรื่องการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานต่อไปได้ การใช้ค่าดัชนีจัดเรียงลำดับความต้องการจำเป็น พบว่า กลุ่มตัวอย่างให้ความสำคัญกับการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานหัวข้อประเภทวิชาทักษะชีวิต (รายวิชาทฤษฎี) มีสำคัญมากที่สุด รองลงมา ได้แก่ หัวข้อประเภทวิชาชีพ (รายวิชาที่มีชั่วโมงการปฏิบัติงาน) สามารถนำผลการศึกษาไปใช้เป็นข้อมูลในการพัฒนารูปแบบต่อไปได้ 2) การพัฒนาและประเมินความเหมาะสมของรูปแบบการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมทีมวิทยากรการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานสำหรับครูผู้สอน โดยใช้ ADDIE Model ในการพัฒนารูปแบบ 5 ขั้นตอน ได้แก่ การวิเคราะห์, การออกแบบหลักสูตรฝึกอบรม, การพัฒนา, การนำหลักสูตรฝึกอบรมไปใช้ และการประเมิน สำหรับการประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบ ใช้การประเมินแบบ CIPPIEST Model ได้แก่ การประเมินสภาวะแวดล้อม, การประเมินปัจจัยนำเข้า, การประเมินกระบวนการ, การประเมินผลผลิต, การประเมินผลกระทบ, การประเมินประสิทธิผล, การประเมินความยั่งยืน และการประเมินถ่ายทอดความสำเร็จ โดยรูปแบบที่พัฒนาขึ้นผ่านการประเมินความเหมาะสมโดยผู้เชี่ยวชาญในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ดังนั้นจึงมีความเหมาะสมที่จะนำไปเป็นแนวทางในการออกแบบการเรียนรู้แบบผสมผสาน เพื่อให้ครูผู้สอนอาชีวศึกษาใช้ออกแบบการเรียนรู้ในรายวิชาของหลักสูตรอาชีวศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป

คุณค่าการให้บริการของจิตอาสาโรงพยาบาลศิริราช

กมลพร กัลยาณมิตร — 2026-04-30

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความแตกต่างของคุณลักษณะส่วนบุคคลของจิตอาสาที่มีต่อค่าการให้บริการของจิตอาสาที่แตกต่างกันในด้านเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้เฉลี่ยต่อเดือน
2) เพื่อศึกษาความแตกต่างของปัจจัยที่มีผลต่อคุณค่าการให้บริการของจิตอาสา 5 ด้าน ได้แก่ ด้านข้อมูลที่ได้รับ การบริการ ด้านความสะดวกที่ได้รับการบริการ ด้านบุคลิกภาพของผู้ให้บริการ ด้านการประสาน งานในการบริการ และด้านประสิทธิภาพการบริการ และ 3) เพื่อศึกษาปัญหาและข้อเสนอแนะของคุณค่าการให้บริการของจิตอาสาโรงพยาบาลศิริราช เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้ใช้บริการในโรงพยาบาลศิริราช จำนวน 367 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของ Krejcie and Morgan และใช้วิธีการสุ่มแบบสะดวก (Convenience Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงและความเชื่อมั่นแล้ว สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติ t-test และ One-way ANOVA

ผลการศึกษาพบว่า 1) คุณค่าการให้บริการของจิตอาสาที่มีความแตกต่างกันในด้านเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้เฉลี่ยต่อเดือน โดยรวมอยู่ระดับมาก ( = 3.82) ด้านบุคลิกภาพของผู้ให้บริการ มีระดับสูงสุดรองลงมา คือ ด้านความสะดวกที่ได้รับการบริการ ด้านข้อมูลที่ได้รับการบริการด้านการประสานงานในการบริการ และด้านประสิทธิภาพการบริการ ตามลำดับ 2) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณค่าการให้บริการของจิตอาสา แยกตามปัจจัยส่วนบุคคลของประชาชน จำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้ที่แตกต่างกัน พบว่า คุณค่าการให้บริการของจิตอาสา ไม่แตกต่างกัน (p>.05) และ 3) ปัญหาสำคัญของคุณค่าการให้บริการจิตอาสาอยู่ที่การสื่อสาร ความพร้อมด้านทักษะ และการประสานงาน ข้อเสนอแนะคือควรพัฒนาศักยภาพจิตอาสา ระบบการสื่อสาร และความร่วมมือกับบุคลากรทางการแพทย์เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการบริการ

วิเคราะห์หลักสัปปายะที่เอื้อต่อผู้มาปฏิบัติธรรมของวัดใหม่ยายแป้น กรุงเทพมหานคร

พระธนากร ธมฺมธราโภ — 2026-04-30

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหา บริบทและความจำเป็นต่อผู้มาปฏิบัติธรรมของวัดใหม่ยายแป้น กรุงเทพมหานคร 2) วิเคราะห์แนวคิดทฤษฎีศาสตร์สมัยใหม่และหลัก สัปปายะต่อผู้มาปฏิบัติธรรมของวัดใหม่ยายแป้น กรุงเทพมหานคร และ 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการวิเคราะห์หลักสัปปายะที่เอื้อต่อผู้มาปฏิบัติธรรมของวัดใหม่ยายแป้น กรุงเทพมหานคร โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูล รวมจำนวน 20 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1) วัดใหม่ยายแป้นประสบปัญหาที่ส่งผลต่อบรรยากาศการปฏิบัติธรรมและการมีส่วนร่วมของชุมชน นำไปสู่ผลกระทบทางจิตใจและสังคม เป้าหมายคือพัฒนาให้วัดใหม่ยายแป้นเป็น “นิพพานสถานธรรม” ที่สงบ ร่มรื่น และยั่งยืน ทั้งต่อจิตใจและสังคม 2) การพัฒนาวัดหรือสถานปฏิบัติธรรมอย่างมีประสิทธิภาพควรอิงแนวคิดและทฤษฎีสมัยใหม่ 4 ด้านหลัก ได้แก่การมีส่วนร่วมของชุมชน การพัฒนาวัดเป็นศูนย์กลางชุมชน การพัฒนาสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน และการออกแบบพื้นที่เพื่อการปฏิบัติธรรม 3) การวิเคราะห์วัดใหม่ยายแป้นควรดำเนินการอย่างรอบด้านเพื่อประเมินความเหมาะสมตามหลักสัปปายะ 7 โดยเน้น ความสะอาด ความสงบ ความปลอดภัย ความพร้อมของสิ่งอำนวยความสะดวก และการมีส่วนร่วมของชุมชน รวมถึงการประเมินผลและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้วัดเป็นสถานที่ที่เอื้อต่อการปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริงและยั่งยืน งานวิจัยนี้ได้นำเสนอองค์ความรู้ใหม่ “สัปปายนำนิพพานสถานธรรมสู่สันติสุข วัดใหม่ยายแป้น” ซึ่งมุ่งเน้นการประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 7 ประการ ร่วมกับหลักอริยสัจ 4 และหลัก “วัด 6 ส.” ในการพัฒนาวัดใหม่ยายแป้นให้เป็นสถานปฏิบัติธรรมที่เอื้อต่อการบรรลุมรรคผลและนิพพาน

การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการตายอย่างสันติในสังคมไทย

