วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

การวางแผนภาษีเงินได้ของผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ให้ถูกต้องตามหลักการของภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา

ศิริรัตน์ เจนศิริศักดิ์ — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอข้อมูลต่อผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์เกี่ยวกับการแยกประเภทเงินได้ให้ถูกต้อง เพื่อประโยชน์ในการวางแผนภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาให้เสียภาษีให้น้อยที่สุดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยรวบรวมข้อมูลจากข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาล และข้อหารือของกรมสรรพากรที่เกี่ยวข้องกับการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาของวิชาชีพแพทย์ เนื่องจากวิชาชีพแพทย์ถูกกล่าวขานว่ามีเงินได้พึงประเมินได้หลายประเภทและอาจมากกว่าผู้ประกอบวิชาชีพอื่น อันนำไปสู่ปัญหาในการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา รวมถึงเกิดข้อผิดพลาดในการยื่นแบบแสดงรายการ และเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ปัญหาที่มักจะถูกหยิกยกขึ้นมาถกเถียงกันอยู่บ่อยครั้งคือการจัดประเภทเงินได้ของแพทย์ที่ผิดพลาด ดังนั้น หากแพทย์มีความเข้าใจในการจัดประเภทเงินได้ จะทำให้แพทย์สามารถวางแผนการรับเงินได้จากการทำงาน รวมถึงการจัดทำสัญญาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่งานได้อย่างเหมาะสม

ผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์มีสถานะเป็นบุคคลธรรมดา มีหน้าที่ต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาในอัตราก้าวหน้า เมื่อแพทย์มีเงินได้พึงประเมินจำนวนมาก จะเกิดข้อจำกัดในประเด็นเพดานการหักค่าใช้จ่าย กล่าวคือ การทำงานในลักษณะที่มีสัญญาจ้างผูกพันระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง มีเงินได้ประจำ และการรับทำงานที่กำหนดค่าตอบแทนในอัตราที่แน่นอน จะทำให้แพทย์ผู้มีเงินได้ต้องเสียภาษีในอัตราที่สูงกว่าการให้บริการรักษาพยาบาลในรูปของการเปิดคลินิก หรือเปิดสถานพยาบาลที่มีผู้ป่วยข้ามคืน แม้ว่ากระทรวงสาธารณสุขจะกำหนดให้แพทย์ที่ไม่ได้เปิดคลินิกหรือปฏิบัติงานในโรงพยาบาลเอกชนได้รับค่าตอบแทนพิเศษเพิ่มเติม เพื่อส่งเสริมให้บุคลากรทางการแพทย์อุทิศเวลาในการปฏิบัติงานให้บริการแก่ประชาชนอย่างเต็มที่ แต่หากพิจารณาบนพื้นฐานของการวางแผนภาษีแล้ว การหารายได้เพิ่มจากการเปิดคลินิกอาจส่งผลดีในการวางแผนภาษีได้มากกว่า ดังนั้น หากผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ได้ศึกษาประเด็นข้อกฎหมายต่าง ๆ ให้เข้าใจย่อมส่งผลให้แพทย์วางแผนกำหนดรูปแบบการทำงาน และลักษณะการรับงานให้เหมาะสมกับประเภทของเงินได้ที่ส่งผลให้เสียภาษีให้น้อยที่สุดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยไม่ถูกเรียกเก็บภาษีย้อนหลัง เสียเบี้ยปรับ เงินเพิ่ม หรือค่าปรับทางอาญา

เรียนรู้จากนโยบายทวิภาษาของไต้หวัน: แนวทางสู่การปฏิรูปการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในประเทศไทย

ฐาปนีย์ มุสิเกตุ, ปณิชา นิติสกุลวุฒิ, อภิวิชญ์ เลี้ยงอิสสระ — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

นโยบายการสร้างไต้หวันให้เป็นสังคมทวิภาษา หรือ "Bilingual Nation 2030" มีเป้าหมายพัฒนาให้ประชากรสามารถใช้ภาษาจีนกลางและภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่วภายในปี 2573 นโยบายนี้เป็นการตอบสนองต่อความต้องการของตลาดแรงงานและเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันระดับโลก โดยใช้แนวทางแบบบูรณาการที่เกี่ยวข้องกับการปรับหลักสูตร การฝึกอบรมครู และการสร้างบรรยากาศทางสังคมที่สนับสนุนการใช้ภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน บทความวิชาการฉบับนี้วิเคราะห์นโยบายดังกล่าวผ่านกรอบการประเมินกระบวนการเชิงระบบ (Input-Process-Output: IPO) โดยเน้นถึงปัจจัยนำเข้า กระบวนการดำเนินงานและผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น พร้อมทั้งอภิปรายถึงความเป็นไปได้ที่ประเทศไทยจะเรียนรู้จากนโยบายนี้เพื่อเป็นแนวทางในการปฏิรูปการเรียนการสอนภาษาอังกฤษและการนำไปปรับใช้ในบริบทของตนเองเพื่อการเตรียมทรัพยากรบุคคลให้มีความพร้อมในสถานการณ์ที่มีความท้าทายและการแข่งขันสูงของเวทีโลกในศตวรรษที่ 21

