แนวทางการส่งเสริมประสิทธิภาพการขับร้องของ นักร้องอาชีพไทยเชิงพุทธบูรณาการ - กระจ่างคันถมาตร์ สุทธนรี; สมศรี ตวงเพชร; อินทองปาน ประเวศ (วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 2019)
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาหลักการขับร้องของนักร้องอาชีพไทยตามศาสตร์สมัยใหม่ 2) เพื่อศึกษาหลักพุทธธรรมที่ใช้ส่งเสริมการขับร้องเพลงให้มีประสิทธิภาพ และส่งเสริมด้านการดำรงชีวิต 3) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมประสิทธิภาพการขับร้องของนักร้องอาชีพไทยเชิงพุทธบูรณาการ เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ โดย 1) รวบรวมข้อมูลจากเอกสาร เพื่อศึกษาหลักการเจริญสติปัฏฐาน 4 หลักพรหมวิหาร 4 หลักสังคหวัตถุ 4 และหลักอิทธิบาท 4 ในพระพุทธศาสนาเถรวาท จากพระไตรปิฎก ตำรา อรรถกถา และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง 2) รวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก เพื่อศึกษาหลักการขับร้องเพลงไทยสากลตามศาสตร์สมัยใหม่ 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการส่งเสริมประสิทธิภาพการขับร้องของนักร้องอาชีพไทยเชิงพุทธบูรณาการ ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักการขับร้องเพลงเกิดจากทฤษฎีผสมผสานตามศาสตร์สมัยใหม่ 11 ข้อ ได้แก่ (1) การหายใจ (2) การใช้ช่องปาก ช่องคอ และส่วนที่เป็นกะโหลก (3) การเปล่งเสียง (4) การใช้เสียง (5) การร้องตามทำนอง และจังหวะของดนตรี (6) การตีความของเนื้อเพลง (7) การสื่อสาร (8) การสร้างจินตนาการในการ ถ่ายทอดบทเพลง (9) การถือและการใช้ไมโครโฟน (10) การแสดงร่วมกับดนตรี (11) การแสดงลีลาอารมณ์และท่าทางบนเวที 2) นักร้องมีแนวทางพัฒนาการขับร้องโดยหลักอานาปานสติ และนำพุทธธรรม 3 ข้อ คือ หลักพรหมวิหาร 4 หลักสังคหวัตถุ 4 และหลักอิทธิบาท 4 มาใช้ส่งเสริมด้านการดำรงชีวิต 3) ทำให้นักร้องมีสติ มีความละเอียดลึกซึ้ง สามารถถ่ายทอดบทเพลงได้เป็นอย่างดี และมีหลักธรรมในการดำเนินชีวิตประจำวัน