พระเฉลิม คารโว พุกเนียม — 2026-04-30

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์การวิจัย 3 ข้อ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์สภาพ ปัญหา และความจำเป็นการตายในสังคมไทย 2) เพื่อวิเคราะห์แนวคิด ทฤษฎีตามหลักศาสตร์สมัยใหม่และหลักพุทธธรรมที่เอื้อต่อการประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการตายอย่างสันติในสังคมไทย และ
3) เพื่อนำเสนอการประยุกต์หลักพุทธรรมเพื่อส่งเสริมการตายอย่างสันติในสังคมไทย ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 1) ด้านพระพุทธศาสนาและพุทธสันติวิธี 2) ด้านพระสงฆ์ที่ทำงานเกี่ยวข้องกับผู้ป่วยระยะท้าย 3) ด้านผู้ที่ขับเคลื่อนที่เกี่ยวข้องกับความตายและผู้ที่ผ่านกระบวนการเรียนรู้การตายอย่างสันติ และ 4) ด้านผู้ดูแลผู้ป่วยและหมอพยาบาลรวม 20 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัญหาในสังคมไทย ไม่มีการเตรียมตัวตาย ใช้ชีวิตโดยประมาท ขาดการเตรียมตัวตายอย่างสันติ คนไทยเป็นโรคซึมเศร้ามากขึ้น และไม่เข้าใจหลักพุทธธรรม มุมมองตามหลักพุทธธรรม ความตายคือสัจธรรม เป็นธรรมชาติที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ เป็นเพียงการ "เปลี่ยนผ่าน" ตามกฎแห่งกรรม ไม่ใช่จุดจบ การเจริญมรณานุสติ ทำให้ไม่ประมาทในชีวิต และเห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น แนวทางการเตรียมตัวตาย ฝึกสติ สมาธิ ภาวนา ปล่อยวางอัตตา ทางกายภาพและทางโลก: วางแผนเรื่องพินัยกรรม บริจาคอวัยวะ จัดการทรัพย์สิน ความสัมพันธ์ ให้อภัย แบ่งปัน สื่อสารความรัก ไม่ทิ้งภาระใจ การตายอย่างสันติ จิตสงบ ไม่ยึดติด ไม่ทุกข์ทางกาย เข้าใจไตรลักษณ์ (อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา) ได้รับการดูแลทางการแพทย์ที่เหมาะสม มีการเตรียมตัวล่วงหน้า และการสนับสนุนจากครอบครัว 2) การตายอย่างสันติในพุทธศาสนา 4 แบบ คือ ตายเพราะสิ้นอายุขัย ตายเพราะสิ้นกรรม ตายเพราะสิ้นทั้งอายุและกรรม และตายเพราะกรรมตัดรอน แนวคิดพุทธศาสนาเรื่องการตายอย่างสันติ ตายอย่างมีสติ จิตผ่องใส ไม่ยึดติด รูปแบบการตาย ตายกะทันหัน ตายด้วยโรคภัย ตายตามอายุขัย ตายด้วยการฝึกจิต (เช่น พระอรหันต์) เครื่องมือเตรียมจิตให้พร้อม มรณานุสติ, สติปัฏฐาน 4, ภาวนา, การปล่อยวาง มีผู้ช่วยดึงสติ หลักธรรมที่ส่งเสริม ไตรลักษณ์, อริยสัจ 4, ไตรสิกขา, พรหมวิหาร 4, อัปปมาทธรรม, กุศลกรรมบถ 10, สัมมาทิฏฐิ การประยุกต์ใช้ในสังคมไทย สร้างความเข้าใจเรื่องความตายตั้งแต่วัยเรียน บูรณาการธรรมะในโรงเรียน ชุมชน โรงพยาบาล จัดกิจกรรม “เตรียมใจตาย อย่างสงบ” ใช้เทคโนโลยีและสื่อธรรมะดิจิทัล 3) การประยุกต์ “สยาม 3 ไตร” เพื่อส่งเสริมการตายอย่างสันติ 1. ไตรรัตน์ (พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์) เป็นที่พึ่งทางจิตวิญญาณ พระพุทธเจ้า: แบบอย่างของผู้พ้นทุกข์ พระธรรม: แนวทางดำเนินชีวิตด้วยสติ พระสงฆ์: ผู้นำทางจิตช่วงสุดท้าย “พุทฺโธ เม นาโถ” 2.ไตรสิกขา (ศีล สมาธิ ปัญญา) กระบวนการฝึกฝนตลอดชีวิต ศีล ควบคุมกาย วาจา ใจ สมาธิ ทำจิตสงบ มั่นคง ปัญญา เข้าใจความจริงของชีวิตและความตาย “สะสมเสบียง” และ 3. ไตรลักษณ์ (อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา) ปล่อยวาง ทุกสิ่งไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และไม่ใช่ของเรา เข้าใจไตรลักษณ์ = วางใจได้เมื่อต้องตาย แนวทางตามช่วงชีวิต ต้นทาง: ยึดรัตนตรัย ระหว่างทาง: ปฏิบัติตามไตรสิกขา ปลายทาง: เข้าใจไตรลักษณ์และปล่อยวาง เครื่องมือสนับสนุน สติปัฏฐาน 4 มรณานุสติ และอัปปมาทธรรม