การจัดการคนเก่ง: ความท้าทายขององค์การสู่ความได้เปรียบทางการแข่งขัน

สราวรรณ์ เรืองกัลปวงศ์, อรรนพ เรืองกัลปวงศ์ — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

บทความนี้มุ่งนำเสนอเนื้อหาความสำคัญของการจัดการคนเก่งซึ่งถือเป็นบุคลากรขององค์การที่มีสมรรถนะสูง สามารถแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเองอย่างผู้ที่มีความฉลาดทางอารมณ์ มีความสามารถในการมองเห็นถึงอนาคตก่อนผู้อื่น สามารถสร้างผลงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ เป็นบุคคลที่อยากเรียนรู้ อยากพัฒนาตนเอง พร้อมที่จะแสวงหาโอกาสใหม่ ๆ ที่สำคัญต้องการเติบโตในหน้าที่การงาน มีแรงขับที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแตกต่างจากบุคคลทั่วไป องค์การจึงต้องมีวิธีในการจัดการคนเก่งสร้างพันธะด้านจิตใจให้บุคลากรรับรู้ได้ถึงการเป็นองค์การในฝันของคนหลายคน องค์การต้องสร้างระบบการประเมินผลที่ดี ระบบการบริหารจัดการงานที่แตกต่างจากปกติทั่วไป กำหนดรางวัล ค่าตอบแทนที่พึงพอใจและสามารถสร้างแรงจูงใจให้พนักงานคนเก่งมองเห็นถึงโอกาสในการพัฒนาสายอาชีพ เตรียมความพร้อมในการเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง ทั้งนี้เพื่อธำรงรักษาพนักงานคนเก่งให้อยู่กับองค์การตราบนานเท่านาน นอกจากนี้การจัดการที่ดีส่งผลให้คนเก่งสามารถสร้างองค์การให้มีความแตกต่างเหนือคู่แข่งแข่งขัน มีความได้เปรียบในการเข้าถึงแหล่งข้อมูล และมีความสามารถในการปรับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วทันต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

พฤติกรรมการท่องเที่ยวของชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วงก่อนและระหว่างโควิด-19

Thu, 25 Dec 2025 00:00:00 +0700

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการท่องเที่ยวของชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ก่อนและระหว่างโควิด-19 โดยงานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative research) เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม ผู้วิจัยได้ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบตามสะดวก (Convenience sampling) โดยได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 380 คน ใช้สถิติเชิงพรรณณาในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ค่าความถี่ (Frequency) ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตราฐาน (S.D.)
ผลการศึกษาพบว่า ชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุมากกว่า 66 ปี มีสัญชาติอเมริกัน มีระยะเวลาที่พักอาศัยอยู่ในประเทศไทยน้อยกว่า 7 ปี ส่วนใหญ่เป็นวีซ่าพักอาศัยชั่วคราว มีสถานภาพสมรส ระดับการศึกษาปริญญาตรี อาชีพผู้เกษียณอายุ มีแหล่งที่มาของค่าใช้จ่ายจากกิจการ/ประกอบอาชีพ มีค่าใช้จ่ายด้านที่พักต่อเดือน 11,001 – 19,000 บาท ค่าใช้จ่ายในการเดินทางต่อเดือน น้อยกว่า 5,001 บาท ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันต่อเดือน 9,601 – 19,200 บาท และมีค่าใช้จ่ายด้านอื่น ๆ ต่อเดือน น้อยกว่า 8,001 บาท ในส่วนพฤติกรรมการท่องเที่ยวของชาวต่างชาติที่พำนักระยะยาวในจังหวัดเชียงใหม่ในช่วงก่อนและระหว่างโควิด-19 พบว่ามีความแตกต่างกัน

ปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกที่มีอิทธิพลต่อดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ

ธนภณ วิมูลอาจ — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกที่มีอิทธิพลต่อดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ ในช่วงระยะเวลาเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 ถึง เดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 รวมทั้งสิ้น 120 เดือน โดยเก็บข้อมูลจากแหล่งทุติยภูมิ ประกอบด้วย ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ธนาคารแห่งประเทศไทย และสำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้าภายใต้กระทรวงพาณิชย์ ซึ่งใช้สถิติเชิงพรรณนา การทดสอบสหสัมพันธ์ และสมการถดถอยเชิงพหุคูณในการวิเคราะห์ข้อมูล ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยภายใน ได้แก่ 1) อัตราส่วนราคาปิดต่อกำไร ต่อหุ้นและ 2) อัตราส่วนราคาตลาดต่อมูลค่าตามบัญชี มีอิทธิพลเชิงบวกกับดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ ยกเว้นอัตราส่วนเงินปันผลตอบแทนมีอิทธิพลเชิงลบต่อดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ และปัจจัยภายนอก ได้แก่ 1)มูลค่าการซื้อของนักลงทุนต่างชาติในตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ 2) อัตราแลกเปลี่ยนดอลลาร์สหรัฐต่อบาทไทย และ3) อัตราดอกเบี้ยเงินกู้ขั้นต่ำที่เรียกเก็บจากลูกค้ารายใหญ่ชั้นดี มีอิทธิพลเชิงบวกต่อดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ ยกเว้นดัชนีราคาผู้บริโภคมีอิทธิพลเชิงลบต่อดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ สรุปได้ว่าตัวแปรปัจจัยภายในและภายนอกที่ศึกษามีอิทธิพลต่อดัชนีราคาตลาดหลักทรัพย์เอ็ม เอ ไอ ทั้งหมด

การพัฒนากระบวนการทางการตลาดผลิตภัณฑ์ผ้าจากเส้นใยธรรมชาติ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวบ้านเขาเต่า

ธนิชชา ชัยชัชวาลประทีป, พเยาว์ สายทองสุข — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนากระบวนการทางการตลาดผลิตภัณฑ์ผ้าจากเส้นใยธรรมชาติเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวบ้านเขาเต่า เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย (1) การวิจัยเชิงปริมาณ มีแบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบค่าความเที่ยง และมีความเชื่อมั่นสูงในการรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน และ (2) การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 5 คน โดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหาในการวิเคราะห์ข้อมูล

ผลการวิจัยพบว่า หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับส่งเสริมการท่องเที่ยวบ้านเขาเต่าสามารถใช้แนวทางการออกแบบระบบการท่องเที่ยวอย่างเป็นระบบด้วยการกำหนดจุดท่องเที่ยว เช่น บริเวณหาดเขาเต่า บริเวณศูนย์หัตถกรรมบ้านเขาเต่า แหล่งย้อมสี และทอผ้า สำหรับกลยุทธ์ทางการตลาดใช้แนวทางการพัฒนาให้ “ศูนย์หัตถกรรมบ้านเขาเต่า” เป็นศูนย์การท่องเที่ยวเชิงการเรียนรู้เกี่ยวกับการทอผ้าลายเอกลักษณ์อย่าง “ผ้ายกดอกลายเต่า” การย้อมผ้า จัดทริปท่องเที่ยวแบบ Workshop โดยที่นักท่องเที่ยวจะได้รับผลิตภัณฑ์ฝีมือตนเองกลับบ้านไปด้วย จัดทัวร์แบบ Home Stay หรือ Camping บริเวณหาดเขาเต่า จัดการประกวดการออกแบบเสื้อผ้าแฟชั่นจากผลิตภัณฑ์ผ้าจากเส้นใยธรรมชาติ “บ้านเขาเต่า” การออกร้าน การใช้กลยุทธ์การส่งเสริมการตลาดออนไลน์ และกำหนดการใช้นโยบายการท่องเที่ยวแบบการเจาะตลาด สำหรับการจัดการองค์ประกอบด้านการบริการอาศัยการฝึกอบรมไกด์ท้องถิ่น หรือไกด์ยุวชน โดยฝึกให้สามารถสื่อสารกับชาวต่างชาติได้ รวมถึงการปรับปรุงบริเวณหาดเข้าเต่าให้มีสภาพแวดล้อมกับการท่องเที่ยว และการให้บริการร้านอาหารจากวัตถุดิบประมงพื้นบ้านที่เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่น

การวิเคราะห์สภาวะการหลายความหมายของคำไทย “เทา” ผ่านมุมมองเจ้าของภาษา

ธีร์กวินท์ ดิสา, ศิริพร เลิศไพศาลวงศ์ — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

