การศึกษาวิเคราะห์เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน ขององค์การสหประชาชาติเชิงพุทธบูรณาการ - จันทรธัมมทัตต์ ธัช; ธมฺมหาโส พระมหาหรรษา (วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 2020)
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเสนอการศึกษาวิเคราะห์เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน ขององค์การสหประชาชาติ (SDGs) เชิงพุทธบูรณาการ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ( Qualitative Research) ค้นคว้าข้อมูลจากเอกสาร ตำรา พระไตรปิฎก การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบเจาะจง 3 กลุ่ม คือด้านเป้าหมาย การพัฒนาอย่างยั่งยืนขององค์การสหประชาชาติ ด้านพระพุทธศาสนาเถรวาท และด้านสันติภาพ รวม 12 ท่าน ด้วยแบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่มเฉพาะ และนำเสนอ ในลักษณะการพรรณนา ผลการวิจัยพบว่าวัตถุประสงค์ของเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนขององค์การสหประชาชาติ และหลักธรรมเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนในพระพุทธศาสนาเถรวาท คือความสงบสุข สันติของ มวลมนุษยชาติ โดยแนวคิดและกิจกรรมของเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนขององค์การสหประชาชาติ มุ่งเน้นไปที่การพัฒนาทางกายภาพ ยกระดับคุณภาพชีวิต ความเป็นอยู่และสิ่งแวดล้อมโดยผ่านการบริหารจัดการจากภาครัฐเป็นสำคัญขณะที่แนวทางของพระพุทธศาสนาเถรวาทมุ่งให้ความสำคัญกับการฝึกฝน อบรมด้านจิตใจด้วยหลักธรรมที่เหมาะสมแล้วแต่กรณี มุ่งที่การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เป็นหลัก หลักธรรมสำคัญที่ใช้ในการพัฒนาคือ หลักภาวนา 4 ผลจากการบูรณาการ ก่อให้เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืนและมีประสิทธิภาพทั้ง 3 มิติ คือ สังคม เศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม โดยประกอบด้วยปัจจัย 4 ประการดังนี้ 1) รับผิดชอบตนเองใส่ใจสิ่งแวดล้อม (Responsibility) ดูแลรักษาสุขภาพให้สมบูรณ์แข็งแรง ประกอบสัมมาชีพ และให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม 2) พร้อมเอื้อเฟื้อเกื้อกูลสังคมรอบข้าง (Harmony) มีความเคารพมีระเบียบวินัย เปี่ยมด้วยน้ำใจ ให้เกียรติเพื่อนมนุษย์ ดุจญาติมิตร 3) เสริมสร้างคุณภาพชีวิต ด้วยสติ (Mindfulness) มองโลกในแง่บวก สร้างความฉลาดทางอารมณ์ มีสติกำกับความคิด มีเหตุผลกำกับอารมณ์ 4) ศึกษาวิเคราะห์ด้วยปัญญา (Intelligence) เพียรศึกษาพิจารณาให้รู้จริง มองทะลุ ทั้งระบบ ครอบคลุมครบทั้งวงจร