ข้อเสนอเชิงนโยบายและมาตรการทางกฎหมายเพื่อจัดการปัญหาหมอกควันข้ามแดนอย่างยั่งยืนในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย และแขวงจำปาสัก สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

รัชกร โชติประดิษฐ์ — 2026-04-30

งานวิจัยนี้มีวัตุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินมาตรการทางกฎหมายและนโยบายการจัดการปัญหาหมอกควันข้ามแดนเพื่อป้องกันฝุ่น PM2.5 พร้อมทั้ง 2) วิเคราะห์ข้อจำกัดและช่องว่างของมาตรการทางกฎหมายและนโยบาย เพื่อนำไปสู่ 3) การเสนอแนะข้อมูลเชิงนโยบายและมาตรการทางกฎหมายเพื่อแก้ปัญหาหมอกควันข้ามแดนในพื้นที่อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย และแขวงจำปาสัก เมืองโพนทองและเมืองชนะสมบูรณ์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ จากการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาผ่านเอกสารทางวิชาการควบคู่ไปกับการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญทั้งหมด 67 คน ครอบคลุมทั้งฝ่ายผู้บริหาร ฝ่ายนโยบาย เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการท้องถิ่นอนุรักษ์ป่า ผู้นำชุมชน และประชาชนผู้ได้รับผลกระทบทั้งสองฝั่ง

ผลการศึกษาพบว่า 1) ประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวมีกรอบกฎหมายและนโยบายด้านสิ่งแวดล้อมที่ชัดเจนและครอบคลุม แต่ในทางปฏิบัติยังประสบกับปัญหาความไม่ต่อเนื่องของการบังคับใช้และความซ้ำซ้อนของอำนาจหน้าที่ระหว่างหน่วยงานที่รับผิดชอบในพื้นที่เขตป่าอนุรักษ์ เขตป่าสงวน และแนวป่าชายแดน 2) ข้อจำกัดและช่องว่างของมาตรการทางกฎหมายและนโยบาย พบปัญหาหลัก 4 ด้าน ได้แก่ ความซับซ้อนของโครงสร้างหน่วยงานและอำนาจหน้าที่ การขาดทรัพยากรและศักยภาพของเจ้าหน้าที่ การคงอยู่ของพฤติกรรมการเผาในวิถีชีวิตของชุมชนชายแดน และช่องว่างของกลไกความร่วมมือข้ามพรมแดนที่ยังอยู่ในระดับพิธีการมากกว่าการบังคับใช้จริง และ 3) ข้อเสนอเชิงนโยบายมีความจำเป็นต้องยกระดับกฎหมายและข้อบัญญัติในพื้นที่ชายแดนเพื่อกำหนดความรับผิดชอบหลักและความรับผิดชอบร่วมกันของแต่ละหน่วยงานให้ชัดเจน ประกอบกับมีการจัดตั้งศูนย์ประสานงานร่วมมือระหว่างประเทศและมีกลไกการตรวจสอบ การสร้างแรงจูงใจทางเลือกจากการไม่เผาวัสดุทางการเกษตร การนำกลไกของรัฐมาควบคุมการดำเนินงาน และการพัฒนาความร่วมมือแบบทวิภาคีทั้งภายในประเทศและระหว่างประเทศเพื่อวางรากฐานธรรมาภิบาลอากาศสะอาดอย่างยั่งยืนร่วมกันทั้งสองฝั่งพรมแดน

การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการบริหารงานในสำนักงานเขตสาทร

กมลพร กัลยาณมิตร — 2026-04-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการบริหารงานในสำนักงานเขตสาทร และ (2) เปรียบเทียบความคิดเห็นของรเกี่ยวกับการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล เพื่อการบริหารงานในสำนักงานเขตสาทร จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล โดยอาศัยกรอบกรอบแนวคิดรัฐบาลดิจิทัล การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูลจากบุคลากรในสำนักงานเขตสาทร จำนวน 400 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
การทดสอบค่า t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA)

ผลการวิจัยพบว่า (1) ระดับการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการบริหารงานในสำนักงานเขตสาทร ( = 4.03) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านงานบุคคลมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด สะท้อนถึงการนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้ในการจัดเก็บและบริหารจัดการข้อมูลบุคลากร การดำเนินการด้านสิทธิประโยชน์ และกระบวนการทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพ ความถูกต้อง และความรวดเร็วในการปฏิบัติงาน รองลงมาคือ ด้านงานบริการประชาชน และด้านงานงบประมาณ ขณะที่ด้านงานบริหารทั่วไปมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด และ (2) ผลการเปรียบเทียบระดับการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการบริหารงานในสำนักงานเขตสาทร จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า บุคลากรที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา ตำแหน่งหน้าที่ และรายได้ต่อเดือนต่างกัน มีความคิดเห็นต่อระดับการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการบริหารงานในสำนักงานเขตสาทร แตกต่างกัน ส่วนบุคลากรที่มีระยะเวลาการปฏิบัติงานต่างกัน มีความคิดเห็นไม่แตกต่างกัน

การพัฒนาพี่เลี้ยงชุมชนร่วมป้องกันและแก้ปัญหาความรุนแรงในครอบครัว ด้วยพุทธบูรณาการ

พระครูสังฆกิจดิลก — 2026-04-30

การวิจัยแบบผสมวิธีนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและพัฒนาหลักสูตรพี่เลี้ยงชุมชนร่วมป้องกันและแก้ปัญหาความรุนแรงในครอบครัวด้วยพุทธบูรณาการ และ 2) ประเมินประสิทธิผลของการนำหลักสูตรไปใช้พร้อมทั้งนำเสนอชุดความรู้คู่มือการพัฒนาพี่เลี้ยงชุมชน ดำเนินการ 2 ระยะคือ ระยะที่ 1 วิจัยเชิงปริมาณสำรวจประชาชนในเขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร 434 คน และวิจัยเชิงคุณภาพสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 38 คน เพื่อออกแบบหลักสูตร ระยะที่ 2 ทดลองใช้หลักสูตรกับกลุ่มเป้าหมาย 34 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ( ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และสถิติทดสอบที (t-test)

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาความรุนแรงในสังคมเมืองมีลักษณะซ่อนเร้นจากปัจจัยเศรษฐกิจ ยาเสพติด และค่านิยมชายเป็นใหญ่ นำไปสู่การพัฒนา “หลักสูตรพี่เลี้ยงชุมชน (SAFE) Family” โดยบูรณาการหลักไตรสิกขาและฆราวาสธรรม 4 เข้ากับทักษะสมัยใหม่ เน้นสมรรถนะ 5 ด้าน ได้แก่ การเฝ้าระวัง, การให้คำปรึกษา, การจัดกิจกรรม, การประสานงานส่งต่อ และการบริหารทีม ผ่านโมดูลการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ 43 ชั่วโมง และภาคปฏิบัติ 21 วัน เพื่อให้พี่เลี้ยงสามารถจุดประกายและขับเคลื่อนพื้นที่สันติสุข 2) ผลการประเมินหลังการอบรม พบว่า กลุ่มเป้าหมายมีสมรรถนะรวมเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 4.49, p < .05$) โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ การให้คำปรึกษาเสริมพลังเชิงบวก ( = 4.26, S.D. = 0.50) หลักสูตรมีประสิทธิภาพ E1/E2 = 81.10/88.50 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด ผู้วิจัยได้นำเสนอชุดความรู้ “5 ศาสตร์พี่เลี้ยงชุมชน Safe Family”

