รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูในยุคดิจิทัล โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน - มีแแก้ว สุพิชญ์ชญา; ขันธะรี นเรศ; ปะโคทัง จิณณวัตร (วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 2021)
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา และความต้องการการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูในยุคดิจิทัล 2) เพื่อสร้างรูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการฯ 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการ และ 4) เพื่อประเมินรูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูในยุคดิจิทัลโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กลุ่มตัวอย่างเลือกแบบเจาะจงศึกษาโรงเรียนต้นแบบโดยการสัมภาษณ์ ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ และ ครู จำนวน 3 โรงเรียน 9 คนและการศึกษาเชิงปริมาณสภาพปัจจุบัน ปัญหาและความต้องการโดยกำหนดกลุ่มตัวอย่างใช้ตารางเครซีและมอร์แกน จำนวน 236 คน (2) สร้างรูปแบบ โดยการประเมินความเหมาะสม และความเป็นไปได้จากผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 14 คน (3) ทดลองใช้รูปแบบ 1 โรงเรียนโดยเลือกแบบเจาะจง และ (4) ประเมินรูปแบบ โดยประเมินผลจากกลุ่มเป้าหมายซึ่งเป็นผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 17 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบสอบถาม แบบทดสอบ แบบประเมิน สถิติที่ใช้ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบัน ปัญหาในการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูในยุคดิจิทัล มีการสร้างเครือข่ายและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียน แต่ยังขาดการนิเทศการสอนและการประเมินผลที่หลากหลายให้ก้าวทันยุคดิจิทัล 2) รูปแบบในการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูในยุคดิจิทัล พบว่ามี 7 องค์ประกอบ ได้แก่ การบริหารงานวิชาการ การพัฒนากิจกรรมพัฒนาผู้เรียน การพัฒนาตนเอง ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน การพัฒนาการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล การนิเทศการสอนและประเมินผล และ การสร้างเครือข่าย และเทคโนโลยีการสื่อสาร 3) ผลการทดลองรูปแบบ ได้รูปแบบที่มีความเหมาะสมที่จะนำไปใช้ในการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของครูในยุคดิจิทัล กลุ่มทดลองใช้มีความพึงพอใจในรูปแบบและคู่มือ 4) ผลการประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบพบว่านำไปใช้ได้ โดยการใช้คู่มือการดำเนินการตามรูปแบบ