คลังคำศัพท์ของคนไทยมีอัตราเพิ่มขึ้นและกระจายตัวไปในทุกแวดวง ผ่านกระบวนการต่าง ๆ อาทิ กระบวนการทางวิทยาหน่วยคำและกระบวนการขยายโครงข่ายความหมาย ในด้านอรรถศาสตร์นั้น สภาวะการหลายความหมายคือสภาวะที่คำ ๆ หนึ่งได้รับแนวคิดหรือนิยามใหม่เพิ่มขึ้นโดยยังคงไว้ทั้งรูปแบบและความหมายดั้งเดิม สภาวะการเช่นนี้ปรากฎได้ในนานาภาษา รวมถึงภาษาไทย หนึ่งในคำไทยที่พบสภาวะการหลายความหมายคือ “เทา” ซึ่งแสดงถึงลักษณะสีที่คล้ายกับขี้เถ้า ผู้วิจัยเล็งจึงทำการศึกษาสภาวะการหลายความหมายโดยวิเคราะห์ข้อมูลจากเฟซบุ๊ก อินสตาแกรม และเอ็กซ์ ผ่านการอธิบายด้วยกระบวนการสภาวะการหลายความหมายแบบมีหลักการ นอกจากนั้นผู้วิจัยได้สร้างแบบสำรวจความรับรู้ต่อสภาวะการหลายความหมายของคำว่า “เทา” มีผู้ร่วมตอบแบบสำรวจคือชาวไทยซึ่งเป็นเจ้าของภาษา จำนวน 53 คน ผลการศึกษาในขั้นแรกพบว่า “เทา” มีความหมายนอกจากความหมายต้นแบบอีก 2 ความหมาย ได้แก่ สภาวะความรู้สึกเชิงลบและสภาวะความไม่แน่นอนหรือความไม่สมบูรณ์แบบ ทั้งสองความหมายนี้แสดงให้เห็นว่า “เทา” ไม่เพียงแต่สื่อถึงสภาวะกึ่งกลางระหว่างสีเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงภาวะเชิงลบต่าง ๆ อีกด้วย สำหรับผลการสำรวจความรับรู้ต่อสภาวะการหลายความหมาย พบว่ากลุ่มตัวอย่างเห็นพ้องกันว่าความหมายต้นแบบของคำว่า “เทา” ในการใช้ภาษาไทยแบบร่วมสมัยคือลักษณะสีที่คล้ายกับขี้เถ้า

อิทธิพลของการรับรู้การสนับสนุนจากองค์การและการรับรู้ความสามารถของตนเองที่มีต่อการปรับตัวในการทำงานในสภาวะโรคอุบัติใหม่: กรณีศึกษาบุคลากรสาธารณสุขในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

ปราชญาวีร์ แสงจันทร์, กฤตกร นวกิจไพฑูรย์ — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการรับรู้การสนับสนุนจากองค์การ การรับรู้ความสามารถของตนเอง และการปรับตัวในการทำงานของบุคลากร 2) อิทธิพลของการรับรู้การสนับสนุนจากองค์การที่มีต่อการปรับตัวในการทำงานของบุคลากร และ 3) อิทธิพลของการรับรู้ความสามารถของตนเองที่มีต่อการปรับตัวในการทำงานของบุคลากร งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรสาธารณสุขจังหวัดแม่ฮ่องสอน จำนวน 310 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มตามความสะดวก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ ผลการศึกษาพบว่า 1) การรับรู้การสนับสนุนจากองค์การของบุคลากรโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (x̅ = 3.40, SD = 0.77) ในขณะที่การรับรู้ความสามารถของตนเองของบุคลากรและการปรับตัวในการทำงานของบุคลากรโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̅ = 3.99, SD = 0.67; x̅ = 3.56, SD = 0.59) 2) การรับรู้การสนับสนุนจากองค์การส่งผลเชิงบวกต่อการปรับตัวในการทำงานของบุคลากร (B = 0.40, p < 0.01) และ 3) การรับรู้ความสามารถของตนเองส่งผลเชิงบวกต่อการปรับตัวในการทำงานของบุคลากร (B = 0.33, p < 0.01) ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าองค์การควรให้การสนับสนุนบุคลากร โดยเฉพาะด้านผลตอบแทนและสวัสดิการ และการให้รางวัลและเงื่อนไขในการทำงาน รวมถึงการยกระดับการรับรู้ความสามารถของตนเองให้กับบุคลากรเพื่อช่วยให้บุคลากรสามารถปรับตัวในการทำงานในสภาวะโรคอุบัติใหม่ได้

การดำเนินงานนิเทศภายในสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงาน ตามมาตรฐานการอาชีวศึกษา สังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง 4

พสิษฐ์ ฟ้าเฟื่องวิทยากุล, อรพรรณ ตู้จินดา, ดวงใจ ชนะสิทธิ์ — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการดำเนินงานนิเทศภายในของสถานศึกษา 2) ศึกษาระดับการปฏิบัติงานตามมาตรฐานการอาชีวศึกษาและ 3) วิเคราะห์การดำเนินงานนิเทศภายในของสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานตามมาตรฐานการอาชีวศึกษาของสถานศึกษา ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหาร และครูในสถานศึกษา สังกัดสถาบันอาชีวศึกษาภาคกลาง 4 จำนวน 269 คน ได้มาโดยการสุ่มตัวอย่าง แบบแบ่งชั้นตามสัดส่วนกระจายตามประเภทของสถานศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน

ผลการวิจัย พบว่า

1) การดำเนินงานนิเทศภายในของสถานศึกษา อยู่ในระดับมาก ทั้งภาพรวมและรายด้าน ประกอบด้วย การนิเทศเพื่อแก้ไข การนิเทศเพื่อการสร้างสรรค์ การนิเทศเพื่อก่อ และการนิเทศเพื่อป้องกัน ตามลำดับ
2) การปฏิบัติงานตามมาตรฐานอาชีวศึกษา อยู่ในระดับมาก ทั้งภาพรวมและรายด้าน ประกอบด้วย การสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้ การจัดการอาชีวศึกษา และคุณลักษณะของผู้สำเร็จการศึกษาที่พึงประสงค์ ตามลำดับ
3) การดำเนินงานนิเทศภายในของสถานศึกษา ประกอบด้วย การนิเทศเพื่อการสร้างสรรค์ (X₄) และการนิเทศเพื่อแก้ไข (X₁) เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อระดับการปฏิบัติงานตามมาตรฐานการอาชีวศึกษา (Y_tot) โดยสามารถร่วมกันทำนายได้ร้อยละ 88.50 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สมการวิเคราะห์การถดถอย คือ = 0.15 + 0.74 (X₄) + 0.24 (X₁)

การประพันธ์เพลงเพื่อใช้ประกวดในโครงการประลองยอดฝีมือเยาวชนดนตรี

ภิภพ ปิ่นแก้ว — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

งานวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการประพันธ์เพลงเพื่อใช้ประกวดในโครงการประลอง ยอดฝีมือเยาวชนดนตรี ปี พ.ศ.2567 มูลนิธิอาจารย์สุกรี เจริญสุข ที่ได้รับทุนวิจัย เพื่อกระตุ้นวัฒนธรรมดนตรี ที่กำลังจะเลือนหายไป จากสำนักงานการวิจัยแห่งชาติ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เสนอโครงการประลองยอดฝีมือเยาวชนดนตรี เพื่อค้นหาวงยอดฝีมือทางดนตรี ใช้ขนาดวงดนตรีที่มีจำนวนสมาชิก 2-5 คน สร้างโอกาสให้เยาวชนได้แสดงฝีมือกับเครื่องดนตรีที่ถนัด เพื่อจะรักษาฝีมือนักดนตรี รักษา บทเพลง รักษาเครื่องดนตรี เผยแพร่และพัฒนาดนตรีของชาติให้ทันสมัยนำเข้าสู่ยุคความเปลี่ยนแปลงของสังคมสมัยใหม่ การประลองวงยอดฝีมือเยาวชนดนตรี กำหนดให้นักดนตรีเล่นเพลงที่ได้ประพันธ์ขึ้นใหม่ จากเพลงที่มีรากเหง้าดั้งเดิมของท้องถิ่นต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเพลงพื้นบ้าน ไทยเดิม เพลงประจำชาติ ที่เป็นเพลงต้นฉบับยังคงเอกลักษณ์รักษาความเป็นท้องถิ่นเอาไว้ หัวใจสำคัญของการประลองวงยอดฝีมือเยาวชนดนตรี คือการนำเพลงในอดีตที่เป็นมรดกที่ยังไพเราะงดงามมาพัฒนา เพื่อรับใช้สังคมใหม่ จากรากฐานสู่ความเป็นพื้นฐาน แล้วนำไปสร้างให้ได้มาตรฐานนานาชาติหรือได้มาตรฐานสากล