องค์ความรู้ใหม่คือ “SAFE Family Community Mentor Model” ประกอบด้วย S: Spiritual Transformation (พัฒนาฐานใจ), A: Active Skillset (ทักษะเชิงรุก), F: Field Synergy (พลังความร่วมมือพื้นที่) และ E: Ecosystem of Care (ระบบนิเวศแห่งความปลอดภัย) เพื่อใช้เป็นกลไกสร้างเสริมครอบครัวและชุมชนสันติสุขอย่างยั่งยืน

Mindfulness Wisdom and Loving Kindness Model for Multicultural Meditation Practitioners inspired by Buddhamahametta Foundation

Narumon Jiwattanasuk — 2026-04-30

This research investigates the significant challenges faced by multicultural meditation practitioners, including financial instability, interpersonal disputes, and the pressures related to adapting to diverse cultural environments. The primary objective was to develop a meditation framework that is inclusive and addresses these particular multicultural pressures.

The study employed a systematic technique, integrating comprehensive questionnaires and detailed conversational analysis to identify practitioner needs, ultimately merging Buddhist precepts with multicultural adaptation. The "Mindfulness Wisdom and Loving-kindness" (MWL) model was created through this process and was based on the Buddhamahametta Foundation. This process led to the creation of the "Mindfulness Wisdom and Loving-kindness" (MWL) model, which was based on the Buddhamahametta Foundation. Mindful Walking, Mindful Listening, and Loving-kindness Meditation are only a few of the nine exercises in the MWL program. These activities were meticulously crafted to transcend language and religion. The results show that the MWL model met the research goals by showing that participants' mental health and resilience improved a lot.

This shows that the MWL model is a good technique to improve well-being in multicultural contexts and can be used by many people.

ปัจจัยและบทเรียนจากการก้าวข้ามการวัดความพึงพอใจสู่ผลลัพธ์การเรียนรู้ในการพัฒนาคุณภาพบริการฝึกอบรม : บทเรียนจากวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2562–2567

วันวิสาข์ ล้ำตระกูล — 2026-04-30

บทความวิชาการฉบับนี้เป็นการนำเสนอข้อค้นพบเชิงประจักษ์และสังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่ เพื่อตอบสนองต่อปัญหาเชิงทฤษฎีและปฏิบัติที่สำคัญในการประเมินผลการฝึกอบรม นั่นคือ ข้อขัดแย้งเชิงประจักษ์ (Empirical Paradox) ซึ่งหมายถึงความไม่สอดคล้องระหว่างการรับรู้คุณภาพบริการและความพึงพอใจของผู้เรียน (Kirkpatrick Level 1) กับผลลัพธ์การเรียนรู้ที่วัดได้จริง (Kirkpatrick Level 2) ปัญหาดังกล่าวยืนยันโดยงานวิชาการอภิมานระดับสากลหลายชิ้นที่ชี้ถึงความสัมพันธ์ที่จำกัดระหว่าง Level 1 และ Level 2 ทำให้เกิดความท้าทายในการบริหารคุณภาพบริการฝึกอบรมของสถาบันอุดมศึกษา ดังนั้น วัตถุประสงค์หลักของบทความนี้คือการยืนยัน Empirical Paradox และสังเคราะห์ "ปัจจัยชดเชยเชิงกลยุทธ์" เพื่อสร้างแบบจำลองคุณภาพบริการฝึกอบรมที่มุ่งเน้นผลลัพธ์ (Outcome-Oriented Model)

บทความนี้นำเสนอบทเรียนจากการวิเคราะห์เชิงประจักษ์ โดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิเชิงปริมาณจากโครงการฝึกอบรมสำหรับองค์กร 9 โครงการของวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (MUIC) ระหว่างปี พ.ศ. 2562–2567 และประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดแบบบูรณาการของ SERVQUAL Model ในการประเมินมิติคุณภาพบริการร่วมกับการวัดอัตราการเพิ่มพูนความรู้แบบปรับมาตรฐาน (Normalized Learning Gain หรือ Hake’s G) เพื่อวัด Level 2

ข้อค้นพบหลักชี้ว่า แม้ว่าคะแนน Level 1 (ความพึงพอใจ) จะสูงสม่ำเสมอ แต่ค่า Hake’s G มีความผันผวนสูง (ตั้งแต่ 0.45 ถึง 0.82) ซึ่งยืนยัน Empirical Paradox บทเรียนสำคัญที่สังเคราะห์ได้คือ การนำเสนอ ปัจจัยชดเชยเชิงกลยุทธ์ (Strategic Compensatory Factor) ซึ่งเป็นกลไกเชิงทฤษฎีที่เชื่อมโยงมิติ Assurance (ความเชื่อมั่น) ของวิทยากรกับ Learning Gain ผ่านตัวแปรแทรกซ้อน ได้แก่ Self-Efficacy และ Perceived Utility ของผู้เรียน บทความนี้สังเคราะห์เป็นแบบจำลองคุณภาพบริการฝึกอบรมที่มุ่งเน้นผลลัพธ์ (Outcome-Oriented Model) พร้อมด้วยกรอบตัวชี้วัดผลงานหลัก (KPI Framework) ที่สมดุล ซึ่งมุ่งเน้นการสร้างความเชี่ยวชาญด้าน AI Fluency ให้แก่วิทยากรเป็นปัจจัยขับเคลื่อนคุณภาพหลัก

ถูกต้องแต่ไม่ถูกใจ : การโฆษณา การสื่อสาร และความท้าทาย ของบริการยุติการตั้งครรภ์ในประเทศไทย

นภดล พิมสาร — 2026-04-30

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และสังเคราะห์สภาพปัจจุบันของการสื่อสารเพื่อเข้าถึงบริการยุติการตั้งครรภ์อย่างปลอดภัย โดยการทบทวนวรรณกรรมทั้งในประเทศและต่างประเทศ ผลการศึกษาพบว่าประเทศไทยมีการประกาศใช้กฎหมายเพื่อรองรับการยุติการตั้งครรภ์อย่างปลอดภัย และมีสายด่วนการตั้งครรภ์ไม่พร้อม (1663) ดำเนินการในฐานะเป็นหน่วยให้คำปรึกษา คัดกรอง และส่งต่อผู้รับบริการไปยังสถานพยาบาลตามสิทธิประโยชน์ แต่ด้วยบริบทของสังคมไทยที่ไม่สามารถสื่อสารเรื่องการยุติการตั้งครรภ์ได้อย่างเปิดเผยและชัดเจน ส่งผลให้เกิดข้อจำกัดในการเข้าถึงบริการยุติการตั้งครรภ์อย่างปลอดภัย และเกิดช่องว่างในการโฆษณาขายยาทำแท้งแบบผิดกฎหมายผ่านสื่อสังคมออนไลน์ เมื่อเปรียบเทียบกับการดำเนินงานสายด่วนตั้งครรภ์ไม่พร้อมในต่างประเทศ พบว่า การสื่อสารเพื่อการยุติการตั้งครรภ์อย่างปลอดภัยมีลักษณะเปิดเผยและชัดเจนมากกว่า สามารถสื่อสารให้ข้อมูลกับผู้รับบริการได้อย่างชัดเจน ทั้งการเข้ารับคำปรึกษา การใช้ยาด้วยตนเอง การเข้าถึงแหล่งทุนทรัพย์ การถ่ายทอดประสบการณ์การยุติการตั้งครรภ์ด้วยตนเองผ่านทางวีดีโอ หรือการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อเผยแพร่ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการยุติการตั้งครรภ์ ดังนั้น ประเทศไทยจึงควรมีการถอดบทเรียนทั้งในและต่างประเทศ และศึกษาวิจัยเพื่อหาแนวทางในการสื่อสารเรื่องการยุติการตั้งครรภ์อย่างปลอดภัยให้มีความเหมาะสมกับบริบทของสังคม เพิ่มการรับรู้และช่วยให้ประชาชนเข้าถึงบริการยุติการตั้งครรภ์ที่ถูกต้องตามกฎหมายและมีความปลอดภัย ซึ่งจะช่วยลดภาระงบประมาณและการสูญเสียทรัพยากรมนุษย์ได้