มีผลการวิจัย ดังนี้ “วงอุดรถิ่นอีสาน” ได้เข้าร่วมประกวดดนตรี ในโครงการประลองวงยอดฝีมือเยาวชนดนตรี ปี พ.ศ.2567 ซึ่งได้ประพันธ์เพลงขึ้นใหม่ที่ใช้ในการประกวดดนตรีในแต่ละรอบ ดังนี้ 1) การประกวดรอบออนไลน์ และการประกวดรอบแสดงสด ณ สถานี Thai PBS ผู้วิจัยได้ประพันธ์เพลงขึ้นใหม่ “เพลงสาวน้อยร้อยดอกจาน” โดยแบ่งเพลงเป็น 3 ท่อน และเครื่องดนตรีพื้นบ้านที่ใช้ ได้แก่ ขิมอีสาน พิณโปร่ง แคน ปี่ผู้ไท กลองตึ้งโจ๊ะ และฉิ่ง 2) รอบชิงชนะเลิศรอบที่หนึ่ง ณ วัดกุฏิดาว เมืองอโยธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผู้วิจัยได้ประเพลงขึ้นใหม่ “เพลงสายแนนลำเพลิน” โดยแบ่งเพลงเป็น 4 ท่อน และเครื่องดนตรีพื้นบ้านที่ใช้ ได้แก่ พิณโปร่ง แคน โหวด ปี่ผู้ไท กลองหาง กลองรำมะนาอีสาน ฉิ่ง ฉาบเล็ก ฉาบใหญ่ และฆ้องโหม่ง 3) รอบชิงชนะเลิศ ชิงถ้วยพระราชทาน ณ พาสาน เมืองปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ ผู้วิจัย ได้ประพันธ์เพลงขึ้นใหม่ “เพลงสุดสะแนนแดนอีสาน” โดยแบ่งเพลงเป็น 4 ท่อน และเครื่องดนตรีพื้นบ้านที่ใช้ ได้แก่ พิณโปร่ง แคน โหวด กลองหาง และฉิ่ง การประลองวงยอดฝีมือเยาวชนดนตรี ที่จะทำให้ได้เยาวชนดนตรีที่มีความสามารถ ได้ขึ้นเวทีแสดงดนตรีที่ใช้พื้นที่สาธารณะ และเปิดโอกาสให้ผู้ชมได้เห็นฝีมือเป็นสิ่งสุดยอดของนักดนตรี เพราะโอกาสจะสร้างโอกาสที่ได้แสดงฝีมือออกไป จึงเป็นโอกาสให้เยาวชนดนตรีได้ฝึกซ้อมเพลง และประพันธ์เพลงขึ้นใหม่ เพื่อการประลองฝีมือ โดยมีการแสดงร่วมกับวงไทยซิมโฟนีออร์เคสตรา รอบชิงชนะเลิศชิงถ้วยพระราชทาน

การเปรียบเทียบระบบเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทพวนอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย

วราพรรณ ทีอร่าม, ศุภกิต บัวขาว — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปรียบเทียบระบบเสียงวรรณยุกต์และสัทลักษณะของวรรณยุกต์ภาษาไทพวนที่พูดในอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากผู้บอกภาษา 2 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านกลาง ตำบลปากตม และบ้านบุฮม ตำบลบุฮม ใช้แนวคิดกล่องวรรณยุกต์ของ วิลเลี่ยม เจ เก็ดนีย์ และวิเคราะห์สัทลักษณะของวรรณยุกต์โดยใช้โปรแกรม Praat ผลการวิเคราะห์ระบบเสียงวรรณยุกต์ พบว่า ภาษาไทพวนบ้านกลาง มีจำนวนหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 5 หน่วยเสียง การแยกเสียงรวมเสียงบ้านกลางเป็นแบบ A1-234 B1234 C1=DL123 และ C234=DL4 (B≠DL) ส่วนภาษาไทพวนบ้านบุฮมมีจำนวนหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 6 หน่วยเสียง การแยกเสียงรวมเสียงบ้านบุฮมเป็นแบบ A1-234 C123-4 B123=DL123 และ B4=DL4 (B=DL) ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของการแยกเสียงรวมเสียงของภาษาไทพวน จากการเปรียบเทียบระบบเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทพวนที่พูดในอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย มีความแตกต่างกันทั้งจำนวนหน่วยเสียงและรูปแบบการแยกเสียงรวมเสียง ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า บ้านบุฮมยังคงรักษาภาษาไทพวนดั้งเดิมไว้ได้เป็นอย่างดี ในขณะที่การแยกเสียงรวมเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทพวนบ้านกลางมีลักษณะคล้ายกับภาษากลุ่มลาว การแปรเปลี่ยนของระบบวรรณยุกต์ภาษาไทพวนบ้านกลางน่าจะเป็นผลจากการสัมผัสภาษา