องค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล การทบทวนแนวคิด สังเคราะห์องค์ความรู้ และข้อเสนอเชิงนโยบาย

ชนิดาภา อินทรบุตร — 2026-04-30

บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอแนวคิดทฤษฎีและการสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับองค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล เนื่องจาก การปฏิวัติทางเทคโนโลยีดิจิทัลได้สร้างการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงต่อระบบการศึกษาทั่วโลก ทำให้สถาบันการศึกษาจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบการดำเนินงานจากองค์การแบบดั้งเดิมสู่ องค์การนวัตกรรม (Innovation Organization) เพื่อรองรับความท้าทายในยุคดิจิทัล จากการสังเคราะห์แนวคิดและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง ขอบเขตของการทบทวนวรรณกรรม 1) แนวคิดที่เกี่ยวข้องกับองค์การนวัตกรรม (Innovative Organization) 2) แนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล 3) การบูรณาการองค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล ใช้วิธีการศึกษาแบบค้นคว้าจากเอกสาร โดยใช้โปรแกรมสืบค้นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์เป็นเครื่องมือ ประโยชน์ของบทความ เป็นฐานความรู้เชิงทฤษฎีและปฏิบัติการที่มอบแนวทางกลยุทธ์ให้แก่ผู้บริหารและบุคลากรทางการศึกษาในการเปลี่ยนผ่านสถาบันให้เป็น ศูนย์กลางแห่งนวัตกรรม เพื่อให้การศึกษาของประเทศสามารถตอบสนองต่อวาระเชิงนโยบายของชาติได้อย่างมีประสิทธิภาพ และผลิตบัณฑิตที่มีคุณสมบัติพร้อมสำหรับอนาคตในการเป็น พลเมืองดิจิทัล และ นวัตกร

ผลการศึกษาบทความวิชาการนี้ พบว่า การเป็นองค์การนวัตกรรม ต้องอาศัยการบูรณาการองค์ประกอบสำคัญหลายประการ ได้แก่ การสร้างวัฒนธรรมที่ส่งเสริมการทดลอง การลงทุนในเทคโนโลยีที่เหมาะสม การพัฒนาศักยภาพบุคลากร และการกำหนดนโยบายที่เอื้อต่อการเปลี่ยนแปลง บทความนี้ได้นำเสนอ องค์ความรู้ใหม่ (Novelty) ที่ได้จากบทความนี้คือการนำเสนอแนวคิด องค์การนวัตกรรมกับการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล ซึ่งเป็นการพัฒนาขั้นกว่าที่มุ่งเน้นการสร้างสรรค์นวัตกรรมทางการศึกษาโดยเฉพาะ บทความยังได้นำเสนอ กรอบแนวคิดพลวัตแห่งการบูรณาการ ซึ่งอธิบายกระบวนการ ขั้นตอนของการปรับตัวสู่องค์การดังกล่าวอย่างต่อเนื่อง และได้เสนอการยกระดับบทบาทของบุคลากรทางการศึกษาเป็น สถาปนิกทางการเรียนรู้ ซึ่งทำหน้าที่ออกแบบและสร้างสรรค์สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการสร้างนวัตกรรม ใช้เป็นแนวทางในการขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงอย่างยั่งยืน โดยเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการสร้าง ระบบนิเวศแห่งการเรียนรู้ดิจิทัล ที่ยืดหยุ่นและตอบสนองต่อความต้องการของสังคมศตวรรษที่ 21 ได้อย่างมีประสิทธิภาพ