เงื่อนไขที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดนโยบายควบคุมการขอทานของไทย

สุรศักดิ์ วงค์ษา, วรเมธ ยอดบุ่น — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

บทความฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาเงื่อนไขที่มีความเกี่ยวข้องกับนโยบายควบคุมการขอทานของไทย วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพถูกนำมาใช้เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 คน ร่วมกับการศึกษาเชิงเอกสาร การสังเกต และการสัมภาษณ์เชิงลึก ภายหลังการเก็บรวบรวมข้อมูลเสร็จสิ้นผู้ศึกษาใช้วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการตีความตามบริบทและนำเสนอด้วยการพรรณาแบบสรุปความโดยผ่านการตรวจสอบความถูกต้องแบบสามเส้า ผลการศึกษาพบว่าเงื่อนไขที่เชื่อมโยงกับการกำหนดนโยบายควบคุมการขอทานมี 3 ประการ ดังต่อไปนี้ ประเด็นแรก คือ องค์ประกอบของปัญหา โดยปัญหาการขอทานมีส่วนสัมพันธ์กับความต้องการในการมีชีวิตรอด ความขาดแคลนจากความยากจน และความไม่พึงพอใจต่อการเข้าไม่ถึงระบบการบริการของรัฐ ประเด็นที่สอง คือ ความสอดคล้องของปัญหากับค่านิยมของรัฐ ซึ่งเกี่ยวกับความต้องการของรัฐในการพัฒนาประเทศให้เป็นสมัยใหม่ โดยนำแนวคิดจากต่างประเทศมาเป็นต้นแบบในการปรับปรุงกฎหมาย และประเด็นที่สาม คือ ความเป็นพลวัตของปัญหา โดยรูปแบบการขอทานสามารถแบ่งพัฒนาการของความเปลี่ยนแปลงจากระดับพื้นฐานมาสู่ระดับซับซ้อน ผลของเงื่อนไขดังกล่าวจึงผลักดันให้ปัญหาการขอทานกลายเป็นประเด็นเชิงนโยบายซึ่งเป็นสิ่งกระตุ้นให้ภาครัฐกำหนดนโยบายควบคุมการขอทานผ่านพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ.2559 โดยมีหลักการพื้นฐานเพื่อมุ่งปรับเปลี่ยนกฎหมายให้เท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลก การจำแนกความแตกต่างระหว่างผู้ทำการขอทานและผู้แสดงความสามารถ ตลอดจนถึงการกำหนดบทลงโทษต่อผู้แสวงหาประโยชน์จากผู้ทำการขอทาน สำหรับข้อเสนอแนะต่อการศึกษาในอนาคตเห็นควรความสำคัญกับกลุ่มผลประโยชน์เนื่องจากมีบทบาทสำคัญในการผลักดันวาระนโยบายให้กลายเป็นประเด็นปัญหาสังคมอันเป็นที่รับรู้ในวงกว้าง นอกจากนี้สภาพแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับปัญหาการขอทานยังเป็นปัจจัยผลักดันเกิดกระบวนการกลายเป็นปัญหาทางนโยบาย (Policy Problematization)

ภาคปฏิบัติการและการต่อรองการใช้สิทธิมนุษยชนศึกษาในโรงเรียน

หนึ่งนยา ไหลงาม — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ภาคปฏิบัติการและการต่อรองในการใช้สิทธิมนุษยชนศึกษาของครูและนักการศึกษาในโรงเรียน โดยแสดงให้เห็นถึงวิธีการทำงานของครูผู้สอนสิทธิมนุษยชนระดับมัธยมศึกษาในการต่อรองการจัดการเรียนการสอน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ มีการเลือกผู้ให้สัมภาษณ์แบบเจาะจง เป็นกลุ่มครูผู้สอนรายวิชาสังคมศึกษาที่สอนเนื้อหาเกี่ยวข้องกับประเด็นสิทธิมนุษยชนศึกษาที่สร้างการมีส่วนร่วมของเด็กในชั้นเรียน จำนวน 8 คน ประกอบด้วยผู้สอนที่มาจากโรงเรียนระดับอำเภอ โรงเรียนระดับจังหวัด และโรงเรียนชั้นนำของประเทศ โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกผ่านแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง มีการวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์และเอกสารที่เกี่ยวข้องและตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้าด้านวิธีรวบรวมข้อมูล ผลการศึกษาพบว่าจากหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551 สิทธิมนุษยชนศึกษามีสถานะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ในกลุ่มสาระวิชาหน้าที่พลเมือง วัฒนธรรมและการดำเนินชีวิต นอกจากนี้ยังปรากฏในฐานะตัวชี้วัดระหว่างทางและตัวชี้วัดปลายทาง จากการสัมภาษณ์ยังพบว่าสิทธิมนุษยชนศึกษาเกี่ยวข้องกับกลุ่มสาระประวัติศาสตร์ และกลุ่มสาระศาสนา ศีลธรรมและจริยธรรมอีกด้วย ผลการวิจัยแสดงให้เห็นลักษณะสำคัญของครูผู้กล้าหาญ ซึ่งมีวิธีการต่อรองในการทำงาน ประกอบด้วย 1) การใช้ตำราเป็นเค้าโครงสำหรับการสอน และ 2) การออกแบบการเรียนการสอนใหม่ ประกอบด้วยการรู้จักผู้เรียน การตีความตัวชี้วัด การเชื่อมโยงสถานการณ์ปัจจุบัน และกิจกรรมนอกห้องเรียน ซึ่งเป็นการออกแบบการเรียนการสอนที่ประกอบไปด้วยความรู้และทักษะ คุณค่าและทัศนคติ และการลงมือทำตามแนวคิดเรื่องสิทธิมนุษยชนศึกษา ทำให้เห็นว่าภาคปฏิบัติการและการต่อรองของครูผู้สอนเป็นไปอย่างประนีประนอม โดยเป็นการจัดการเรียนการสอนเพื่อตอบวัตถุประสงค์การเรียนรู้ของรัฐ ในขณะที่ทักษะ ทัศนคติและการลงมือทำเป็นสิ่งสำคัญที่ครูผู้สอนตระหนักถึงในการออกแบบการเรียนการสอน ผลการศึกษายังแสดงให้เห็นว่าผู้สอนมีภาพลักษณ์เป็น “หัวหน้าแกงค์เด็ก” ในสายตาของผู้บริหารและเพื่อนร่วมงาน

ลักษณะทางศิลปะและสุนทรียศาสตร์แบบดั้งเดิมของภาพพิมพ์ปีใหม่เถาฮัววู่

หลิว เพิง, เมตตา ศิริสุข — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0700

บทความนี้เป็นบทความวิจัยเชิงคุณภาพมีจุดมุ่งหมาย 1) เพื่อศึกษาลักษณะทางศิลปะของภาพพิมพ์ปีใหม่ เถาฮัววู่ และ 2) เพื่อวิเคราะห์สุนทรียศาสตร์แบบดั้งเดิมของภาพพิมพ์ปีใหม่ เถาฮัววู่ ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลเอกสารและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง สัมภาษณ์ผู้สืบทอดภาพพิมพ์ปีใหม่ เถาฮัววู่ นักวิจัยทางวิชาการ นักสะสม และผู้เชี่ยวชาญด้านจิตรกรรมแบบดั้งเดิม วิเคราะห์เชิงพรรณนาเพื่อสรุปและอภิปรายผล ผลการศึกษาพบว่า1) ตั้งแต่ปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง ภาพพิมพ์ปีใหม่ เถาฮัววู่ ได้ผ่านช่วงการพัฒนาที่สําคัญสี่ช่วงและพัฒนาลักษณะเฉพาะทางศิลปกรรมที่แตกต่างกัน 2) องค์ประกอบของภาพ, ทัศนธาตุ, เทคนิคกระบวนการ และเนื้อหาของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมของศิลปะเมืองซูโจว โรงเรียนจิตรกรรมหวู่เหมิน, ภาพวาดวรรณกรรมสมัยราชวงศ์ซ่ง, นวนิยายสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง รวมถึงภาพประกอบหนังสือประเพณีหัตถกรรมและการแกะสลักแผ่นทองแดงจากตะวันตก สร้างการผสมผสานที่ประณีตระหว่างสุนทรียศาสตร์ของวรรณกรรมและพลเมือง การศึกษานี้แสดงให้เห็นถึงลักษณะศิลปะของภาพพิมพ์ปีใหม่ เถาฮัววู่ กําหนดมาตรฐานสําหรับการสร้างสรรค์สมัยใหม่ และการสืบทอดรักษา "ลักษณะสุนทรียศาสตร์แบบดั้งเดิม"